Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 43:13

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ὁ δὲ Θεός μου δῴη ὑμῖν χάριν ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἀποστείλαι τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν τὸν ἕνα καὶ τὸν Βενιαμίν· ἐγὼ μὲν γὰρ καθάπερ ἠτέκνωμαι, ἠτέκνωμαι.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὴν Γένεσιν
Φθάνομεν γὰρ ὑπὸ τοῦ λιμοῦ καταναλωθῆναι, εἰ μὴ βουληθῇς ἀπολύσας αὐτὸν ἐκπέμψαι ἡμᾶς. Βλέπε λοιπὸν ἐνταῦθα, ἀγαπητὲ, πῶς ἡ τοῦ λιμοῦ ἀνάγκη ἐνίκησε τὴν φιλοστοργίαν τοῦ πατρός. Ὁρῶν γὰρ οὐδεμίαν αὐτοὺς εὑρίσκοντας παραμυθίαν ἑτέραν, καὶ τὸν λιμὸν ἐπιτεινόμενον, φησίν· Εἰ οὕτως ἐστὶ, καὶ τοῦτο δεῖ πάντως γενέσθαι, καὶ οὐχ οἷόν τε ὑμᾶς κατελθεῖν, εἰ μὴ καὶ τοῦτον λάβοιτε, ὀφείλετε καὶ δῶρα ἀποκομίσαι τῷ ἀνδρί. Καὶ τὸ ἀργύριον δὲ, ὅπερ ἐν τοῖς μαρσίπποις ὑμῶν εὑρήκατε, ἀπαγάγετε, καὶ ἕτερον ἀργύριον, ὥστε πρίασθαι. Καὶ τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν λάβετε, καὶ ἀναστάντες κατάβητε πρὸς τὸν ἄνθρωπον. Ὁ δὲ Θεός μου δῴ[η] ὑμῖν χάριν ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἀποστείλαι τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν τὸν ἕνα καὶ τὸν Βενιαμίν. Ἐγὼ γὰρ καθὰ ἠτέκνωμαι, ἠτέκνωμαι. Ὅρα πῶς τὴν ἄφατον αὐτοῦ φιλοστοργίαν ἐπιδείκνυται, ἣν περὶ τὸν Ἰωσὴφ ἐκέκτητο. Ἵνα γὰρ μή τις νομίσῃ περὶ τοῦ Βενιαμὶν, ἢ περὶ τοῦ Συμεὼν εἰρῆσθαι τὸ, Ἐγὼ γὰρ καθὰ ἠτέκνωμαι, ἠτέκνωμαι, διὰ τοῦτο προλαβών φησιν· Ὁ δὲ Θεός μου δῷ ὑμῖν χάριν, καὶ ἀποστείλαι τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν τὸν ἕνα καὶ τὸν Βενιαμίν. Εἰ καὶ ὅτι, φησὶ, κἂν οὗτοι διασωθῶσιν, ἀλλ᾽ Ἐγὼ καθὰ ἠτέκνωμαι, ἠτέκνωμαι. Ἐννόει πῶς ὅλως τῇ εὐνοίᾳ τῷ Ἰωσὴφ ἦν προσκείμενος Ὁρῶν γὰρ τοσούτων χορὸν παίδων αὐτοῦ περιεστῶτα, ἄτεκνον ἑαυτὸν εἶναι ἐνόμιζεν, ἐπειδὴ ἐκείνου ἀπεστερεῖτο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι κινδυνεύουμε να εξοντωθούμε από τον λιμό, εάν δεν θελήσεις να τον αφήσεις να φύγει μαζί μας. Παρατήρησε λοιπόν εδώ, αγαπητέ, πώς η ανάγκη του λιμού νίκησε τη φιλοστοργία του πατέρα. Διότι, βλέποντας ότι αυτοί δεν βρίσκουν καμία άλλη παρηγοριά και ότι ο λιμός επιδεινώνεται, λέει: «Αν έτσι έχουν τα πράγματα και αυτό πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, και δεν είναι δυνατόν να κατεβείτε εάν δεν πάρετε και αυτόν, οφείλετε να πάρετε και δώρα σε αυτόν τον άνδρα. Και τα χρήματα, τα οποία βρήκατε στους σάκους σας, πάρτε τα πίσω, μαζί με άλλα χρήματα, ώστε να αγοράσετε. Και πάρτε τον αδελφό σας, και σηκωθείτε και κατεβείτε σε αυτόν τον άνθρωπο. Ο δε Θεός μου ας σας δώσει χάρη ενώπιον αυτού του ανθρώπου, ώστε να στείλει πίσω τον άλλο σας αδελφό και τον Βενιαμίν. Εγώ δε, όπως έμεινα άτεκνος, έμεινα άτεκνος». Παρατήρησε πώς φανερώνει την άφατη φιλοστοργία του, την οποία έτρεφε για τον Ιωσήφ. Διότι, για να μην νομίσει κάποιος ότι το «Εγώ, όπως έμεινα άτεκνος, έμεινα άτεκνος» ειπώθηκε για τον Βενιαμίν ή τον Συμεών, γι' αυτό προλαβαίνοντας λέει: «Ο δε Θεός μου ας σας δώσει χάρη, και ας στείλει πίσω τον αδελφό σας τον ένα και τον Βενιαμίν». Έστω κι αν αυτοί, λέει, διασωθούν, εγώ «όπως έμεινα άτεκνος, έμεινα άτεκνος». Αναλογίσου πώς ήταν εξολοκλήρου προσηλωμένος με την αγάπη του στον Ιωσήφ. Διότι, ενώ έβλεπε γύρω του να στέκεται ολόκληρος χορός από τόσα παιδιά, θεωρούσε τον εαυτό του άτεκνο, επειδή είχε στερηθεί εκείνον.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Πρὸς Σταγείριον δαιμονῶντα
