Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 8:22

Και επειδή πλέον, μαζί με τα δικά του παιδιά και όλα όσα είχαν συγκεντρωθεί μαζί του, βγήκε έξω και είδε τη γη απαλλαγμένη από τα ύδατα, κατασκεύασε αμέσως θυσιαστήριο· και έσπευσε να προσφέρει ως ολοκαύτωμα τα καθαρά και αμόλυντα από τα κτήνη και τα πτηνά, αναπέμποντας, νομίζω, ευχαριστήρια στον Θεό που τον διέσωσε. Όταν έγινε αυτό, λέει η Γραφή: «Οσφράνθηκε Κύριος ο Θεός οσμή ευωδίας, και είπε Κύριος ο Θεός διαλογιζόμενος· Δεν θα καταραστώ πλέον άλλη φορά τη γη εξαιτίας των έργων των ανθρώπων· διότι η διάνοια του ανθρώπου ρέπει επιμελώς προς τα πονηρά από τη νεότητά του. Δεν θα πλήξω λοιπόν πλέον κάθε ζωντανή σάρκα, όπως έκανα· όλες τις ημέρες της γης, σπορά και θερισμός, ψύχος και καύσωνας, θέρος και άνοιξη, ημέρα και νύχτα δεν θα πάψουν». Και επιπλέον αυτών, λέει, «Ευλόγησε ακόμη Κύριος ο Θεός τον Νώε και τους υιούς του, και τους είπε· Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, και γεμίστε τη γη, και κυριεύστε την. Και ο φόβος σας και ο τρόμος σας θα είναι σε όλα τα θηρία της γης, και σε όλα τα κτήνη, και σε όλα τα πτηνά του ουρανού, και σε όλα όσα κινούνται πάνω στη γη, και σε όλα τα ψάρια της θάλασσας, τα οποία παρέδωσα στα χέρια σας». δ΄. Και αφού ο λόγος μας έχει ήδη φτάσει σε αυτό το σημείο, όσον αφορά την κατά γράμμα και ιστορική αφήγηση, νομίζω πως δεν υπολείπεται απολύτως τίποτα.

Διότι, εάν τον καπνό και την κνίσα τα κατέστησε οσμή ευωδίας, τι δεν θα πράξει για αυτές τις δικές μας πνευματικές λατρείες, και πόση άνωθεν εύνοια δεν θα μας αξιώσει να απολαύσουμε; «Και οσφράνθηκε», λέει το κείμενο, «ο Κύριος ο Θεός οσμή ευωδίας». Είδες τα έργα που έγιναν από τον δίκαιο, πώς, όσον αφορά την εξωτερική όψη των γεγονότων, τυγχάνουν ευτελή, αλλά εξαιτίας της υγιούς του προθέσεως αποδεικνύονται πάρα πολύ μεγάλα; Παρατήρησε λοιπόν την άπειρη αγαθότητα του φιλάνθρωπου Δεσπότη. Και είπε ο Κύριος ο Θεός λαμβάνοντας την απόφαση: «Δεν θα καταραστώ πλέον τη γη εξαιτίας των έργων των ανθρώπων, διότι η διάνοια του ανθρώπου ρέπει σταθερά προς τα πονηρά από τη νεότητά του. Δεν θα επαναλάβω λοιπόν να πατάξω κάθε ζωντανή σάρκα, όπως έπραξα, για όλες τις υπόλοιπες ημέρες της γης».

