Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 43:14

Διότι κινδυνεύουμε να εξοντωθούμε από τον λιμό, εάν δεν θελήσεις να τον αφήσεις να φύγει μαζί μας. Παρατήρησε λοιπόν εδώ, αγαπητέ, πώς η ανάγκη του λιμού νίκησε τη φιλοστοργία του πατέρα. Διότι, βλέποντας ότι αυτοί δεν βρίσκουν καμία άλλη παρηγοριά και ότι ο λιμός επιδεινώνεται, λέει: «Αν έτσι έχουν τα πράγματα και αυτό πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, και δεν είναι δυνατόν να κατεβείτε εάν δεν πάρετε και αυτόν, οφείλετε να πάρετε και δώρα σε αυτόν τον άνδρα. Και τα χρήματα, τα οποία βρήκατε στους σάκους σας, πάρτε τα πίσω, μαζί με άλλα χρήματα, ώστε να αγοράσετε. Και πάρτε τον αδελφό σας, και σηκωθείτε και κατεβείτε σε αυτόν τον άνθρωπο. Ο δε Θεός μου ας σας δώσει χάρη ενώπιον αυτού του ανθρώπου, ώστε να στείλει πίσω τον άλλο σας αδελφό και τον Βενιαμίν. Εγώ δε, όπως έμεινα άτεκνος, έμεινα άτεκνος». Παρατήρησε πώς φανερώνει την άφατη φιλοστοργία του, την οποία έτρεφε για τον Ιωσήφ. Διότι, για να μην νομίσει κάποιος ότι το «Εγώ, όπως έμεινα άτεκνος, έμεινα άτεκνος» ειπώθηκε για τον Βενιαμίν ή τον Συμεών, γι' αυτό προλαβαίνοντας λέει: «Ο δε Θεός μου ας σας δώσει χάρη, και ας στείλει πίσω τον αδελφό σας τον ένα και τον Βενιαμίν». Έστω κι αν αυτοί, λέει, διασωθούν, εγώ «όπως έμεινα άτεκνος, έμεινα άτεκνος». Αναλογίσου πώς ήταν εξολοκλήρου προσηλωμένος με την αγάπη του στον Ιωσήφ. Διότι, ενώ έβλεπε γύρω του να στέκεται ολόκληρος χορός από τόσα παιδιά, θεωρούσε τον εαυτό του άτεκνο, επειδή είχε στερηθεί εκείνον.

Αφού λοιπόν πήραν, λέει, οι άνδρες τα δώρα, τα διπλάσια αργύρια και τον Βενιαμίν, κατέβηκαν στην Αίγυπτο και στάθηκαν ενώπιον του Ιωσήφ. Τους είδε δε ο Ιωσήφ, καθώς και τον αδελφό του τον Βενιαμίν. Αντίκρισε τον πολυαγαπημένο του αδελφό, ακριβώς όπως το επιθυμούσε. Είδε να πραγματοποιείται η προσπάθειά του. Και είπε, λέει, στον επιστάτη του οίκου του: «Οδήγησε τους ανθρώπους μέσα στο σπίτι και σφάξε ζώα· διότι αυτοί οι άνθρωποι θα γευματίσουν μαζί μου». Εκείνοι όμως, βλέποντας ότι οδηγήθηκαν στον οίκο του Ιωσήφ, είπαν: «Εξαιτίας των αργυρίων που είχαν επιστραφεί στους σάκους μας την πρώτη φορά οδηγούμαστε μέσα, για να μας συκοφαντήσουν και να μας επιτεθούν, ώστε να μας πάρουν ως δούλους, τόσο εμάς όσο και τους όνους μας». Ο μεν Ιωσήφ διέτασσε όλα αυτά επιδεικνύοντας τη φιλική του διάθεση και τη φιλοξενία του προς αυτούς· εκείνοι όμως, παρ' όλα αυτά, κυριεύονται από αγωνία, έχοντας την υποψία μήπως τιμωρηθούν εξαιτίας των αργυρίων, θεωρούμενοι ότι και σε αυτό διέπραξαν κάποιο αδίκημα.

Και τι σημαίνει να πράττει κανείς με λόγο ή με έργο; Είτε ζητώντας κάτι είτε κάνοντας οτιδήποτε. Άκουσε πώς ο Αβραάμ έστειλε τον υπηρέτη του στο όνομα του Θεού, και πώς ο Δαβίδ κατέβαλε τον Γολιάθ στο όνομα του Θεού. Θαυμαστό και μέγα είναι το όνομά Του. Πάλι ο Ιακώβ, όταν έστελνε τους γιους του, λέει: «Είθε ο Θεός μου να σας δώσει χάρη ενώπιον του ανθρώπου». Διότι όποιος ενεργεί έτσι, έχει σύμμαχο τον Θεό, χωρίς τον οποίο δεν τόλμησε να πράξει τίποτα. Επειδή, λοιπόν, τιμήθηκε με το να επικληθεί, θα ανταποδώσει την τιμή διευκολύνοντας τις καταστάσεις. Να επικαλείσαι τον Υιό, να ευχαριστείς τον Πατέρα. Διότι, όταν επικαλείται κανείς τον Υιό, επικαλείται και τον Πατέρα, και όταν ευχαριστεί Εκείνον, ευχαριστεί και τον Υιό. Αυτά ας μαθαίνουμε να μην τα περιορίζουμε μόνο στα λόγια, αλλά να τα εκπληρώνουμε και μέσα από τα έργα.

«Σε εμένα συνέβησαν όλα αυτά»· και ενώ θρηνούσε διότι, μετά τον Ιωσήφ και τον Συμεών, επιχειρούσαν να του αποσπάσουν και τον Βενιαμίν, και ενώ έδειχνε ότι θα προτιμούσε να υποστεί τα πάντα παρά να αποχωριστεί το παιδί, στο τέλος, αφού κάμφθηκε, ο ίδιος τον παρέδωσε με τα ίδια του τα χέρια, λέγοντας: «Πάρτε και τον αδελφό σας, σηκωθείτε και κατεβείτε προς τον άνθρωπο. Είθε ο Θεός μου να σας δώσει χάρη ενώπιον του ανθρώπου και να σας επιστρέψει τον άλλον σας αδελφό και τον Βενιαμίν· εγώ δε, όπως έμεινα άτεκνος, ας μείνω άτεκνος». Τόσο πολύ κυριεύθηκε από τα πολλά δεινά ώστε, αν και τα σπλάγχνα του σπαράζονταν και τα παιδιά του λιγόστευαν σιγά σιγά, τα υπέμενε όλα μπροστά στην υπερβολή των μεγαλύτερων κακών· διότι τον κατείχε μεγαλύτερη θλίψη για αυτούς παρά για τον Ιωσήφ. Επειδή η συμφορά που δεν προσφέρει καμία ελπίδα διόρθωσης, αν και μας προκαλεί σφοδρή θλίψη, εντούτοις γρήγορα την απομακρύνει ρίχνοντας τον λογισμό στην απόγνωση· ενώ η συμφορά που παραμένει ακόμη μετέωρη δεν αφήνει την ψυχή να ησυχάσει, εντείνοντας και ανανεώνοντας διαρκώς την αγωνία μας λόγω της αβεβαιότητας του μέλλοντος. Και αυτό θα μπορούσε να το κατανοήσει κανείς πολύ καλά από τον μακάριο Δαβίδ, ο οποίος θρηνούσε όσο το παιδί του βρισκόταν ακόμη στη ζωή, όταν όμως πέθανε, απαλλάχθηκε από το πένθος.