Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 43:9

Επειδή, λοιπόν, τώρα κάθε υγιές μέλος του περιβάλλοντός μας ως προς την πίστη έχει στραφεί με γνησιότητα προς την κοινωνία και την ένωση με τους ομοδόξους, λάβαμε το θάρρος να έρθουμε και να παρακαλέσουμε την ανεξικακία σου να αποστείλει προς όλους μας μία επιστολή, η οποία να περιέχει προτροπές για τα πρακτέα. Διότι έτσι επιθυμούν, να γίνει από εσένα για αυτούς η αρχή των συζητήσεων περί της εκκλησιαστικής κοινωνίας. Επειδή, όμως, ίσως σου φαίνονται ύποπτοι εξαιτίας της ανάμνησης των παρελθόντων, κάνε το εξής, θεοφιλέστατε Πάτερ: στείλε σε εμένα τις επιστολές προς τους επισκόπους, είτε μέσω κάποιου από τους ντόπιους πιστούς είτε και μέσω του αδελφού Δωροθέου, του συνδιακόνου μας. Αυτές, αφού τις παραλάβω, δεν θα τις παραδώσω εάν δεν λάβω πρώτα τις δικές τους απαντήσεις. Ειδάλλως, «θα είμαι ένοχος απέναντί σου όλες τις ημέρες της ζωής μου». Πάντως, ο λόγος αυτός δεν είναι άξιος μεγαλύτερου φόβου για εκείνον που τον είπε αρχικά προς τον πατέρα του, απ' όσο για εμένα που τον λέω τώρα σε εσένα, τον πνευματικό πατέρα. Εάν πάλι αυτό απορρίπτεται από εσένα με κάθε τρόπο, τουλάχιστον απάλλαξε εμάς από την ευθύνη για αυτήν τη διακονία, εμάς που άδολα και ανεπιτήδευτα, ωθούμενοι από επιθυμία για την ειρήνη και την αμοιβαία συνάφεια όσων ομονοούμε στα ζητήματα του Κυρίου, προσήλθαμε σε αυτήν την πρεσβεία και μεσιτεία.

Είπε δε πάλι ο Ιούδας προς τον πατέρα του: Στείλε το παιδί μαζί μου, και ας σηκωθούμε να πορευτούμε, για να ζήσουμε και να μην πεθάνουμε. Εμπιστεύσου τον σε εμένα, λέει, για να ξεκινήσουμε ήδη τον δρόμο μας. Διότι δεν θα υπάρχει πλέον για εμάς ελπίδα σωτηρίας, αφού τα τρόφιμα έχουν εξαντληθεί και από πουθενά αλλού δεν βρίσκουμε παρηγοριά. Εγώ τον αναλαμβάνω από εσένα· εάν δεν τον φέρω πίσω και δεν τον παραστήσω ενώπιόν σου, θα έχω αμαρτήσει απέναντί σου για όλες μου τις ημέρες. Διότι, εάν δεν είχαμε καθυστερήσει, θα είχαμε ήδη επιστρέψει δύο φορές. Η στοργή για το παιδί, λέει, πρόκειται να προξενήσει τον όλεθρο σε όλους μας.

ΣΤʹ. Δες πώς, αυτό ακριβώς που φοβόταν ο πατέρας, αυτό τους συνέβη· και υφίστανται θόρυβο και ταραχή, μη γνωρίζοντας τι να πράξουν. «Αφού πλησίασε δε», λέει το κείμενο, «ο Ιούδας είπε». Διότι, επειδή αυτός ήταν που τον παρέλαβε από τον πατέρα του λέγοντας: «Εάν δεν τον φέρω πίσω σε σένα, θα είμαι ένοχος απέναντί σου όλες τις ημέρες»· για τον λόγο αυτόν, αφού τον πλησίασε, του τα διηγείται όλα με ακρίβεια, ώστε να τον ελκύσει σε συμπάθεια και να τον παρακινήσει να αφήσει το παιδί. Διότι: «Αφού τον πλησίασε ο Ιούδας είπε: Σε παρακαλώ, κύριε, ας μιλήσει ο δούλος σου». Παρατήρησε πώς διαρκώς συνομιλεί μαζί του σαν δούλος προς κύριο· και θυμήσου τα όνειρα με τα δεμάτια, εξαιτίας των οποίων όξυναν ακόμη περισσότερο τον φθόνο εναντίον του, και εκπλήξου με την πολυμήχανη σοφία του Θεού, πώς, ενώ παρενεβλήθησαν τόσα εμπόδια, όλα τα έφερε εις πέρας. «Ας μιλήσει», λέει, «ο δούλος σου ενώπιόν σου, και μην οργιστείς με τον δούλο σου, κύριε. Εσύ ρώτησες τους δούλους σου, λέγοντας: Έχετε πατέρα ή αδελφό; Και είπαμε στον κύριό μας: Έχουμε γέροντα πατέρα και ένα παιδί των γηρατειών του, νεότερο, και ο αδελφός του πέθανε». Αναλογίσου εδώ πώς αισθανόταν ο Ιωσήφ ακούγοντας αυτά. «Αυτός δε έχει απομείνει μόνος στη μητέρα του· και ο πατέρας του τον αγάπησε». Για ποιον λόγο, λοιπόν, και εδώ ψεύδεται λέγοντας έτσι, ότι δηλαδή «ο αδελφός του πέθανε», μολονότι τον είχαν πουλήσει στους εμπόρους;