Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 7:12

Ίσως μάλιστα κάποιος να επικαλούνταν και κάποια μαρτυρία από τη Γραφή υπέρ αυτής της αντίληψης: το ότι άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού, όταν έπρεπε να κατακλυστεί η γη, με το ύδωρ να υπερβαίνει κατά πολύ σε βάθος κάθε κορυφή των ορέων. Αλλά εγώ υποστηρίζω ότι είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί αυτή η γραφική αντίρρηση μέσω άλλου χωρίου της Γραφής· διότι γνωρίζω την καταχρηστική χρήση των θείων ρημάτων σύμφωνα με τη συνήθεια της Γραφής.

Γι' αυτό και δεν είχαν την ίδια κατάληξη, αλλά οι μεν απέφυγαν την καταστροφή, επειδή ο αγαθός Θεός, λόγω της δικής του φιλανθρωπίας, αρκέστηκε στη μετάνοιά τους, ενώ οι δε καταποντίστηκαν στα νερά και παραδόθηκαν στην πανωλεθρία. Διότι λέει: «Έπειτα από επτά ημέρες θα φέρω βροχή πάνω στη γη». Έπειτα, θέλοντας να αυξήσει τον φόβο, προσθέτει: «Σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες». Γιατί άραγε; Δεν του ήταν δυνατόν, αν το ήθελε, να φέρει όλη τη βροχή μέσα σε μία ημέρα; Και τι λέω σε μία ημέρα; Σε μία μόνο στιγμή. Αλλά το κάνει αυτό επίτηδες, θέλοντας ταυτόχρονα και να εντείνει τον φόβο, και να τους δώσει την ευκαιρία, έστω κι αν έφτασαν μπροστά στις ίδιες τις πύλες της καταστροφής, να αποφύγουν την τιμωρία. «Και θα εξαλείψω», λέει, «κάθε ζωντανή ύπαρξη που εποίησα από το πρόσωπο της γης, από άνθρωπο μέχρι κτήνος». Δες πώς το προαναγγέλλει και μία και δεύτερη φορά, και ούτε έτσι τους αγγίζει. Και τα έκανε όλα αυτά, για να μας διδάξει ότι δίκαια επέφερε σε αυτούς τόσο μεγάλη τιμωρία, και για να μην μπορεί κανένας από τους ανόητους να Τον μεμφθεί και να πει ότι: «Αν έδειχνε μακροθυμία, τότε θα απείχαν από την κακία και θα επέστρεφαν στην αρετή».

Ας προχωρήσουμε λοιπόν στην εξέταση και των όσων αναφέρονται στη συνέχεια. Διότι, όταν άρχισε ο κατακλυσμός, λέει η Γραφή: «Εισήλθε ο Νώε, και οι υιοί του, και η γυναίκα του, και οι γυναίκες των υιών του στην κιβωτό, εξαιτίας του ύδατος του κατακλυσμού. Και από τα πτηνά τα καθαρά, και από τα πτηνά τα μη καθαρά, και από τα ερπετά, δύο δύο. Από όλα μπήκαν προς τον Νώε στην κιβωτό, αρσενικό και θηλυκό, σύμφωνα με όσα διέταξε ο Κύριος στον Νώε». Δεν πρόσθεσε τυχαία τη φράση, «σύμφωνα με όσα διέταξε ο Κύριος στον Νώε», αλλά για να αυξήσει και πάλι τον έπαινο προς τον δίκαιο, και για να δείξει ότι τα εκπλήρωσε όλα έτσι ακριβώς όπως τα διέταξε ο Δεσπότης, χωρίς να παραλείψει τίποτε από όσα του είχε πει Εκείνος. Και συνέβη μετά τις επτά ημέρες, ακριβώς όπως το υποσχέθηκε ο Δεσπότης, λέει, και το ύδωρ του κατακλυσμού ήλθε πάνω στη γη, κατά το εξακοσιοστό έτος της ζωής του Νώε, τον δεύτερο μήνα, την εικοστή εβδόμη ημέρα του μήνα. Δες την ακρίβεια της Γραφής, πώς δεν μας δίδαξε μόνο το έτος κατά το οποίο έγινε ο κατακλυσμός, αλλά έκανε ολοφάνερο και τον μήνα και την ημέρα. Έπειτα, για να καταστήσει μέσω της διήγησης πιο συνετούς τους μεταγενέστερους, και για να αυξήσει τον φόβο μπροστά στα όσα συνέβησαν, λέει: «Εκείνη την ημέρα διαρράγησαν όλες οι πηγές της αβύσσου, και οι καταρράκτες του ουρανού άνοιξαν, και έπεσε η βροχή πάνω στη γη σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες».

