Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 42:36

Αλλά όχι περισσότερο από τον Ιωσήφ, που έγινε βορά των θηρίων· κι όμως, υπέμεινε τη συμφορά, και την επόμενη, και τη μεθεπόμενη. Ο πατέρας έκλαψε, αλλά δεν ασέβησε· πένθησε, αλλά δεν γόγγυσε, παρά περιορίστηκε μόνο σε τούτα τα λόγια, λέγοντας: «Ο Ιωσήφ δεν υπάρχει, ο Συμεών δεν υπάρχει, και τον Βενιαμίν θα πάρετε; Επάνω μου έπεσαν όλα αυτά». Βλέπεις πώς εκείνον η τυραννία της πείνας τον έπεισε να αποχωριστεί τα παιδιά του; Ενώ σε σένα, ο φόβος του Θεού δεν έχει τόση δύναμη όση είχε σε εκείνον η πείνα; Κλάψε, δεν σε εμποδίζω, αλλά να μην πεις ούτε να πράξεις τίποτα το βλάσφημο.

Σαν να μην ήταν όμως γραφτό να απαλλαγεί ποτέ η ψυχή του από τη θλίψη, έτσι, ενώ είχε αρχίσει να θεραπεύεται αυτή η πληγή, επήλθε ο λιμός και, αφού κατέλαβε ολόκληρη τη γη, τον στενοχώρησε πάρα πολύ στην αρχή. Όταν όμως οι γιοι του επέστρεψαν από την Αίγυπτο και έφεραν παρηγοριά για αυτό το κακό, την έφεραν αναμεμειγμένη με μια άλλη λύπη, και τη χαρά από την αντιμετώπιση του λιμού την επισκίασε η απουσία του παιδιού. Και δεν ήταν μόνο αυτό, αλλά και το γεγονός ότι του ζητούσαν τον Βενιαμίν, ο οποίος ήταν η μόνη παρηγοριά που του είχε απομείνει τόσο για τη γυναίκα του που είχε πεθάνει όσο και για το παιδί του που κατασπαράχθηκε από τα θηρία. Και δεν ήταν μόνο αυτά που τον έκαναν να προσκολλάται στον Βενιαμίν, αλλά και το νεαρό της ηλικίας του και η ανατροφή του. Διότι έλεγε: «Δεν θα κατέβει ο γιος μου μαζί σας, επειδή ο αδελφός του πέθανε και αυτός έχει απομείνει μόνος, και αν τυχόν του συμβεί κάποιο κακό στον δρόμο όπου θα πορεύεστε, θα κατεβάσετε τα γηρατειά μου με λύπη στον άδη». Στην αρχή, λοιπόν, εξαιτίας όλων αυτών αρνούνταν και δήλωνε πως δεν πρόκειται να τον δώσει. Επειδή όμως ο λιμός ενέσκηψε σφοδρός και αισθανόταν μεγαλύτερη την ανάγκη, παρότι θρηνούσε γοερά λέγοντας: «Γιατί μου κάνατε αυτό το κακό, να πείτε σε εκείνον τον άνθρωπο ότι έχετε αδελφό;», υπέμεινε και αυτό, το πιο επώδυνο από όλα, προφέροντας ο Ιακώβ αυτά τα αξιοθρήνητα λόγια: «Ο Ιωσήφ», λέει, «δεν υπάρχει, ο Συμεών δεν υπάρχει, και τώρα θα πάρετε και τον Βενιαμίν;»

«Σε εμένα συνέβησαν όλα αυτά»· και ενώ θρηνούσε διότι, μετά τον Ιωσήφ και τον Συμεών, επιχειρούσαν να του αποσπάσουν και τον Βενιαμίν, και ενώ έδειχνε ότι θα προτιμούσε να υποστεί τα πάντα παρά να αποχωριστεί το παιδί, στο τέλος, αφού κάμφθηκε, ο ίδιος τον παρέδωσε με τα ίδια του τα χέρια, λέγοντας: «Πάρτε και τον αδελφό σας, σηκωθείτε και κατεβείτε προς τον άνθρωπο. Είθε ο Θεός μου να σας δώσει χάρη ενώπιον του ανθρώπου και να σας επιστρέψει τον άλλον σας αδελφό και τον Βενιαμίν· εγώ δε, όπως έμεινα άτεκνος, ας μείνω άτεκνος». Τόσο πολύ κυριεύθηκε από τα πολλά δεινά ώστε, αν και τα σπλάγχνα του σπαράζονταν και τα παιδιά του λιγόστευαν σιγά σιγά, τα υπέμενε όλα μπροστά στην υπερβολή των μεγαλύτερων κακών· διότι τον κατείχε μεγαλύτερη θλίψη για αυτούς παρά για τον Ιωσήφ. Επειδή η συμφορά που δεν προσφέρει καμία ελπίδα διόρθωσης, αν και μας προκαλεί σφοδρή θλίψη, εντούτοις γρήγορα την απομακρύνει ρίχνοντας τον λογισμό στην απόγνωση· ενώ η συμφορά που παραμένει ακόμη μετέωρη δεν αφήνει την ψυχή να ησυχάσει, εντείνοντας και ανανεώνοντας διαρκώς την αγωνία μας λόγω της αβεβαιότητας του μέλλοντος. Και αυτό θα μπορούσε να το κατανοήσει κανείς πολύ καλά από τον μακάριο Δαβίδ, ο οποίος θρηνούσε όσο το παιδί του βρισκόταν ακόμη στη ζωή, όταν όμως πέθανε, απαλλάχθηκε από το πένθος.