Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 47:30

ΟΜΙΛΙΑ ΞΣΤ΄. Πλησίασαν δε, λέγει, οι ημέρες του Ισραήλ για να πεθάνει, και κάλεσε τον υιό του τον Ιωσήφ και του είπε: «Εάν βρήκα χάρη ενώπιόν σου, βάλε το χέρι σου κάτω από τον μηρό μου, και θα επιδείξεις απέναντί μου έλεος και αλήθεια, ώστε να μην με θάψεις στην Αίγυπτο· αλλά να κοιμηθώ μαζί με τους πατέρες μου, και θα με σηκώσεις από την Αίγυπτο και θα με θάψεις στον τάφο τους». Εκείνος δε είπε: «Εγώ θα πράξω σύμφωνα με τον λόγο σου». Είπε δε: «Ορκίσου μου». Και του ορκίστηκε. Και προσκύνησε ο Ισραήλ στο άκρο της ράβδου του. 1. Εμπρός, ας βάλουμε και σήμερα το τέλος στη διήγηση για τον Ιακώβ, και ας δούμε ποια είναι αυτά που διατάζει ενώ πρόκειται να τελειώσει τον βίο του. Αλλά κανείς, αποβλέποντας στη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων, ας μην απαιτεί από τους δικαίους εκείνης της εποχής αυτά τα οποία τώρα αρμόζει να φρονούν οι πιστοί, αλλά ας τα κρίνει σύμφωνα με τους καιρούς και τις περιστάσεις. Αυτά δε τα προέταξα επίτηδες ως εισαγωγή, εξαιτίας αυτών που πρόκειται να ειπωθούν από τον πατριάρχη προς τον Ιωσήφ. Ποια δε είναι αυτά, ας ακούσουμε: Πλησίασαν δε, λέγει, οι ημέρες του Ισραήλ για να πεθάνει, και κάλεσε τον υιό του τον Ιωσήφ, και του είπε: «Εάν βρήκα χάρη ενώπιόν σου, βάλε το χέρι σου κάτω από τον μηρό μου, και θα επιδείξεις απέναντί μου έλεος και αλήθεια, ώστε να μην με θάψεις στην Αίγυπτο· αλλά να κοιμηθώ μαζί με τους πατέρες μου, και θα με σηκώσεις από την Αίγυπτο και θα με θάψεις στον τάφο τους».

Εκείνος δε είπε: Θα πράξω σύμφωνα με τον λόγο σου. Και του είπε: Ορκίσου μου.

Και του ορκίστηκε. Και προσκύνησε ο Ισραήλ στο άκρο της ράβδου του. Πολλοί από τους μικρόψυχους, όταν τους προτρέπουμε να μη δίνουν μεγάλη σημασία στο ζήτημα της ταφής, ούτε να θεωρούν ως κάτι το περισπούδαστο τη μετακομιδή των λειψάνων των κεκοιμημένων από μια ξένη χώρα στην πατρίδα τους, μας προβάλλουν τη συγκεκριμένη ιστορία, ισχυριζόμενοι ότι και ο ίδιος ο πατριάρχης επέδειξε τόση πολλή φροντίδα γι' αυτό. Αλλά, πρώτον μεν, όπως πρόλαβα ήδη να πω, πρέπει να αναλογιζόμαστε τούτο: ότι δηλαδή τότε δεν απαιτούνταν τόση πνευματική φιλοσοφία όση απαιτείται από τους σημερινούς· έπειτα, ότι και αυτό το ίδιο ο δίκαιος δεν θέλησε να γίνει απλώς έτσι, αλλά για να τους υποδείξει αγαθές ελπίδες, ότι και οι ίδιοι κάποτε στο μέλλον θα επιστρέψουν στη γη της επαγγελίας. Και ότι για αυτήν ακριβώς την αιτία έδωσε αυτή τη διαταγή, μας το διδάσκει σαφέστερα ο γιος του λέγοντας: Οπωσδήποτε θα σας επισκεφθεί ο Θεός, και θα πάρετε μαζί σας από εδώ τα οστά μου. Διότι, το ότι αντίκριζαν τα μελλοντικά γεγονότα με τα μάτια της πίστεως, άκουσέ το από τον ίδιο που αποκαλεί ήδη τον θάνατο κοίμηση· διότι λέει: Θα κοιμηθώ μαζί με τους πατέρες μου. Γι’ αυτό και ο Παύλος έλεγε: Μέσα στην πίστη πέθαναν όλοι αυτοί, χωρίς να έχουν λάβει τις επαγγελίες, αλλά αφού τις είδαν από μακριά και τις ασπάστηκαν. Πώς; Με τα μάτια της πίστεως.

Όταν δε εξαντλήθηκε το χρήμα της γης, οι άνθρωποι, δίνοντας τα ζώα τους, λάμβαναν σιτάρι· επειδή όμως και αυτά τελείωσαν και ο λιμός δεν σταματούσε, παρέδωσαν τους εαυτούς τους μαζί με τη γη. Και αφού έγιναν δούλοι του Φαραώ, έσπερναν και έδιναν το πέμπτο μέρος σε αυτόν, ενώ οι ίδιοι καρπώνονταν τα τέσσερα. Όταν επρόκειτο να πεθάνει ο Ιακώβ, ζήτησε όρκο από τον Ιωσήφ να μην τον θάψει στην Αίγυπτο, αλλά στον τάφο των πατέρων του. Και τους υιούς του Ιωσήφ, τον Εφραΐμ και τον Μανασσή, δεν τους κατατάσσει στην τάξη των εγγονών, αλλά των υιών. Η όραση του Ιακώβ είχε εξασθενήσει· αφού λοιπόν τους καταφίλησε και έπρεπε να τους ευλογήσει, ο Ιωσήφ έστησε τον Εφραΐμ στα αριστερά του Ιακώβ, και τον Μανασσή στα δεξιά. Ο Ιακώβ όμως έθεσε το δεξί του χέρι πάνω στον νεότερο που στεκόταν στα αριστερά, και το αριστερό του πάνω σε αυτόν που βρισκόταν στα δεξιά, και τους ευλόγησε, και ενώ ο Ιωσήφ νόμισε ότι ο πατέρας του το έκανε αυτό από άγνοια και προσπάθησε να τον διορθώσει, ο Ιακώβ δεν το δέχθηκε· διότι είπε ότι το έπραξε αυτό έχοντας επίγνωση, και όχι από άγνοια. Τότε ο Ιακώβ δίνει στον Ιωσήφ τη Σίκιμα ως εξαίρετο μερίδιο, την οποία είχαν κυριεύσει ο Συμεών και ο Λευί. Και ευλογεί τους υιούς του.