Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 43:30

Και έπραξαν σύμφωνα με όσα τους διέταξε ο Ιακώβ. Και όταν έφτασαν στην Αίγυπτο με μεγάλο φόβο, προσκύνησαν όλοι μπροστά στον Ιωσήφ· όταν δε είδε ο Ιωσήφ τον Βενιαμίν, τον ίδιο του τον αδελφό, να στέκεται με φόβο και δειλία, συγκινήθηκαν βαθύτατα τα σπλάχνα του, και ήθελε να τον αγκαλιάσει και να τον φιλήσει, και τον ρωτούσε: Ζει ο πατέρας; Εκείνος δε, με φόβο λέει: Ζει ο δούλος σου, ο πατέρας μας.

Έπειτα, αφού έκλαψε πικρά στον κοιτώνα και έπλυνε το πρόσωπό του, βγήκε έξω χαρωπός. Διατάζει να εισέλθουν όλοι στον οίκο για να συνεστιάσουν μαζί του. Ακούστε, αδελφοί μου, πώς από παντού τους οδηγεί σε φόβο ο Ιωσήφ· διότι διέταξε τον καθένα να ανακλιθεί, καλώντας τον με το όνομά του και κατά τη σειρά που γεννήθηκαν. Και μεταχειριζόταν κάθε σχήμα, προσποιούμενος ότι μαντεύει στο κύπελλο· αυτό ήταν ένα αργυρό ποτήρι που κρατούσε στο χέρι του. Τοποθετούσε λοιπόν το κύπελλο και το χτυπούσε με το δάχτυλο του δεξιού του χεριού, και το κύπελλο, καθώς χτυπιόταν, εξέπεμπε δυνατό ήχο στα αυτιά όσων παρευρίσκονταν στην οικία. Έπειτα, χτυπώντας το μία φορά, είπε: πρώτος είναι ο Ρουβήμ, πρώτος ας ανακλιθεί τιμητικά. Χτυπώντας το ξανά, φανέρωσε το όνομα του δεύτερου, λέγοντας: αυτός είναι ο Συμεών ο δεύτερος· ας ανακλιθεί κατά τη σειρά γέννησης. Χτυπώντας το πάλι για τρίτη φορά, είπε: ο Λευί ας ανακλιθεί και ας τιμηθεί. Και έτσι τους έβαλε να ανακλιθούν όλους, καλώντας τους με το όνομά τους και κατά τη σειρά τους. Τους έφερε λοιπόν σε έκσταση εξαιτίας αυτού και σε ακόμη μεγαλύτερο φόβο, ώστε να συλλογίζονται ότι αυτός τους γνωρίζει όλους, και ίσως άραγε να τα γνωρίζει αυτά μέσω του κυπέλλου. Και φοβούνταν περισσότερο μάλλον εξαιτίας του κυπέλλου, και συλλογίζονταν μεταξύ τους, λέγοντας ο καθένας ότι εμείς προηγουμένως είπαμε ψέματα πως ο Ιωσήφ κατασπαράχθηκε από άγριο θηρίο. Και ταράζονταν πολύ εξαιτίας του.

Σκέψου πόση καρτερία επιδεικνύει, και ότι ακόμη προσποιείται άγνοια, ώστε μέσα από όσα θα ακολουθούσαν να μπορέσει να δοκιμάσει τις προθέσεις τους, για να διαπιστώσει πώς διάκεινται απέναντι στον Βενιαμίν. Και επειδή νικιόταν από την ίδια τη φύση, αναστατώνονταν, λέει, τα σπλάχνα του, και ζητούσε να κλάψει. Μπαίνοντας δε στο ιδιαίτερο δωμάτιό του, έκλαψε εκεί. Και αφού έπλυνε το πρόσωπό του βγήκε έξω· και στη συνέχεια επιδεικνύει τη φιλοφροσύνη του, και λέει: Παραθέστε άρτους. Και παρέθεσαν φαγητό σε αυτόν μόνο του, ως βασιλιά βέβαια και άρχοντα όλης της Αιγύπτου, και σε εκείνους χωριστά, και στους Αιγυπτίους που συνδειπνούσαν μαζί του χωριστά. Διότι οι Αιγύπτιοι δεν μπορούσαν να τρώνε μαζί με τους Εβραίους· επειδή αυτό είναι βδέλυγμα για τους Αιγυπτίους. Και κάθισε ο καθένας απέναντί του, ο μεγαλύτερος σύμφωνα με τα πρεσβεία της ηλικίας του, και ο νεότερος σύμφωνα με τη νεότητά του. Αυτό τους προκαλούσε έκπληξη, και βρίσκονταν σε απορία, από πού του προήλθε η γνώση για τη διαφορά των ηλικιών. Και αφού έδωσε σε όλους μερίδες, στον Βενιαμίν δίνει πενταπλάσια μερίδα. Και ούτε έτσι καταλαβαίνουν τα όσα γίνονται, αλλά νόμισαν ότι αυτά γίνονται από αυτόν απλώς κατά κάποια σύμπτωση, ακριβώς επειδή επρόκειτο για νέο.

Δ΄. Λέγοντας αυτά και ακόμη περισσότερα, συγκλόνισε τόσο πολύ τον βασιλιά, ώστε να συμβεί το ίδιο ακριβώς που είχε συμβεί κάποτε στον Ιωσήφ. Διότι, όπως ακριβώς εκείνος τότε, βλέποντας τους αδελφούς του, ήθελε μεν να δακρύσει, αλλά συγκρατούσε το συναίσθημά του, για να μη χαλάσει την προσποίησή του, έτσι λοιπόν και ο βασιλιάς δάκρυζε μεν νοερά, δεν το φανέρωνε όμως εξαιτίας όλων των παρευρισκομένων. Δεν μπόρεσε εντούτοις να κρύψει μέχρι τέλους τη συγκίνησή του, αλλά προδόθηκε και παρά τη θέλησή του. Διότι μετά από αυτήν τη δημηγορία δεν χρειάστηκε δεύτερα λόγια, αλλά εξέφερε έναν μόνο λόγο, ο οποίος τον στόλισε πολύ περισσότερο από το διάδημα. Και ποιος είναι αυτός; «Και τι το θαυμαστό και μεγάλο», λέει, «εάν εγκαταλείψουμε την οργή μας απέναντι σε αυτούς που μας εξύβρισαν, αφού και εμείς τυγχάνει να είμαστε άνθρωποι όπως εκείνοι, τη στιγμή που ο Δεσπότης της οικουμένης, όταν ήλθε στη γη και έγινε δούλος για εμάς, και σταυρώθηκε από αυτούς που ευεργετήθηκαν, παρακαλούσε τον Πατέρα υπέρ εκείνων που τον σταύρωσαν, λέγοντας: "Άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι"· τι το θαυμαστό, λοιπόν, εάν και εμείς συγχωρήσουμε τους ομοδούλους μας;». Και ότι τα λόγια αυτά δεν ήταν υποκρισία, το απέδειξαν βέβαια όλα τα γεγονότα, αλλά όχι λιγότερο από αυτά και τούτο που πρόκειται τώρα να πω: διότι αυτόν ακριβώς τον ιερέα, που επιθυμούσε να τελέσει την εορτή εκεί από κοινού μαζί του, τον ανάγκασε παρά τη θέλησή του να βιαστεί, να σπεύσει και να εμφανιστεί στους πολίτες.