Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 45:4

Έτσι και κατά τη φοβερή εκείνη ημέρα, όταν θα έλθει ο Κύριος επί των νεφελών του αέρα, θα καθίσει επί του θρόνου της βασιλείας Του, και θα οδηγηθούν δέσμιοι από φοβερούς Αγγέλους όλοι οι εχθροί Του ενώπιον του βήματός Του, όσοι δεν θέλησαν να βασιλεύσει επάνω τους. Διότι νόμισαν τότε οι άνομοι Ιουδαίοι ότι, εάν σταυρωθεί, πεθαίνει ως άνθρωπος, μην έχοντας πειστεί οι άθλιοι ότι είναι Θεός που ήλθε προς σωτηρία, για να σώσει τις ψυχές μας. Όπως ακριβώς ο Ιωσήφ έλεγε με παρρησία στους αδελφούς του, εκφοβίζοντας και κάνοντάς τους να τρέμουν: «Εγώ είμαι ο Ιωσήφ, τον οποίο εσείς παραδώσατε σε δουλεία, τώρα όμως βασιλεύω επάνω σας, παρότι δεν το θελήσατε», έτσι και ο Κύριος θα δείξει τον σταυρό με μορφή φωτεινή σε εκείνους που Τον σταύρωσαν, και θα αναγνωρίσουν τον ίδιο τον σταυρό και τον Υιό του Θεού που σταυρώθηκε από αυτούς.

Διότι όλοι γνωρίζετε σαφώς ότι, αφού φυλακίστηκε εξαιτίας της συκοφαντίας της Αιγυπτίας, και αφού αναδείχθηκε βασιλιάς της Αιγύπτου με απόφαση της θείας πρόνοιας, και ενώ πλέον τα όνειρά του, ή μάλλον οι αποκαλύψεις, έδειχναν την εκπλήρωσή τους, και αφού οι αδελφοί του κατέβηκαν στην Αίγυπτο λόγω της σπάνεως των αναγκαίων, ο Ιωσήφ, όταν τους αντίκρισε, αν και ήταν βασιλιάς και εξουσίαζε ολόκληρη την Αίγυπτο, δεν γύμνωσε το ξίφος, δεν τους έκλεισε στη φυλακή, δεν τους εξόντωσε με την πείνα, δεν τους κατέφερε χτυπήματα, δεν τους είδε ως θηρία αυτούς που δεν τον σπλαγχνίστηκαν, δεν θυμήθηκε το ξέσκισμα του χιτώνα, ούτε το βάθος του λάκκου, ούτε τον δυσβάσταχτο ζυγό της δουλείας, ούτε την έπαρση του φθόνου, ούτε τον καπνό της μισαδελφίας, ούτε το βάρος της πατρικής οδύνης, ούτε την αποξένωση από τον ομομήτριο αδελφό του τον Βενιαμίν. Απεναντίας, παραμερίζοντας όλα όσα του προκαλούσαν λύπη, και συνδέοντας την απειλή με την πραότητα, αναζητούσε αφορμή για το πώς να φανερωθεί στους αδελφούς του. Διότι μόλις τους είδε, μαζί και τον ομομήτριο αδελφό του τον Βενιαμίν, τον άκακο, τον ακέραιο, τον τελευταίο βότρυ της πατρικής αμπέλου, αυτόν που δεν είχε γευθεί τη μισαδελφία, τον αδελφό και κατά τη φύση και κατά το φρόνημα, αμέσως, αφού ύγρανε τις παρειές του με περιχαρή δάκρυα, αναφώνησε λέγοντας: «Εγώ είμαι ο Ιωσήφ, ο αδελφός σας· τώρα όμως ας μη σας φανεί αυτό σκληρό». Ω, τι παράδοξα πράγματα! Ο ανεύθυνος απολογείται ως υπεύθυνος. «Εγώ είμαι ο Ιωσήφ, ω αδελφοί».

Όταν όμως το δράμα αποκαλύφθηκε πλήρως και αποτέθηκε το προσωπείο και αναγνωρίστηκε αληθινά το πρόσωπο του αδελφού, καθώς εκείνος είπε: «Εγώ είμαι ο Ιωσήφ, τον οποίο πουλήσατε ως δούλο». Ω, πόσο πικρός τους φάνηκε ο λόγος αυτός, και τι καταιγίδα λογισμών τους κατέλαβε, και ζάλη και κλονισμός και ταραχή. Ο δίκαιος, όμως, δεν τους άφησε να βρίσκονται σε τέτοιο κλονισμό για πολύ, αλλά με βλέμμα γλυκό και λόγια μελίρρυτα κατεύνασε τη ζάλη των λογισμών και την ταραχή της καρδιάς, θεραπεύοντάς τους με φίλημα μαζί με τον Βενιαμίν και λέγοντας: «Βιαστείτε να κατεβάσετε τον πατέρα μου εδώ», για να μην εξολοθρευτείτε εξαιτίας της πενταετούς επικράτησης του λιμού, κατά τα έτη του οποίου δεν υπήρξε ούτε όργωμα ούτε θερισμός. Και αφού τους εφοδίασε επαρκώς, έστειλε και στον πατέρα πάρα πολλά αγαθά και άμαξες για να μετοικήσει.

«Τα σπλάχνα μου συγκλονίζονται. Η ψυχή μου δεν χωράει τη χαρά ούτε για μια στιγμή. Νικιέμαι, δεν έχω νηφαλιότητα και μεθώ από την αγάπη μου. Η καθυστέρησή μου τους λυπεί.» Και μη μπορώντας να συγκρατήσει άλλο τη χαρά, ξαφνικά αποκαλύπτεται και, προβάλλοντας σαν μαργαριτάρι, αναφωνεί: «Εγώ είμαι, αδελφοί μου, ο Ιωσήφ. Αποβάλετε την ντροπή και οπλιστείτε με θάρρος. Ας αναπέμψουμε δόξα στον Θεό, κραυγάζοντας: Μέγας είναι μόνος ο Κύριος, ο Σωτήρας μας».