«Ενθυμήθηκε», λέγει, «ο Θεός τον Νώε». Επειδή, δηλαδή, μας διηγήθηκε σε όσα ήδη ειπώθηκαν —όπως ακριβώς διδάξαμε προηγουμένως την αγάπη σας— ότι επί σαράντα ημέρες και ισάριθμες νύχτες έπεφτε η βροχή, και επί εκατόν πενήντα ημέρες το ύδωρ παρέμεινε στην ίδια στάθμη, υψωμένο δεκαπέντε πήχεις πάνω από τα όρη, και ότι, ενώ συνέβαιναν αυτά, ο δίκαιος βρισκόταν μέσα στην κιβωτό, μη μπορώντας ούτε τον αέρα να αναπνεύσει, εφόσον συμβίωναν μαζί του και όλα τα άλογα ζώα, γι' αυτό λέγει: «Και ενθυμήθηκε ο Θεός τον Νώε». Τι σημαίνει «ενθυμήθηκε»; Σπλαχνίστηκε, λέγει, ο Θεός τον δίκαιο που ζούσε μέσα στην κιβωτό, τον ελέησε που βρισκόταν σε τόσο μεγάλη στενοχώρια και τελούσε σε αμηχανία, μη γνωρίζοντας μέχρι πότε θα διαρκούσαν τα δεινά. Διότι, αναλογίσου, παρακαλώ, ποιους λογισμούς έκανε μέσα του μετά τις σαράντα ημέρες και τις σαράντα νύχτες, κατά τις οποίες κατέβαινε η ορμή των υδάτων, βλέποντας επί εκατόν πενήντα ημέρες τα ύδατα να παραμένουν στο ίδιο επίπεδο και να μην υποχωρούν καθόλου· και το χειρότερο, ότι δεν μπορούσε ούτε με τα ίδια του τα μάτια να δει τα όσα είχαν συμβεί, αλλά όντας έγκλειστος, και μη μπορώντας από πουθενά να αντικρίσει τα δεινά που είχαν ενσκήψει, υπέμενε μεγαλύτερη την οδύνη και συλλογιζόταν τα πιο βαριά κάθε μέρα.

Διότι αυτό ονόμασε η Γραφή καταρράκτες του ουρανού. Ομοίως και τις αβύσσους που χώρισε κάτω από τη γη, όταν και αυτήν τη στερέωσε. Τότε και αυτές, αφού διαρράγησαν σαν πηγές, προκάλεσαν «κατακλυσμό πάνω στη γη για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες». Διότι ποιος δεν θα θαύμαζε τη δύναμη του Θεού και τη μεγαλειότητα των κτισμάτων του Θεού; Διότι, αν και άδειαζαν από πάνω σαν ποτάμια για σαράντα ημερόνυχτα, δεν εξαντλήθηκε το πλήθος εκείνων των υδάτων. Διότι για τα ύδατα της αβύσσου δεν είναι τόσο αξιοθαύμαστο, επειδή η άνοδός τους δεν είναι τόσο εύκολη, όσο η κάθοδος. «Και σήκωσε το νερό την κιβωτό και υψώθηκε πάνω από τη γη» δεκαπέντε πήχεις πάνω από τα ψηλά βουνά. «Και πέθανε κάθε σάρκα που κινούνταν πάνω στη γη», από άνθρωπο μέχρι κτήνος. «Και απέμεινε μόνο ο Νώε και όσοι ήταν μαζί του μέσα στην κιβωτό». «Και θυμήθηκε ο Θεός τον Νώε και όλα όσα ήταν μαζί του, και έφερε άνεμο πάνω στη γη και κόπασε το νερό». «Και σταμάτησε η βροχή από τον ουρανό. Και υποχωρούσε το νερό φεύγοντας από τη γη και λιγόστευε μετά από εκατόν πενήντα ημέρες». Και μπορούσε κανείς να δει τότε ένα θέαμα παράδοξο και πραγματικά αξιοθρήνητο. Διότι, καθώς τα νερά πληθύνονταν στα χαμηλότερα μέρη της γης, οι άνθρωποι και τα κτήνη κατέφευγαν προς τους λόφους και τις κορυφές των βουνών, και κάθε βουνό και όρος και κάθε τόπος και απόκρημνος βράχος στις βουνοκορφές ασφυκτιούσε από ανθρώπους και κτήνη.