ἐπ᾽ ἐμὲ ἐγένετο ταῦτα πάντα· καὶ ὀδυρόμενος ὅτι μετὰ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸν Συμεῶνα ἐπεχείρουν καὶ τὸν Βενιαμὶν ἀποσπάσαι αὐτοῦ, καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτι πάντα πείσεται μᾶλλον ἢ ἀφέξεται τοῦ παιδὸς, νικηθεὶς ὕστερον αὐτὸς αὐτὸν ταῖς ἑαυτοῦ χερσὶν ἐξεδίδου λέγων· Καὶ τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν λάβετε, καὶ ἀναστάντες κατάβητε πρὸς τὸν ἄνθρωπον· ὁ δὲ Θεός μου δῴη ὑμῖν χάριν ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἀποστείλαι τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν τὸν ἕνα, καὶ τὸν Βενιαμίν· ἐγὼ μὲν γὰρ καθάπερ ἠτέκνωμαι, ἠτέκνωμαι. Οὕτω σφόδρα τοῖς πολλοῖς ἐκρατήθη κακοῖς, ὡς καὶ τῶν σπλάγχνων σπαραττομένων, καὶ κατὰ μικρὸν ἐλαττουμένων αὐτῷ τῶν παίδων, ἅπαντα ὑπομένειν τῇ τῶν μειζόνων ὑπερβολῇ· καὶ γὰρ μείζων αὐτὸν ἀθυμία κατεῖχεν ὑπὲρ τούτων τῆς ὑπὲρ τοῦ Ἰωσήφ. Ἡ μὲν γὰρ οὐκ ἔχουσα προσδοκίαν διορθώσεως συμφορὰ, εἰ καὶ σφοδρὰς φέρει τὰς ἀθυμίας ἡμῖν, ἀλλ᾽ ὅμως ταχέως αὐτὰς ἐξωθεῖ, εἰς ἀπόγνωσιν ἐμβαλοῦσα τὸν λογισμόν· ἡ δὲ ἔτι μετέωρος οὖσα οὐκ ἀφίησιν ἀναπαύσασθαι τὴν ψυχὴν, τῇ τῶν μελλόντων ἀδηλίᾳ ἐπιτείνουσα ἀεὶ καὶ ἀνανεοῦσα τὴν ἀγωνίαν ἡμῖν. Καὶ τοῦτο ἄν τις μάθοι καλῶς ἀπὸ τοῦ μακαρίου Δαβὶδ, ὃς ἔτι ζῶντος μὲν ἐθρήνει τοῦ παιδὸς, τελευτήσαντος δὲ ἀνῆκε τοῦ πένθους ἑαυτόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Σε εμένα συνέβησαν όλα αυτά»· και ενώ θρηνούσε διότι, μετά τον Ιωσήφ και τον Συμεών, επιχειρούσαν να του αποσπάσουν και τον Βενιαμίν, και ενώ έδειχνε ότι θα προτιμούσε να υποστεί τα πάντα παρά να αποχωριστεί το παιδί, στο τέλος, αφού κάμφθηκε, ο ίδιος τον παρέδωσε με τα ίδια του τα χέρια, λέγοντας: «Πάρτε και τον αδελφό σας, σηκωθείτε και κατεβείτε προς τον άνθρωπο. Είθε ο Θεός μου να σας δώσει χάρη ενώπιον του ανθρώπου και να σας επιστρέψει τον άλλον σας αδελφό και τον Βενιαμίν· εγώ δε, όπως έμεινα άτεκνος, ας μείνω άτεκνος». Τόσο πολύ κυριεύθηκε από τα πολλά δεινά ώστε, αν και τα σπλάγχνα του σπαράζονταν και τα παιδιά του λιγόστευαν σιγά σιγά, τα υπέμενε όλα μπροστά στην υπερβολή των μεγαλύτερων κακών· διότι τον κατείχε μεγαλύτερη θλίψη για αυτούς παρά για τον Ιωσήφ. Επειδή η συμφορά που δεν προσφέρει καμία ελπίδα διόρθωσης, αν και μας προκαλεί σφοδρή θλίψη, εντούτοις γρήγορα την απομακρύνει ρίχνοντας τον λογισμό στην απόγνωση· ενώ η συμφορά που παραμένει ακόμη μετέωρη δεν αφήνει την ψυχή να ησυχάσει, εντείνοντας και ανανεώνοντας διαρκώς την αγωνία μας λόγω της αβεβαιότητας του μέλλοντος. Και αυτό θα μπορούσε να το κατανοήσει κανείς πολύ καλά από τον μακάριο Δαβίδ, ο οποίος θρηνούσε όσο το παιδί του βρισκόταν ακόμη στη ζωή, όταν όμως πέθανε, απαλλάχθηκε από το πένθος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες