Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 49:2

...αυτόν που δεν βασίλευσε, ούτε χρίστηκε από κανέναν από τους προφήτες; Αθανάσιος: Διδάχθηκες από τους προφήτες ότι ονομάζεται δύναμη, και λόγος, και σοφία, και βραχίονας, και παιδί, και άνθρωπος· και είναι δυνατόν να μάθεις, ότι είναι και άρχοντας, και βασιλιάς, και χριστός, και ιερέας, και προφήτης· διότι έγινε τα πάντα για τους πάντες, για να σώσει τους πάντες παραμένοντας Θεός, χωρίς να μεταβληθεί η φύση του. Ζακχαίος είπε: Πώς μπορείς να μου το αποδείξεις; Αθανάσιος: Καταρχάς, ως προς το ότι είναι άρχοντας και ηγούμενος, άκου τον Μωυσή που καταγράφει τις ευλογίες του Ιακώβ και λέει: «Δεν θα εκλείψει άρχοντας από τον Ιούδα, και ηγούμενος από τους μηρούς του, έως ότου έλθει εκείνο που έχει αποταμιευθεί· και αυτός θα είναι η προσδοκία των εθνών». Και δες ποια ήταν η προφητεία· ότι ο ίδιος ο Ιακώβ, καθώς πέθαινε, κάλεσε τους γιους του λέγοντας: «Συγκεντρωθείτε για να σας αναγγείλω τι θα σας συμβεί στις έσχατες ημέρες· συγκεντρωθείτε για να σας αναγγείλω. Γιοι του Ιακώβ, ακούστε τον Ισραήλ τον πατέρα σας». Και αφού εκείνοι συγκεντρώθηκαν, ευλογεί τον Ιούδα με την προαναφερθείσα ευλογία. Και τον Ιωσήφ, αν και βασίλευε, τον καθιστά υποτακτικό του Ιούδα, λέγοντάς του: «Και θα σε προσκυνήσουν οι γιοι του πατέρα σου. Διότι δεν θα εκλείψει άρχοντας από τον Ιούδα, και ηγούμενος από τους μηρούς του, έως ότου έλθει εκείνο που έχει αποταμιευθεί. Και αυτός θα είναι η προσδοκία των εθνών». Ζακχαίος: Για τον Δαβίδ το είπε, επειδή επρόκειτο μετά από γενεές να γεννηθεί από τη φυλή του Ιούδα. Αθανάσιος: Και όμως, μετά από τον Δαβίδ αυξήθηκαν οι άρχοντες.

Έπειτα, ποιος θα τολμούσε να πει ότι η υπενθύμιση των ήδη διαπραχθέντων σφαλμάτων θα αποτελέσει τρόπο ευλογίας για κάποιους, χωρίς να θεωρηθεί ψευδολόγος και ότι ο νους του παρεκκλίνει από το καθήκον; Βαθύς, λοιπόν, είναι αυτός ο λόγος και όχι ιδιαίτερα προσιτός σε όσους επιθυμούν να τον κατανοήσουν. Τι μπορούμε λοιπόν να πούμε ως πιθανό για τα προκείμενα; Ότι η αφήγηση της προφητείας θα μας παρουσιάσει οπωσδήποτε, για να μιλήσουμε συνοπτικά για όλο το γένος, δηλαδή τον τύπο της κάθε φυλής ξεχωριστά, πώς θα είναι κατά καιρούς, και για ποια πράγματα θα κατακριθεί, πώς θα ευδοκιμήσει, ή και σε ποια κατάσταση ενδεχομένως θα βρεθεί, και πού ακριβώς θα καταλήξουν τα πράγματα γι' αυτήν. Παρατήρησε δε πώς για άλλους μεν ζωγραφίζει τα μελλοντικά με βάση τα όσα έχουν ήδη γίνει, ενώ για άλλους κάνει την αφήγηση των ονομάτων, δηλαδή την ερμηνεία, σαν ένα είδος προαναγγελίας των μελλοντικών και σαφή προανάδειξη. Γράφτηκε λοιπόν ως εξής: «Και κάλεσε ο Ιακώβ τους γιους του και είπε: Συγκεντρωθείτε για να σας αναγγείλω τι πρόκειται να σας συμβεί στις έσχατες ημέρες. Αθροιστείτε και ακούστε, γιοι του Ιακώβ· ακούστε τον Ισραήλ τον πατέρα σας».

