Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 41:55

Διότι μετά την αφθονία των επτά ετών, έφθασαν και τα έτη του λιμού σύμφωνα με την προαγόρευση του Ιωσήφ. Εξάλλου, η έκβαση των πραγμάτων δίδαξε πλέον σε όλους τη σοφία που διέθετε ο άνδρας και τους προετοίμαζε όλους να του υποταχθούν. Και ενώ ξέσπασε σφοδρός λιμός, στα πρώτα τουλάχιστον στάδια, δεν τους επέτρεψε να νιώσουν καμία αίσθηση της στέρησης. Διότι σε όλη την Αίγυπτο, αναφέρει, υπήρχε άρτος. Όταν όμως η δυσχέρεια εντάθηκε, ο λαός κραύγασε προς τον Φαραώ, μη αντέχοντας τη μεγάλη στέρηση· εξαναγκαζόμενοι από τον λιμό έτρεχαν προς τον βασιλιά.

Αλλά πρόσεξε την ευγνωμοσύνη του. Και είπε ο Φαραώ στους Αιγυπτίους: «Πηγαίνετε στον Ιωσήφ· και ό,τι σας πει, κάντε το», λέγοντας σχεδόν: «Γιατί προσβλέπετε σε εμένα; Δεν βλέπετε ότι εγώ απλώς φέρω το εξωτερικό σχήμα της εξουσίας, ενώ εκείνος είναι που έγινε ο αίτιος της σωτηρίας για όλους μας; Μην τρέχετε, λοιπόν, σε εμένα εγκαταλείποντας εκείνον, αλλά πηγαίνετε σε αυτόν. Και ό,τι σας πει, να το κάνετε». Άνοιξε τότε ο Ιωσήφ τις σιταποθήκες και πουλούσε στους Αιγυπτίους.

Και ο Αιγύπτιος δεν γνώριζε τίποτε για τις δικές του υποθέσεις, παρά μόνο τον άρτο που έτρωγε ο ίδιος. Σε όλη δε την Αίγυπτο δεν υπήρχαν άρτοι· και έκραξε ο λαός προς τον Φαραώ για άρτους. Και παραλείπω τις άλλες χρήσεις στη Γένεση, για να μη γίνει κουραστικός ο λόγος περί άρτων· θα σου παραθέσω όμως λίγες ακόμη και από την υπόλοιπη Μωσαϊκή συγγραφή, και αυτές προς απόδειξη του ότι ο Μωυσής, σε σχέση με τον λόγο περί των αζύμων, δεν φρόντισε να προσθέσει τον προσδιορισμό του ενζύμου στο όνομα του άρτου, πράγμα που θα ήταν αναγκασμένος να κάνει προς διαστολή από το άζυμο, εάν δεν είχε και ο ίδιος την κοινή αντίληψη περί του άρτου και δεν θεωρούσε επαρκές να πει «άρτος» για να δηλώσει και το ζυμωτό, καθώς και τα υπόλοιπα που ενυπάρχουν στον άρτο και εξαιτίας των οποίων αντιδιαστέλλεται από το άζυμο.