Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 46:27

β΄. Λοιπόν, ας πούμε τώρα ότι, όταν κάποτε λιμός ενέσκηψε αβάσταχτα και καταπίεζε τους υιούς του Ισραήλ, μετοίκησαν από τη γη Χαναάν στην Αίγυπτο, όντας περίπου εβδομήντα πέντε ψυχές, καθώς είναι γεγραμμένο. Με την πάροδο του χρόνου, λοιπόν, το γένος τους αυξήθηκε σε πλήθος που ξεπερνούσε κάθε αριθμό. Διότι είναι γεγραμμένο: «Οι δε υιοί του Ισραήλ αυξήθηκαν και πληθύνθηκαν, και έγιναν πολυπληθείς και ενισχύονταν σφόδρα· και η γη τους πολλαπλασίαζε υπερβολικά». Επειδή όμως εκείνος που έτυχε να κυβερνά τη χώρα των Αιγυπτίων δεν έβλεπε χωρίς καχυποψία την πληθυσμιακή αύξηση των Εβραίων, τους επιβουλεύτηκε και έβαλε πάνω τους επιστάτες των έργων, για να τους καταπονήσουν στα έργα. Ο δε τρόπος της καταπόνησης ήταν ο ιδρώτας στις σκαπάνες, η ατέλειωτη και άμισθη κατασκευή πλίνθων, καθώς και η οικοδόμηση οχυρών πόλεων για τον Φαραώ, δηλαδή πόλεων εξοπλισμένων με πύργους, ή τόσο ευρύχωρων και μεγάλων, ώστε να φαίνονται εντελώς απόρθητες σε σχέση με τις άλλες, προφανώς λόγω του πλήθους των κατοίκων τους. Τέτοιες ήταν η Πειθώ και η Ραμεσσή, και άλλες πόλεις. Στον τύραννο, όμως, το σχέδιο κατέληξε σε αποτέλεσμα αντίθετο των προσδοκιών του. Διότι, όπως λέγεται, όσο ταπεινώνονταν οι τιμωρούμενοι, τόσο πιο φανερή γινόταν η απόδειξη της υπεροχής τους, και γίνονταν περισσότεροι· επειδή ο Θεός ήθελε να ευεργετήσει τους ανόσια υβριζόμενους μέσα από αυτό που συνήθως προκαλεί κακό. Αντιλαμβανόμενος αυτό ο τύραννος, πρόσθεσε στους κόπους και άλλη επιβουλή.

Και είναι βεβαίως ομολογημένο ότι η περιτομή ίσχυε τότε κατόπιν προστάγματος του Θεού, είχε όμως διαταχθεί τότε ως τύπος, όπως προχωρώντας με τη σειρά θα αποδείξουμε γι' αυτό αργότερα. Συνέχισαν λοιπόν να περιτέμνονται και να προσκολλώνται στη θεοσέβεια οι απόγονοι του ίδιου του Αβραάμ κατά διαδοχή, εννοώ από αυτόν και στη συνέχεια ο Ισαάκ και ο Ιακώβ και τα παιδιά του, τόσο στη γη των Χαναναίων, η οποία ονομαζόταν τότε Ιουδαία και Φιλιστιείμ, και που τώρα ονομάζεται Παλαιστίνη, όσο και στην Αίγυπτο. Διότι ο Ιακώβ, ο και Ισραήλ, κατέβηκε μαζί με τα έντεκα παιδιά του στην Αίγυπτο, διανύοντας το εκατοστό τριακοστό έτος της ζωής του. Ο δε Ιωσήφ, ο άλλος του γιος, βρισκόταν ήδη από πριν στην Αίγυπτο ως άρχοντας, έχοντας πουληθεί από τους αδελφούς του λόγω φθόνου. Η δε οικονομία του Θεού, η οποία συνεργεί προς το αγαθό στον δίκαιο, μετέτρεψε τη σκευωρία εναντίον του ίδιου του Ιωσήφ σε αιτία θαυμασμού. Κατέβηκε λοιπόν, όπως προείπα, ο Ιακώβ στην Αίγυπτο μαζί με τους γιους του και τις γυναίκες και τους απογόνους του, οι οποίοι αριθμούνταν σε εβδομήντα πέντε ψυχές, όπως περιγράφει το πρώτο βιβλίο της Πεντατεύχου του Μωυσή, το οποίο τα δηλώνει όλα αυτά με σαφήνεια. Παρέμειναν δε εκεί επί πέντε γενεές, όπως έχω πει πολλές φορές, αλλά τώρα βρέθηκα στην ανάγκη να τα επαναλάβω. Διότι παρέμειναν από τον Ιακώβ οι γενεές, οι οποίες αριθμούνται μέσω του Λευί, από τον οποίο ακριβώς καταστάθηκαν οι ιερείς, και μέσω του Ιούδα, από τον οποίο μετά από καιρό βασίλευσε ο Δαβίδ.

Πώς θα μπορούσε κανείς, στην περίπτωση των δώδεκα πατριαρχών, να κατακερματίσει σε μέρη διαλεπτύνοντας το όγδοο μέρος, ή στις εβδομήντα πέντε ψυχές, μαζί με τις οποίες ο Ιακώβ κατέβηκε στην Αίγυπτο; Και προς τί τα λέω αυτά, εφόσον θα έπρεπε, αρχίζοντας από τον πρώτο άνθρωπο, να ελέγξω την ανοησία αυτών των ισχυρισμών; Διότι, εάν γνώρισμα μόνο του άφθαρτου είναι να μη μερίζει τη φύση του κατά τη γέννηση, ο δε Αδάμ ήταν φθαρτός, προς τον οποίο ειπώθηκε «Γη είσαι και στη γη θα επιστρέψεις», τότε αυτός οπωσδήποτε μέριζε τη δική του ουσία, τεμνόμενος σε αυτούς που γεννιούνταν από αυτόν, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του Ευνομίου. Έτσι, λόγω του πλήθους των απογόνων, καθώς το τμήμα της ουσίας που βρισκόταν στον καθένα θα διαιρούνταν κατ' ανάγκην ανάλογα με τον αριθμό των γεννωμένων, η ουσία του Αδάμ θα είχε προεξαντληθεί πριν από την υπόσταση του Αβραάμ, έχοντας διασκορπιστεί στις άπειρες μυριάδες εκείνων που προήλθαν από αυτόν μέσω εκείνων των λεπτών και άτμητων μορίων. Κατά συνέπεια, δεν θα βρισκόταν πλέον κανένα υπόλειμμα ουσίας, το οποίο να μερίζεται από τον Αδάμ στον Αβραάμ και στους απογόνους του, εφόσον θα είχε ήδη προαναλωθεί στις άπειρες μυριάδες όσων γεννήθηκαν πριν από αυτόν, εξαιτίας του λεπτού κατακερματισμού των τμημάτων της φύσης.