Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 7:23

«Φωνή Κυρίου επί των υδάτων, ο Θεός της δόξης εβρόντησε· Κύριος επί υδάτων πολλών». Διότι, ενώ επικρατούσε αιθρία στην κορυφή του Καρμήλου, άκουγε βουή πολλών υδάτων. Και γενικά, εάν κάποιος συγκεντρώσει τα αναγραφόμενα στην Παλαιά Διαθήκη σχετικά με τα ύδατα, όπως το: «Πνεύμα Θεού εφέρετο πάνω από το ύδωρ»· και το: «Ας παραγάγουν τα ύδατα έμβια ερπετά και πτηνά που πετούν»· καθώς και τα γεγονότα του κατακλυσμού, πώς δηλαδή, ενώ τα πάντα καταποντίστηκαν, μόνο ο Νώε και όσοι βρίσκονταν μαζί του διασώθηκαν στην κιβωτό· αλλά και τα γεγονότα στην Αίγυπτο, στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Ιορδάνη ποταμό, πώς δηλαδή οι υιοί του Ισραήλ πέρασαν απέναντι με αβρεχή πόδια, θα διαπιστώσει του λόγου το αληθές.

Και εξάλειψε κάθε ύπαρξη που βρισκόταν πάνω στο πρόσωπο όλης της γης, από τον άνθρωπο μέχρι τα κτήνη και τα ερπετά και τα πτηνά του ουρανού, και εξαλείφθηκαν από τη γη. Πρόσεξε πώς και μία και δύο και πολλές φορές μάς διδάσκει την πανωλεθρία που συνέβη, και ότι κανένα από τα όντα δεν διέφυγε, αλλά όλα πνίγηκαν από τα ύδατα, και το γένος των ανθρώπων και το γένος των άλογων ζώων. Και απέμεινε, λέει, μόνος ο Νώε και όσοι ήταν μαζί του μέσα στην κιβωτό. Και υψώθηκε το νερό πάνω στη γη επί εκατόν πενήντα ημέρες. Για τόσες ημέρες, λέει, το νερό παρέμεινε στο υψηλότερο σημείο του.

Διότι αυτό ονόμασε η Γραφή καταρράκτες του ουρανού. Ομοίως και τις αβύσσους που χώρισε κάτω από τη γη, όταν και αυτήν τη στερέωσε. Τότε και αυτές, αφού διαρράγησαν σαν πηγές, προκάλεσαν «κατακλυσμό πάνω στη γη για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες». Διότι ποιος δεν θα θαύμαζε τη δύναμη του Θεού και τη μεγαλειότητα των κτισμάτων του Θεού; Διότι, αν και άδειαζαν από πάνω σαν ποτάμια για σαράντα ημερόνυχτα, δεν εξαντλήθηκε το πλήθος εκείνων των υδάτων. Διότι για τα ύδατα της αβύσσου δεν είναι τόσο αξιοθαύμαστο, επειδή η άνοδός τους δεν είναι τόσο εύκολη, όσο η κάθοδος. «Και σήκωσε το νερό την κιβωτό και υψώθηκε πάνω από τη γη» δεκαπέντε πήχεις πάνω από τα ψηλά βουνά. «Και πέθανε κάθε σάρκα που κινούνταν πάνω στη γη», από άνθρωπο μέχρι κτήνος. «Και απέμεινε μόνο ο Νώε και όσοι ήταν μαζί του μέσα στην κιβωτό». «Και θυμήθηκε ο Θεός τον Νώε και όλα όσα ήταν μαζί του, και έφερε άνεμο πάνω στη γη και κόπασε το νερό». «Και σταμάτησε η βροχή από τον ουρανό. Και υποχωρούσε το νερό φεύγοντας από τη γη και λιγόστευε μετά από εκατόν πενήντα ημέρες». Και μπορούσε κανείς να δει τότε ένα θέαμα παράδοξο και πραγματικά αξιοθρήνητο. Διότι, καθώς τα νερά πληθύνονταν στα χαμηλότερα μέρη της γης, οι άνθρωποι και τα κτήνη κατέφευγαν προς τους λόφους και τις κορυφές των βουνών, και κάθε βουνό και όρος και κάθε τόπος και απόκρημνος βράχος στις βουνοκορφές ασφυκτιούσε από ανθρώπους και κτήνη.

Αφού αφαιρέθηκε η ραθυμία και η φθορά και καταστράφηκαν όλοι όσοι είχαν σάρκα, οι βροχές δεν σταμάτησαν μέχρι που εξαλείφθηκε κάθε ζωντανή ύπαρξη της γης· επί σαράντα ημέρες και ισάριθμες νύχτες τα ύδατα υψώνονταν σε μεγάλο ύψος.