Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 8:2

Πρόσεξε πώς ενεργεί τα πάντα προς τιμήν του ανθρώπου. Διότι, όπως ακριβώς στην περίπτωση των ανθρώπων που χάθηκαν από τον κατακλυσμό, μαζί με εκείνους κατέστρεψε και ολόκληρη τη φύση των άλογων ζώων, έτσι και εδώ, θέλοντας να επιδείξει τη δική του φιλανθρωπία προς τον δίκαιο, εξαιτίας της τιμής προς αυτόν επεκτείνει την αγαθότητά του και στην άλογη φύση, στα θηρία, στα πτηνά και στα ερπετά. «Και θυμήθηκε», λέει, «ο Θεός τον Νώε, και όλα τα θηρία, και όλα τα κτήνη, και τα ερπετά, και όσα βρίσκονταν μαζί του στην κιβωτό. Και έφερε ο Θεός άνεμο πάνω στη γη, και κόπασε το νερό». Αφού θυμήθηκε, λέει, τον Νώε και όσους ήταν μαζί του στην κιβωτό, πρόσταξε να ανακοπεί η ορμή των υδάτων, ώστε σιγά σιγά να επιδείξει την οικεία του φιλανθρωπία, και επιτέλους να κάνει τον δίκαιο να ανακουφιστεί, και, αφού τον ελευθερώσει από την ταραχή των λογισμών, να τον οδηγήσει σε γαλήνη, χαρίζοντάς του και την απόλαυση του φωτός και την αναπνοή του αέρα. «Και έφερε ο Θεός», λέει, «άνεμο πάνω στη γη, και κόπασε το νερό. Και κλείστηκαν οι πηγές της αβύσσου και οι καταρράκτες του ουρανού». Πρόσεξε πώς μας ομιλεί για όλα αυτά με τρόπο ανθρώπινο.

Διότι σκεπάστηκαν, λέγει, οι πηγές της αβύσσου και οι καταρράκτες του ουρανού, και σταμάτησε η βροχή του ουρανού, σαν να λέγει σχεδόν ότι έτσι θέλησε ο Δεσπότης, και τα ύδατα παρέμειναν πάλι στον οικείο τους χώρο, και δεν αυξάνονταν πλέον, αλλά υποχωρούσαν σιγά-σιγά. Και υποχωρούσε το νερό φεύγοντας από τη γη, και ελαττωνόταν το νερό μετά από εκατόν πενήντα ημέρες. Ποιος νους θα μπορούσε ποτέ να το κατανοήσει αυτό; Έστω ότι η βροχή σταμάτησε, οι πηγές δεν προκάλεσαν πλέον αύξηση των υδάτων, και οι καταρράκτες του ουρανού έκλεισαν· τόσο πολύ νερό πώς υποχώρησε; Τα πάντα ήταν άβυσσος. Πώς λοιπόν τόση ορμή των υδάτων ελαττωνόταν ξαφνικά; Ποιος θα μπορούσε ποτέ να το εξηγήσει αυτό με την ανθρώπινη λογική; Τι μπορούμε λοιπόν να πούμε; Το πρόσταγμα του Θεού ήταν εκείνο που τα ενεργούσε όλα.

Διότι αυτό ονόμασε η Γραφή καταρράκτες του ουρανού. Ομοίως και τις αβύσσους που χώρισε κάτω από τη γη, όταν και αυτήν τη στερέωσε. Τότε και αυτές, αφού διαρράγησαν σαν πηγές, προκάλεσαν «κατακλυσμό πάνω στη γη για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες». Διότι ποιος δεν θα θαύμαζε τη δύναμη του Θεού και τη μεγαλειότητα των κτισμάτων του Θεού; Διότι, αν και άδειαζαν από πάνω σαν ποτάμια για σαράντα ημερόνυχτα, δεν εξαντλήθηκε το πλήθος εκείνων των υδάτων. Διότι για τα ύδατα της αβύσσου δεν είναι τόσο αξιοθαύμαστο, επειδή η άνοδός τους δεν είναι τόσο εύκολη, όσο η κάθοδος. «Και σήκωσε το νερό την κιβωτό και υψώθηκε πάνω από τη γη» δεκαπέντε πήχεις πάνω από τα ψηλά βουνά. «Και πέθανε κάθε σάρκα που κινούνταν πάνω στη γη», από άνθρωπο μέχρι κτήνος. «Και απέμεινε μόνο ο Νώε και όσοι ήταν μαζί του μέσα στην κιβωτό». «Και θυμήθηκε ο Θεός τον Νώε και όλα όσα ήταν μαζί του, και έφερε άνεμο πάνω στη γη και κόπασε το νερό». «Και σταμάτησε η βροχή από τον ουρανό. Και υποχωρούσε το νερό φεύγοντας από τη γη και λιγόστευε μετά από εκατόν πενήντα ημέρες». Και μπορούσε κανείς να δει τότε ένα θέαμα παράδοξο και πραγματικά αξιοθρήνητο. Διότι, καθώς τα νερά πληθύνονταν στα χαμηλότερα μέρη της γης, οι άνθρωποι και τα κτήνη κατέφευγαν προς τους λόφους και τις κορυφές των βουνών, και κάθε βουνό και όρος και κάθε τόπος και απόκρημνος βράχος στις βουνοκορφές ασφυκτιούσε από ανθρώπους και κτήνη.

Θυμήθηκε, λοιπόν, τότε ο Δεσπότης τον εκλεκτό και αναστέλλει τα νέφη, εξαποστέλλοντας ξαφνικά πνεύμα ειρήνης· διότι συγκράτησε την άβυσσο και έκλεισε τις πηγές, και έτσι υποχώρησαν τα ύδατα από την ξηρά με την προσταγή του· τον δέκατο δε μήνα, λέγει, φάνηκαν οι κορυφές των ορέων, ενώ αναφωνούσε ο πιστός: Λύτρωσε τους πάντες...