Πρωτοφανές είδος φιλανθρωπίας. Επειδή, λέει, η διάνοια του ανθρώπου ρέπει επιμελώς προς τα πονηρά από τη νεότητά του, για τον λόγο αυτό, «Δεν θα καταραστώ πλέον τη γη». Διότι εγώ, λέει, έδειξα αυτά που προέρχονται από εμένα και μία και δεύτερη φορά· επειδή όμως βλέπω την κακία να αυξάνεται, υπόσχομαι να μην καταραστώ πλέον τη γη. Έπειτα, δείχνοντας το μέγεθος της φιλανθρωπίας του, πρόσθεσε: «Δεν θα πατάξω λοιπόν πλέον κάθε ζωντανή σάρκα, όπως έπραξα, για όλες τις ημέρες». Παρατήρησε πώς μέσα από όλα αυτά χαρίζει στον δίκαιο τη μεγαλύτερη παρηγοριά· μάλλον δε, όχι μόνο στον δίκαιο, αλλά, εξαιτίας της δικής του αγαθότητας, και σε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση που επρόκειτο να υπάρξει στο μέλλον. Διότι το «Δεν θα πατάξω λοιπόν πλέον κάθε ζωντανή σάρκα», και το «όπως έπραξα», και το «για όλες τις ημέρες», υποδεικνύουν ότι δεν θα υπάρξει πλέον τέτοιος κατακλυσμός, ούτε τόση πανωλεθρία θα καταλάβει την οικουμένη. Έπειτα φανερώνει και το αδιάκοπο της ευεργεσίας του: «Για όλες», λέει, «τις ημέρες», δηλαδή, για όλο τον αιώνα υπόσχομαι να μην επιδείξω πλέον τόση αγανάκτηση, ούτε να προκαλέσω τέτοια σύγχυση στην αρμονία των εποχών και στη διάταξη των στοιχείων της φύσης. Γι' αυτό και πρόσθεσε: «Η σπορά και ο θερισμός, το ψύχος και ο καύσωνας, το καλοκαίρι και η άνοιξη, η ημέρα και η νύχτα δεν θα πάψουν να υπάρχουν».

Αμετάβλητη, λέγει, θα είναι αυτή η διάταξη, και ούτε η γη θα σταματήσει ποτέ να χορηγεί τα αγαθά της στο ανθρώπινο γένος και να ανταποδίδει τις αμοιβές των κόπων και της γεωργίας, ούτε οι εναλλαγές των εποχών θα μεταβληθούν, αλλά θα υπάρχει ψύχος και καύσωνας, καλοκαίρι και άνοιξη σε κάθε κύκλο του έτους. Διότι, επειδή κατά τον καιρό του κατακλυσμού επήλθε κάποια σύγχυση σε ολόκληρη αυτή τη διάταξη, και όπως ακριβώς μέσα σε μία νύχτα, έτσι διήγε ολόκληρο εκείνο τον χρόνο μέσα στην κιβωτό ο δίκαιος αυτός, γι' αυτόν τον λόγο λέγει: τώρα πλέον ούτε η ημέρα ούτε η νύχτα θα εγκαταλείψουν την οικεία τους πορεία, αλλά μέχρι τη συντέλεια του αιώνος η λειτουργία τους θα παραμείνει αμετάβλητη.

Ο δε καρδιογνώστης Θεός, βλέποντας την καρδιά του δικαίου να φοβάται μήπως, αφού πληθυνθούν, τους εξαλείψει και πάλι μέσω του κατακλυσμού, διαλύει την υποψία δίνοντας ως σημείο της διαθήκης του το τόξο στα σύννεφα. Και λέει ότι: «Δεν θα ξαναχτυπήσω πλέον κάθε ζωντανή σάρκα, όπως έκανα, για όλες τις ημέρες της γης, αλλά θα υπάρχει καλοκαίρι και άνοιξη, νύχτα και ημέρα, όπως και πριν». Διότι, επειδή εκείνη τη χρονιά δεν ξεχώριζε ούτε άνοιξη, ούτε καλοκαίρι, ούτε νύχτα, ούτε ημέρα, αλλά υπήρχε σύγχυση των εποχών και ανακάτεμα των στοιχείων και αταξία, ο πανεύσπλαχνος διαθέτει (υπόσχεται) ότι δεν θα συμβεί ποτέ πια κάτι τέτοιο. Αυτοί όμως, κυριευμένοι από τα πάθη της απληστίας και της γαστριμαργίας, μαζεύοντας το αίμα των σφαγιασμένων ζώων σε κρατήρα, το κάνουν βρώσιμο και το τρώνε παράνομα και παράλογα, και αλίμονο σε αυτούς, εάν δεν σταματήσουν και μετανοήσουν. Και ο μεν Θεός, όπως ακριβώς ενεχείρισε στον Αδάμ την εξουσία και την κυριαρχία των πάντων, έτσι έκανε και στον Νώε, για να εξουσιάζει τα πάντα και να είναι φοβερός ακόμη και στα θηρία. Διότι αυτό το αξίωμα διασώζεται μέχρι και σήμερα και οι άνθρωποι εξουσιάζουν και τα άγρια ζώα και τα ψάρια της θάλασσας, και αν ακόμη δεν γίνεται με άμεση κυριαρχία και προσταγή, ωστόσο τα θηρεύουν με κάποια τεχνική και πρόνοια, αλλά και θηρία είναι δυνατόν πολλές φορές να τα δει κανείς να εξημερώνονται στα παλάτια των βασιλέων. «