Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 46:29

Και αφού αναχώρησε πανοικί με σπουδή και μεγάλη χαρά, κατέβηκε στην Αίγυπτο προς τον γιο του, τον Ιωσήφ. Και όταν άκουσε ο Ιωσήφ ότι έφτασε ο πατέρας του, ο Ιακώβ, σηκώθηκε με μεγάλη χαρά και βγήκε έξω από την πόλη μαζί με τους μεγιστάνες του Φαραώ, και εκεί τον προϋπάντησε με μεγάλη ακολουθία. Όταν δε ο Ιακώβ είδε τον γιο του, τον Ιωσήφ, έπεσε στον λαιμό του με μεγάλη λαχτάρα, λέγοντας: Τώρα ας πεθάνω, αφού είδα το πρόσωπό σου, γλυκύτατό μου τέκνο· διότι πράγματι εσύ ζεις ακόμη. Και δόξασαν και οι δύο τον Θεό.

Στοιχείο Η. Από τη Γένεση. Ηλάθ (Γέν. 36, 41). Χώρα των ηγεμόνων του Εδώμ και πόλη του Ησαύ, σε απόσταση δέκα μιλίων ανατολικά της Πέτρας. Ηρώων πόλις (Γέν. 46, 28 κ.εξ.). Στην Αίγυπτο, όπου ο Ιωσήφ συνάντησε τον πατέρα του.

Διότι, όταν αναλογισθείς ότι μετά τον θάνατο του Ιακώβ και του Ιωσήφ, μολονότι ο βασιλιάς των Αιγυπτίων μετήλθε τόσες μεθοδεύσεις, ώστε να τους περιορίσει σε μικρό αριθμό και να μην αυξηθεί το πλήθος τους, ούτε και έτσι το κατόρθωσε, αλλά μάλλον εξαιτίας αυτού εκείνοι προόδευαν και αυξάνονταν, να θαυμάζεις και να εκπλήσσεσαι για την πρόνοια του Θεού, και για το γεγονός ότι είναι αδύνατον να ματαιωθούν ποτέ όσα Εκείνος αποφάσισε, έστω κι αν άλλοι μηχανεύονται μύρια όσα. Αλλά ας δούμε όλη τη σειρά των γεγονότων, για να μάθουμε πώς διεξήχθησαν τα της συναντήσεως με τον Ιακώβ. Όταν, λέγει, πλησίασε στην Αίγυπτο, απέστειλε τον Ιούδα εμπρός του προς τον Ιωσήφ, ώστε να του αναγγείλει την άφιξη του πατέρα του. Αφού το έμαθε λοιπόν ο Ιωσήφ, έζεψε τα άρματά του και ανέβηκε για να συναντήσει τον πατέρα του, και μόλις παρουσιάστηκε σε αυτόν, έπεσε στον λαιμό του και έκλαψε με άφθονο κλάμα.

Αυτό ακριβώς έλεγα στην αρχή, ότι πολλές φορές ακόμη και η υπερβολική χαρά προκαλεί την έκχυση δακρύων. «Αφού έπεσε», λέει, «στον τράχηλό του, έκλαψε»· και όχι απλώς, αλλά με άφθονο κλάμα. Διότι, φέρνοντας αμέσως στον νου του όσα έπαθε ο ίδιος και όσα υπέμεινε ο πατέρας του εξαιτίας του, και αναλογιζόμενος το μέγεθος του χρόνου που είχε μεσολαβήσει, και το ότι πέρα από κάθε προσδοκία και ο ίδιος έβλεπε τον πατέρα του και ο πατέρας αντίκριζε το παιδί του, άφηνε να αναβλύζουν πηγές δακρύων, φανερώνοντας ταυτόχρονα την υπερβολική του χαρά και ευχαριστώντας τον Δεσπότη για όσα είχαν συμβεί.