Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 8:3

Διότι σκεπάστηκαν, λέγει, οι πηγές της αβύσσου και οι καταρράκτες του ουρανού, και σταμάτησε η βροχή του ουρανού, σαν να λέγει σχεδόν ότι έτσι θέλησε ο Δεσπότης, και τα ύδατα παρέμειναν πάλι στον οικείο τους χώρο, και δεν αυξάνονταν πλέον, αλλά υποχωρούσαν σιγά-σιγά. Και υποχωρούσε το νερό φεύγοντας από τη γη, και ελαττωνόταν το νερό μετά από εκατόν πενήντα ημέρες. Ποιος νους θα μπορούσε ποτέ να το κατανοήσει αυτό; Έστω ότι η βροχή σταμάτησε, οι πηγές δεν προκάλεσαν πλέον αύξηση των υδάτων, και οι καταρράκτες του ουρανού έκλεισαν· τόσο πολύ νερό πώς υποχώρησε; Τα πάντα ήταν άβυσσος. Πώς λοιπόν τόση ορμή των υδάτων ελαττωνόταν ξαφνικά; Ποιος θα μπορούσε ποτέ να το εξηγήσει αυτό με την ανθρώπινη λογική; Τι μπορούμε λοιπόν να πούμε; Το πρόσταγμα του Θεού ήταν εκείνο που τα ενεργούσε όλα.

Ο Κάιν φονεύει τον αδελφό του επειδή εκείνος ευνοήθηκε περισσότερο, και υφίσταται την τιμωρία· και μετά από αυτά τεκνοποιεί. Γεννά δε και η Εύα τον Σηθ. Ακολουθεί κατάλογος των απογόνων του Αδάμ και των απογόνων του Σηθ, μέχρι τον Νώε, και η κατηγορία κατά των ανθρώπων για τους ανάρμοστους γάμους και τις υπόλοιπες ανομίες· «Υιούς Θεού» εδώ ονομάζει εκείνους που έλκουν την καταγωγή τους από τον Σηθ, διότι έχει ειπωθεί: «Εγώ είπα, είστε θεοί και όλοι υιοί του Υψίστου». «Θυγατέρες δε των ανθρώπων» εκείνες που κατάγονται από τον Κάιν. Ο Θεός προαναγγέλλει στον Νώε τη μέλλουσα καταστροφή των ανθρώπων μέσω του κατακλυσμού, και τον προτρέπει να κατασκευάσει την κιβωτό, μήκους τριακοσίων πήχεων, πλάτους πενήντα πήχεων και ύψους τριάντα πήχεων. Όταν δε εισήλθε στην κιβωτό, ο κατακλυσμός μαινόταν για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες. Το ύδωρ άρχισε να υποχωρεί μετά από εκατόν πενήντα ημέρες. Φάνηκαν δε οι κορυφές των ορέων την πρώτη ημέρα του δέκατου μήνα. Και μετά από σαράντα ημέρες απέστειλε τον κόρακα, και δεν επέστρεψε· και μετά από επτά ημέρες απέστειλε την περιστερά, και επέστρεψε κομίζοντας έναν κλάδο ελιάς.

Διότι αυτό ονόμασε η Γραφή καταρράκτες του ουρανού. Ομοίως και τις αβύσσους που χώρισε κάτω από τη γη, όταν και αυτήν τη στερέωσε. Τότε και αυτές, αφού διαρράγησαν σαν πηγές, προκάλεσαν «κατακλυσμό πάνω στη γη για σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες». Διότι ποιος δεν θα θαύμαζε τη δύναμη του Θεού και τη μεγαλειότητα των κτισμάτων του Θεού; Διότι, αν και άδειαζαν από πάνω σαν ποτάμια για σαράντα ημερόνυχτα, δεν εξαντλήθηκε το πλήθος εκείνων των υδάτων. Διότι για τα ύδατα της αβύσσου δεν είναι τόσο αξιοθαύμαστο, επειδή η άνοδός τους δεν είναι τόσο εύκολη, όσο η κάθοδος. «Και σήκωσε το νερό την κιβωτό και υψώθηκε πάνω από τη γη» δεκαπέντε πήχεις πάνω από τα ψηλά βουνά. «Και πέθανε κάθε σάρκα που κινούνταν πάνω στη γη», από άνθρωπο μέχρι κτήνος. «Και απέμεινε μόνο ο Νώε και όσοι ήταν μαζί του μέσα στην κιβωτό». «Και θυμήθηκε ο Θεός τον Νώε και όλα όσα ήταν μαζί του, και έφερε άνεμο πάνω στη γη και κόπασε το νερό». «Και σταμάτησε η βροχή από τον ουρανό. Και υποχωρούσε το νερό φεύγοντας από τη γη και λιγόστευε μετά από εκατόν πενήντα ημέρες». Και μπορούσε κανείς να δει τότε ένα θέαμα παράδοξο και πραγματικά αξιοθρήνητο. Διότι, καθώς τα νερά πληθύνονταν στα χαμηλότερα μέρη της γης, οι άνθρωποι και τα κτήνη κατέφευγαν προς τους λόφους και τις κορυφές των βουνών, και κάθε βουνό και όρος και κάθε τόπος και απόκρημνος βράχος στις βουνοκορφές ασφυκτιούσε από ανθρώπους και κτήνη.

Θυμήθηκε, λοιπόν, τότε ο Δεσπότης τον εκλεκτό και αναστέλλει τα νέφη, εξαποστέλλοντας ξαφνικά πνεύμα ειρήνης· διότι συγκράτησε την άβυσσο και έκλεισε τις πηγές, και έτσι υποχώρησαν τα ύδατα από την ξηρά με την προσταγή του· τον δέκατο δε μήνα, λέγει, φάνηκαν οι κορυφές των ορέων, ενώ αναφωνούσε ο πιστός: Λύτρωσε τους πάντες...