Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 7:19

Ίσως μάλιστα κάποιος να επικαλούνταν και κάποια μαρτυρία από τη Γραφή υπέρ αυτής της αντίληψης: το ότι άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού, όταν έπρεπε να κατακλυστεί η γη, με το ύδωρ να υπερβαίνει κατά πολύ σε βάθος κάθε κορυφή των ορέων. Αλλά εγώ υποστηρίζω ότι είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί αυτή η γραφική αντίρρηση μέσω άλλου χωρίου της Γραφής· διότι γνωρίζω την καταχρηστική χρήση των θείων ρημάτων σύμφωνα με τη συνήθεια της Γραφής.

ΣΤ΄. Πρόσεξε με πόση ακρίβεια μας διηγείται τη μεγάλη ορμή των υδάτων και ότι καθημερινά η πλημμύρα των υδάτων αυξανόταν. Διότι το νερό, λέει, επικρατούσε με πάρα πολύ μεγάλη σφοδρότητα και σκέπασε όλα τα ψηλά βουνά που υπήρχαν κάτω από τον ουρανό. Δεκαπέντε πήχεις πιο πάνω υψώθηκε το νερό και κατέκλυσε όλα τα βουνά. Εύλογα ο φιλάνθρωπος Δεσπότης οικονόμησε να κλειστεί η κιβωτός, ώστε να μη βλέπει ο δίκαιος τα όσα συνέβαιναν. Διότι, αν εμείς, μετά από τόσο μεγάλο αριθμό ετών και μετά από τόσες γενεές, ακούγοντας μόνο τη διήγηση της Γραφής καταλαμβανόμαστε από δέος και βρισκόμαστε σε αμηχανία, τι ήταν φυσικό να πάθει εκείνος ο δίκαιος, εάν έβλεπε με τα ίδια του τα μάτια εκείνη την αβάσταχτη άβυσσο; Πώς θα μπορούσε να αντέξει έστω και για λίγο; Δεν θα ξεψυχούσε αμέσως από την πρώτη ματιά, καθώς η ψυχή του θα τον εγκατέλειπε, μη μπορώντας πλέον να υποφέρει το θέαμα τόσων δεινών; Διότι αναλογίσου, αγαπητέ, πώς εμείς τώρα, όταν συμβεί μια μικρή νεροποντή γεμίζουμε αγωνία, φοβόμαστε για τα πάντα και απελπιζόμαστε, θα έλεγε κανείς, για την ίδια μας τη ζωή.

Από τον ουρανό ο Κριτής διατάζει τότε, και ανοίχθηκαν αμέσως οι καταρράκτες, εξαπολύοντας βροχές, χειμάρρους και χαλάζι σε όλα τα πέρατα 〈της γης〉. Οι πηγές της αβύσσου διαρράγηκαν από τον φόβο, εξού και υπερχείλισαν σε κάθε τόπο της γης. Κάλυψαν τα πολύ υψηλά όρη, και δεν φαινόταν πλέον ξηρά, αλλά τα πάντα ήταν όπως ακριβώς στην αρχή.