Ἀλλ᾽ ἐν αὐτοῖς ὄντες τοῖς πόνοις οἱ περὶ ὧν ὁ λόγος, ὡς σοφοὶ λίαν καὶ τὰ πολλοῖς ἀπόῤῥητα διατρανοῦν οἷοί τε, φανεροὶ μὲν ἦσαν ἐν ἀρχαῖς τῶν ἐν κόσμῳ τισὶν, εἶτα καὶ αὐτοῖς τοῖς κρατοῦσι τῆς γῆς, οἳ καὶ πιστεύσαντες ὅτι καὶ αὐτὴν ἔχουσι τῶν ἐσομένων τὴν γνῶσιν, ἐξ ἀποκαλύψεως Θεοῦ ἐν Πνεύματι, οἰκονόμους καὶ ἄρχοντας ἐθνῶν γίνεσθαι συγκεχωρήκασι, διανέμειν τε τοῖς ἐν λιμῷ μαθημάτων, ἃ καὶ εἰς ζωὴν συνέχει τὴν ἀκήρατον, τουτέστι τὸν θεῖόν τε καὶ οὐράνιον λόγον, καὶ τὴν εἰς πᾶν ὁτιοῦν τῶν ἀρίστων ἀποκομίζουσαν παίδευσιν. Οὗτοι καὶ κατεκτήσαντο, μᾶλλον δὲ δι᾽ αὐτῶν ὁ Χριστὸς, τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ τὴν τῶν ἐθνῶν χώραν, καθάπερ ἀμέλει καὶ τῷ Φαραὼ τὴν τῶν Αἰγυπτίων ὁ Ἰωσὴφ, ᾧ καὶ γεγόνασιν υἱοὶ δύο, Μανασσῆς καὶ Ἐφραῒμ, ἐκ μητρὸς Ἀσενὲθ τῆς Πετεφρῆ θυγατρὸς, ὃς ἦν ἱερεύς. Καὶ ἑρμηνεύεται μὲν ὁ Μανασσῆς, λήθη κακῶν τῶν συμβεβηκότων· εἰς αὔξην τε καὶ ἐπίδοσιν τὴν εἴς γε τὸ ἄμεινον, ὁ Ἐφραΐμ. Ἐξ ἱερᾶς γὰρ ὥσπερ μητρὸς, φημὶ δὲ τῆς Ἐκκλησίας, καρποὶ γεγόνασι, καὶ ἐν υἱοῖς Θεοῦ διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ καταλογισθεῖεν ἂν οἱ ἐξ ἐθνῶν κεκλημένοι, οἳ καὶ εἰς λήθην ἐνεχθήσονται τῶν πόνων. «Ἐπιλήσονται γὰρ, φησὶ, τὴν θλίψιν αὐτῶν τὴν πρώτην, καὶ οὐ μὴ ἀναβῇ αὐτῶν ἐπὶ τὴν καρδίαν. Ἐπὶ γὰρ κεφαλῆς αὐτῶν αἴνεσις, καὶ ἀγαλλίαμα, καὶ εὐφροσύνη καταλήψεται αὐτούς.» Ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός.
Μετάφραση
Αλλά, ενώ τα πρόσωπα για τα οποία γίνεται λόγος βρίσκονταν μέσα σε αυτούς τους κόπους, ως υπερβολικά σοφοί και ικανοί να φανερώνουν σε πολλούς τα απόρρητα, έγιναν γνωστοί στην αρχή σε κάποιους μέσα στον κόσμο, έπειτα και στους ίδιους τους άρχοντες της γης, οι οποίοι έχοντας πιστέψει ότι κατέχουν ακόμη και τη γνώση των μελλόντων, από αποκάλυψη του Θεού εν Πνεύματι, τους παραχώρησαν το δικαίωμα να γίνουν οικονόμοι και άρχοντες εθνών, και να διανέμουν σε όσους πεινούσαν για διδάγματα εκείνα τα οποία συγκρατούν στην άφθαρτη ζωή, δηλαδή τον θείο και ουράνιο λόγο, και την παιδεία που οδηγεί σε κάθε τι το άριστο. Αυτοί λοιπόν κατέκτησαν, ή μάλλον μέσω αυτών ο Χριστός, για τον Θεό και Πατέρα τη χώρα των εθνών, όπως ακριβώς κατέκτησε ο Ιωσήφ για τον Φαραώ τη χώρα των Αιγυπτίων, ο οποίος απέκτησε και δύο γιους, τον Μανασσή και τον Εφραίμ, από τη μητέρα Ασενέθ, θυγατέρα του Πετεφρή, που ήταν ιερέας. Και το μεν όνομα του Μανασσή ερμηνεύεται ως λήθη των κακών που συνέβησαν, το δε του Εφραίμ ως αύξηση και πρόοδος προς το καλύτερο. Διότι, σαν από ιερή μητέρα, εννοώ δηλαδή την Εκκλησία, προέκυψαν καρποί, και οι κληθέντες από τα έθνη θα μπορούσαν να συγκαταλεχθούν μεταξύ των υιών του Θεού διά της πίστεως στον Χριστό, οι οποίοι και θα οδηγηθούν στη λήθη των πόνων. «Διότι θα λησμονήσουν», λέγει, «την πρώτη τους θλίψη, και δεν θα ανεβεί ποτέ αυτή στην καρδιά τους. Διότι πάνω στο κεφάλι τους θα υπάρχει αίνεση, και θα τους καταλάβει αγαλλίαση και ευφροσύνη». Έφυγε η οδύνη, η λύπη και ο στεναγμός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες