Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 7:21

Και πάλι, όταν λέει ότι η αμαρτία είναι από τη φύση της χωρισμός από τον Θεό, και μέσω αυτής ήρθε στον κόσμο ο θάνατος, και μέσω αυτής στην εποχή του Νώε εξαλείφθηκε με τον κατακλυσμό «κάθε σάρκα που κινείται πάνω στη γη», και μέσω αυτής έγιναν στάχτη οι πόλεις των Σοδόμων και των Γομόρρων, και μέσω αυτής μέχρι σήμερα μαστίζεται ο κόσμος από τις θλίψεις, μήπως και όλα αυτά τα απευθύνει σε ένα μόνο πρόσωπο;

Διότι αυτό ονόμασε η Γραφή καταρράκτες του ουρανού. Ομοίως και τις αβύσσους που χώρισε κάτω από τη γη, όταν και αυτήν τη στερέωσε. Τότε και αυτές, αφού διαρράγησαν σαν πηγές, προκάλεσαν «κατακλυσμό πάνω στη γη για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες». Διότι ποιος δεν θα θαύμαζε τη δύναμη του Θεού και τη μεγαλειότητα των κτισμάτων του Θεού; Διότι, αν και άδειαζαν από πάνω σαν ποτάμια για σαράντα ημερόνυχτα, δεν εξαντλήθηκε το πλήθος εκείνων των υδάτων. Διότι για τα ύδατα της αβύσσου δεν είναι τόσο αξιοθαύμαστο, επειδή η άνοδός τους δεν είναι τόσο εύκολη, όσο η κάθοδος. «Και σήκωσε το νερό την κιβωτό και υψώθηκε πάνω από τη γη» δεκαπέντε πήχεις πάνω από τα ψηλά βουνά. «Και πέθανε κάθε σάρκα που κινούνταν πάνω στη γη», από άνθρωπο μέχρι κτήνος. «Και απέμεινε μόνο ο Νώε και όσοι ήταν μαζί του μέσα στην κιβωτό». «Και θυμήθηκε ο Θεός τον Νώε και όλα όσα ήταν μαζί του, και έφερε άνεμο πάνω στη γη και κόπασε το νερό». «Και σταμάτησε η βροχή από τον ουρανό. Και υποχωρούσε το νερό φεύγοντας από τη γη και λιγόστευε μετά από εκατόν πενήντα ημέρες». Και μπορούσε κανείς να δει τότε ένα θέαμα παράδοξο και πραγματικά αξιοθρήνητο. Διότι, καθώς τα νερά πληθύνονταν στα χαμηλότερα μέρη της γης, οι άνθρωποι και τα κτήνη κατέφευγαν προς τους λόφους και τις κορυφές των βουνών, και κάθε βουνό και όρος και κάθε τόπος και απόκρημνος βράχος στις βουνοκορφές ασφυκτιούσε από ανθρώπους και κτήνη.

Χαίρε, σταυρέ, πάνσεπτο τόξο του Χριστού και σημείο του θεοσημείωτου τόξου της συνδιαλλαγής του Θεού προς τους ανθρώπους, μέσω του οποίου απαλλαχθήκαμε από τον κατακλυσμό της ασέβειας και, αποκτώντας ως άγια κιβωτό την Εκκλησία του Χριστού, επιπλέουμε πάνω από κάθε κακοδοξία, ώστε να υψωθούμε σαράντα πήχεις πάνω από τα ψηλά και επηρμένα όρη (τους κακόδοξους άρχοντες), ενώ εκείνα τα αιρετικά και άπιστα όρη θα βυθιστούν κάτω κατά τεσσαρακοντάδες πήχεων, επειδή δογμάτισαν κακώς και δίδαξαν κακώς τους λαούς. Εμείς, όμως, που με τη χάρη του Θεού αξιωθήκαμε να βρισκόμαστε μέσα στην κιβωτό του Χριστού (την Εκκλησία), δεν πρέπει επ' ουδενί να τρεφόμαστε με την τροφή (την αμαρτία) των ακάθαρτων πτηνών και κτηνών (των δαιμόνων), γνωρίζοντας ότι εξαιτίας αυτής άνοιξαν οι ουράνιοι καταρράκτες και οι πηγές της αβύσσου, «και πέθανε κάθε σάρκα που κινείτο πάνω στη γη». Αντιθέτως, πρέπει εμείς ιδιαιτέρως να έχουμε ως τροφή τον ουράνιο άρτο, μέσω της καθαρότητας του βίου και των θεοτερπών έργων, ώστε, δεχόμενοι το «κλαδί ελιάς» (το δώρο του Θεού, το άφθαρτο στεφάνι) μέσω της άγιας περιστεράς (του Αγίου Πνεύματος), να εκδιώξουμε από την κιβωτό μας (την ψυχή και τη διάνοια) τον σαρκοβόρο και ζοφερό κόρακα (τον εμπαθή και φιλόσαρκο λογισμό, τον δαίμονα).

Επειδή δεν άκουγαν, λέει, τους νόμους του Θεού που τους καλούσαν προς σωτηρία, αλλά ακολουθούσαν τα δικά τους πάθη, για τον λόγο αυτόν, ανάμεσα σε τόσες μυριάδες και πλήθη δεν υπήρχε άνθρωπος, παρόλο που παρήλθαν δέκα γενεές από τον Αδάμ μέχρι τον Νώε και τον κατακλυσμό μέσα σε δύο χιλιάδες διακόσια σαράντα δύο έτη, όπως ακριβώς έχει ήδη ειπωθεί. Μεταξύ αυτών επικρατούσε και βαρβαρισμός, λόγω του ότι ήταν άναρχοι και ακέφαλοι· και το γένος εκείνο ονομαζόταν ανυπότακτο, και δεν υπήρχε ανάμεσά τους άνθρωπος που να επιτελεί τα πρέποντα έργα, παρά μόνος του «ο Νώε ήταν άνθρωπος δίκαιος, τέλειος στη γενεά του· ο Νώε ευαρέστησε τον Θεό». Από αυτό μαθαίνουμε, όσοι το επιθυμούμε, πόσο μεγάλο καλό είναι η αρετή, μέσω της οποίας σώθηκε ο Νώε πανοικεί, και πόσο μεγάλο κακό είναι η αμαρτία, εξαιτίας της οποίας εξολοθρεύτηκε τότε «κάθε σάρκα που κινούνταν πάνω στη γη».

Σε αυτό το πανδοχείο προστρέχοντας και η μεγάλη Νινευή, στην οποία κατοικούσαν περισσότερες από δώδεκα μυριάδες ανδρών, ελευθερώθηκε ταυτόχρονα από την καταστροφή και από τη θεία απειλή, και διακηρύσσεται στον κόσμο ως μνημείο μετανοίας. Σε αυτό το πανδοχείο προσήλθαν και σώθηκαν ληστές, πόρνες, τελώνες και άσωτοι. Εάν λοιπόν σε αυτό το ιατρείο και πανδοχείο είχε προσέλθει ο λαός της εποχής του Νώε, δεν θα είχαν ανοίξει οι ουράνιοι καταρράκτες και οι πηγές της αβύσσου, δεν θα είχε πεθάνει «κάθε σάρκα που κινείται πάνω στη γη», ούτε θα είχε γίνει ο βυθός των υδάτων κοινός τάφος για ανθρώπους και κτήνη εξαιτίας του κτηνώδους βίου τους.