Αυτά, λοιπόν, ας ειπωθούν σχετικά με τους χρόνους, για ποιον λόγο δηλαδή τώρα και όχι στο μακρινό παρελθόν ο Χριστός του Θεού ανέτειλε σε όλους τους ανθρώπους. Εμπρός, όμως, ας επανέλθουμε και ας εξετάσουμε λεπτομερώς τα σημεία των χρόνων της ελεύσεώς του, επισημαίνοντας κατά πρώτον τις ευαγγελικές μαρτυρίες περί της γεννήσεώς του. Ο μεν Ματθαίος ιστορεί τον χρόνο της ένσαρκης επιφανείας του κάπως έτσι, λέγοντας: «Όταν γεννήθηκε ο Ιησούς στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, κατά τις ημέρες του βασιλέως Ηρώδη», και λίγο μετά λέει: «ακούγοντας ότι ο Αρχέλαος βασιλεύει στην Ιουδαία αντί του πατρός του, του Ηρώδη». Ο δε Λουκάς παρουσιάζει τον χρόνο της διδασκαλίας και της «αναδείξεώς» του λέγοντας: «Κατά το δέκατο πέμπτο έτος της ηγεμονίας του Τιβερίου Καίσαρα, όταν ηγεμόνας της Ιουδαίας ήταν ο Πόντιος Πιλάτος, και τετράρχης της Γαλιλαίας ο Ηρώδης, ο δε αδελφός του Φίλιππος τετράρχης της Ιτουραίας και της περιοχής της Τραχωνίτιδας, και ο Λυσανίας τετράρχης της Αβιληνής, επί αρχιερέως Άννα και Καϊάφα». Σε αυτά λοιπόν είναι καλό να παραθέσουμε την προφητεία του Ιακώβ που παραδίδεται από τον Μωυσή, η οποία έχει ως εξής: 〈Από τη Γένεση〉. «Και κάλεσε ο Ιακώβ τους υιούς του και είπε: Συγκεντρωθείτε για να σας αναγγείλω τι πρόκειται να σας συμβεί κατά τις έσχατες ημέρες. Συγκεντρωθείτε και ακούστε, υιοί του Ιακώβ, ακούστε τον Ισραήλ, τον πατέρα σας».

Έχοντας προεξετάσει αυτά, ο καιρός πλέον μας καλεί να προχωρήσουμε στη θεώρηση της προφητείας: «Ιούδα, εσένα ας επαινέσουν οι αδελφοί σου». Από τα δώδεκα συνολικά παιδιά του Ιακώβ, τέταρτος ήταν ο Ιούδας, όπως ήδη έχουμε αναφέρει, όντας και αυτός ένας από τους γενάρχες του εβραϊκού έθνους. Όμως, το ότι τα λόγια που του απηύθυνε ο πατέρας του δεν απέβλεπαν στον ίδιο τον άνδρα, καθίσταται σαφές σε όσους επιστήσουν την προσοχή τους στα λόγια της Θείας Γραφής, η οποία πρώτα παραθέτει τα λόγια του Ιακώβ προς τους γιους του λέγοντας: «Και κάλεσε ο Ιακώβ τους γιους του και είπε: συγκεντρωθείτε και θα σας αναγγείλω τι πρόκειται να σας συμβεί στις έσχατες ημέρες· αθροιστείτε και ακούστε, γιοι του Ιακώβ, ακούστε τον Ισραήλ, τον πατέρα σας». Διότι σαφώς εξαγγέλλει ότι θα τους προφητεύσει τα όσα πρόκειται να τους συμβούν έπειτα από πολλά χρόνια, και, όπως ο ίδιος λέει, «στις έσχατες ημέρες». Εξάλλου, τα όσα ειπώθηκαν για τον Ιούδα δεν θα μπορούσαν ευλόγως να εφαρμοστούν σε εκείνον τον πρώτο άνδρα. Διότι «οι αδελφοί» δεν επαίνεσαν εκείνον τον Ιούδα· άλλωστε, για ποιο κατόρθωμά του θα το έκαναν αυτό; Ούτε βέβαια εκείνον προσκύνησαν «οι γιοι του πατέρα» του.

ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΥΙΟΙ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒ. Εφόσον, λοιπόν, οι άγιες γραφές μας πληροφορούν πλήρως για κάθε ζήτημα μέσω των προφητών, ας προσπαθήσουμε να δούμε στη συνέχεια τι λέγει. «Ο Ιακώβ κάλεσε τους υιούς του και είπε: Συγκεντρωθείτε, για να σας αναγγείλω τι πρόκειται να σας συμβεί στις έσχατες ημέρες· συναθροιστείτε και ακούστε, υιοί του Ιακώβ, ακούστε τον Ισραήλ τον πατέρα σας».