Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 7:17

Ίσως μάλιστα κάποιος να επικαλούνταν και κάποια μαρτυρία από τη Γραφή υπέρ αυτής της αντίληψης: το ότι άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού, όταν έπρεπε να κατακλυστεί η γη, με το ύδωρ να υπερβαίνει κατά πολύ σε βάθος κάθε κορυφή των ορέων. Αλλά εγώ υποστηρίζω ότι είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί αυτή η γραφική αντίρρηση μέσω άλλου χωρίου της Γραφής· διότι γνωρίζω την καταχρηστική χρήση των θείων ρημάτων σύμφωνα με τη συνήθεια της Γραφής.

Γι' αυτό και δεν είχαν την ίδια κατάληξη, αλλά οι μεν απέφυγαν την καταστροφή, επειδή ο αγαθός Θεός, λόγω της δικής του φιλανθρωπίας, αρκέστηκε στη μετάνοιά τους, ενώ οι δε καταποντίστηκαν στα νερά και παραδόθηκαν στην πανωλεθρία. Διότι λέει: «Έπειτα από επτά ημέρες θα φέρω βροχή πάνω στη γη». Έπειτα, θέλοντας να αυξήσει τον φόβο, προσθέτει: «Σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες». Γιατί άραγε; Δεν του ήταν δυνατόν, αν το ήθελε, να φέρει όλη τη βροχή μέσα σε μία ημέρα; Και τι λέω σε μία ημέρα; Σε μία μόνο στιγμή. Αλλά το κάνει αυτό επίτηδες, θέλοντας ταυτόχρονα και να εντείνει τον φόβο, και να τους δώσει την ευκαιρία, έστω κι αν έφτασαν μπροστά στις ίδιες τις πύλες της καταστροφής, να αποφύγουν την τιμωρία. «Και θα εξαλείψω», λέει, «κάθε ζωντανή ύπαρξη που εποίησα από το πρόσωπο της γης, από άνθρωπο μέχρι κτήνος». Δες πώς το προαναγγέλλει και μία και δεύτερη φορά, και ούτε έτσι τους αγγίζει. Και τα έκανε όλα αυτά, για να μας διδάξει ότι δίκαια επέφερε σε αυτούς τόσο μεγάλη τιμωρία, και για να μην μπορεί κανένας από τους ανόητους να Τον μεμφθεί και να πει ότι: «Αν έδειχνε μακροθυμία, τότε θα απείχαν από την κακία και θα επέστρεφαν στην αρετή».

Η προσδοκία, λέει, της δόξας που πρόκειται να μας περιβάλει και εκείνης της διηνεκούς ανάπαυσης, μας κάνει να υπομένουμε ανάλαφρα αυτές τις αλλεπάλληλες θλίψεις και να τις θεωρούμε ελαφρές. Είδες πώς ο πόθος για τον Θεό ανακόπτει την ένταση των δεινών και δεν επιτρέπει ούτε καν να αισθανθούμε τα επερχόμενα; Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και αυτός ο μακάριος τα υπέμενε όλα με πραότητα, τρεφόμενος με την πίστη στον Θεό και με την ελπίδα. Και έκλεισε, λέει, ο Κύριος ο Θεός την κιβωτό έξω από αυτόν. Και έγινε ο κατακλυσμός σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες πάνω στη γη, και η κιβωτός φερόταν πάνω στα ύδατα.

Ο Κάιν φονεύει τον αδελφό του επειδή εκείνος ευνοήθηκε περισσότερο, και υφίσταται την τιμωρία· και μετά από αυτά τεκνοποιεί. Γεννά δε και η Εύα τον Σηθ. Ακολουθεί κατάλογος των απογόνων του Αδάμ και των απογόνων του Σηθ, μέχρι τον Νώε, και η κατηγορία κατά των ανθρώπων για τους ανάρμοστους γάμους και τις υπόλοιπες ανομίες· «Υιούς Θεού» εδώ ονομάζει εκείνους που έλκουν την καταγωγή τους από τον Σηθ, διότι έχει ειπωθεί: «Εγώ είπα, είστε θεοί και όλοι υιοί του Υψίστου». «Θυγατέρες δε των ανθρώπων» εκείνες που κατάγονται από τον Κάιν. Ο Θεός προαναγγέλλει στον Νώε τη μέλλουσα καταστροφή των ανθρώπων μέσω του κατακλυσμού, και τον προτρέπει να κατασκευάσει την κιβωτό, μήκους τριακοσίων πήχεων, πλάτους πενήντα πήχεων και ύψους τριάντα πήχεων. Όταν δε εισήλθε στην κιβωτό, ο κατακλυσμός μαινόταν για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες. Το ύδωρ άρχισε να υποχωρεί μετά από εκατόν πενήντα ημέρες. Φάνηκαν δε οι κορυφές των ορέων την πρώτη ημέρα του δέκατου μήνα. Και μετά από σαράντα ημέρες απέστειλε τον κόρακα, και δεν επέστρεψε· και μετά από επτά ημέρες απέστειλε την περιστερά, και επέστρεψε κομίζοντας έναν κλάδο ελιάς.

Διότι αυτό ονόμασε η Γραφή καταρράκτες του ουρανού. Ομοίως και τις αβύσσους που χώρισε κάτω από τη γη, όταν και αυτήν τη στερέωσε. Τότε και αυτές, αφού διαρράγησαν σαν πηγές, προκάλεσαν «κατακλυσμό πάνω στη γη για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες». Διότι ποιος δεν θα θαύμαζε τη δύναμη του Θεού και τη μεγαλειότητα των κτισμάτων του Θεού; Διότι, αν και άδειαζαν από πάνω σαν ποτάμια για σαράντα ημερόνυχτα, δεν εξαντλήθηκε το πλήθος εκείνων των υδάτων. Διότι για τα ύδατα της αβύσσου δεν είναι τόσο αξιοθαύμαστο, επειδή η άνοδός τους δεν είναι τόσο εύκολη, όσο η κάθοδος. «Και σήκωσε το νερό την κιβωτό και υψώθηκε πάνω από τη γη» δεκαπέντε πήχεις πάνω από τα ψηλά βουνά. «Και πέθανε κάθε σάρκα που κινούνταν πάνω στη γη», από άνθρωπο μέχρι κτήνος. «Και απέμεινε μόνο ο Νώε και όσοι ήταν μαζί του μέσα στην κιβωτό». «Και θυμήθηκε ο Θεός τον Νώε και όλα όσα ήταν μαζί του, και έφερε άνεμο πάνω στη γη και κόπασε το νερό». «Και σταμάτησε η βροχή από τον ουρανό. Και υποχωρούσε το νερό φεύγοντας από τη γη και λιγόστευε μετά από εκατόν πενήντα ημέρες». Και μπορούσε κανείς να δει τότε ένα θέαμα παράδοξο και πραγματικά αξιοθρήνητο. Διότι, καθώς τα νερά πληθύνονταν στα χαμηλότερα μέρη της γης, οι άνθρωποι και τα κτήνη κατέφευγαν προς τους λόφους και τις κορυφές των βουνών, και κάθε βουνό και όρος και κάθε τόπος και απόκρημνος βράχος στις βουνοκορφές ασφυκτιούσε από ανθρώπους και κτήνη.