Πατερικές αναφορές στο ΓΕΝΕΣΙΣ 9:11

Αφού τον ευλόγησε, αυτόν και τους υιούς του, και είπε: «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε», και του παρέδωσε την εξουσία επί όλων των άλογων ζώων, και του έδωσε το δικαίωμα να τρέφονται με αυτά όπως ακριβώς και με τα χόρτα, και έδωσε την εντολή να μην τρώνε κρέας μαζί με το αίμα, προνοώντας ακόμη τόσο για τον δίκαιο όσο και για εκείνους που επρόκειτο να υπάρξουν στο μέλλον, και ευεργετώντας πάντοτε πλουσιοπάροχα τη φύση μας, προσθέτει πάλι μεγαλύτερες ευεργεσίες και λέει: «Και είπε ο Θεός στον Νώε, και στους υιούς του που βρίσκονταν μαζί του, λέγοντας: Ιδού, εγώ εγκαθιδρύω τη διαθήκη μου με εσάς, και με τους απογόνους σας μετά από εσάς, και με κάθε ζωντανή ψυχή που είναι μαζί σας, από τα πτηνά και από τα κτήνη, και με όλα τα θηρία της γης, όσα είναι μαζί σας, από όλα όσα εξήλθαν από την κιβωτό· και θα στερεώσω τη διαθήκη μου προς εσάς· και δεν θα πεθάνει πλέον κάθε σάρκα από τα ύδατα του κατακλυσμού· και δεν θα υπάρξει ξανά κατακλυσμός υδάτων, για να καταστρέψει ολόκληρη τη γη».

Παρατήρησε τη φιλανθρωπία του Δεσπότη· δεν συνάπτω τις συνθήκες μόνο με εσάς, λέει, αλλά τις καθιστώ βέβαιες και για εκείνους που θα υπάρξουν μετά από εσάς. Έπειτα, για να επιδείξει τη δική του γενναιοδωρία, λέει: «Και με κάθε ζωντανή ψυχή που είναι μαζί σας, από τα πτηνά και από τα κτήνη, και με όλα τα θηρία της γης, με όσα είναι μαζί σας από όλα όσα εξήλθαν από την κιβωτό· και θα στερεώσω τη διαθήκη μου προς εσάς, και δεν θα αποθάνει πλέον κάθε σάρκα από τα ύδατα του κατακλυσμού, και δεν θα υπάρξει πια κατακλυσμός υδάτων, για να καταστρέψει όλη τη γη». Είδες το μέγεθος των συνθηκών; Είδες την ανείπωτη γενναιοδωρία των υποσχέσεων;

Πρόσεξε πώς επεκτείνει και πάλι τη φιλανθρωπία του έως και στα άλογα ζώα και στα θηρία, και ευλόγως. Διότι αυτό που πολλές φορές έχω πει, αυτό λέω και τώρα. Επειδή δηλαδή αυτά δημιουργήθηκαν για χάρη του ανθρώπου, για τον λόγο αυτό συμμετέχουν και αυτά τώρα στην ευεργεσία που γίνεται προς τον άνθρωπο. Και φαίνεται μεν ότι η διαθήκη συνάπτεται από κοινού και με αυτόν και με τα άλογα ζώα, δεν είναι όμως έτσι. Διότι και αυτό συμβαίνει για τη δική του παρηγοριά, ώστε να μπορεί να γνωρίζει πόση τιμή απολαμβάνει, καθώς η ευεργεσία δεν σταματά μόνο στον ίδιο, αλλά εξαιτίας του απολαμβάνουν και όλα αυτά μαζί τη γενναιοδωρία του Δεσπότη. «Και δεν θα πεθάνει», λέει, «πλέον κάθε σάρκα από το νερό του κατακλυσμού, και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά κατακλυσμός, για να καταστρέψει όλη τη γη». Είδες πώς και μία και δεύτερη και πολλές φορές υπόσχεται ότι δεν πρόκειται να επιφέρει ποτέ πια τέτοια πανωλεθρία, ώστε να διώξει την ταραχή των λογισμών από τον δίκαιο και να τον προετοιμάσει να έχει θάρρος για όσα πρόκειται να συμβούν στο μέλλον;

Αυτό δε αποτελούσε εικόνα του ίδιου του Χριστού, του οποίου όλα τα άλλα είναι σύμβολα, «ο οποίος έλαβε ανθρώπινη μορφή», του οποίου «από την όψη της οσφύος και πάνω, ήταν σαν είδος ηλέκτρου, και από την όψη της οσφύος και κάτω, σαν είδος φωτιάς». Διότι η μεν πρώτη παρουσία του Χριστού ήταν φιλάνθρωπη και καθόλου φοβερή· «διότι δεν ήρθα», λέει, «για να κρίνω τον κόσμο», η δε δεύτερη είναι φοβερή και διαχωρίζει τους αγαθούς από τους αντιθέτους, όταν πύρινος ζήλος πρόκειται να καταφάγει τους εναντίους. «Η δε λάμψη του ολόγυρα ήταν σαν την όψη του ουράνιου τόξου, όταν βρίσκεται στο σύννεφο σε ημέρα βροχής». Αυτό το τόξο έγινε σημείο της συμφιλίωσης του Θεού προς τους ανθρώπους μετά από εκείνον τον κατακλυσμό, ώστε να μην επιφέρει πλέον την ίδια τιμωρία στους ανθρώπους, καθώς είναι γραμμένο: «Αφού είπε δηλαδή ο Θεός στον Νώε, θα στήσω τη διαθήκη μου προς εσάς και δεν θα πεθάνει κάθε σάρκα», πρόσθεσε: «αυτό είναι το σημείο της διαθήκης μου: το τόξο που βρίσκεται στο σύννεφο». Ο δε Κύριος, έχοντας συμφιλιώσει τους ανθρώπους με τον Πατέρα, έδωσε στους πιστούς ως σημείο το ίδιο Του το αίμα, για να ξεφύγουν από το πρόσωπο του τόξου και να σωθούν από τον επερχόμενο ολεθρευτή, το οποίο και ο προφήτης προσδοκώντας έλεγε: «κάνε μαζί μου ένα σημείο για καλό». Και ο Κύριος ονομάζει τον ίδιο Του τον σταυρό σημείο που θα φανεί στα σύννεφα· το οποίο είναι σημείο της καταλλαγής του Θεού προς τους ανθρώπους. «

Αφού νεκρώθηκε η φθορά και η αδικία, ενδυναμώνεται ο ευθύς στη διάνοια με την πίστη ως ευάρεστος, και οι απόγονοί του λάμποντας πάνω στη γη, είναι σαν το χνούδι. Τότε, ο δίκαιος προσφέρει άμωμη θυσία στον Κύριο με πολλή ικεσία. Και ο Πλάστης οσμίστηκε σαν οσμή ευωδίας, και παρακλήθηκε από φιλανθρωπία, και επικυρώνοντας με όρκο την υπόσχεση βροντοφωνάζει: «Δεν θα καταστραφούν πλέον τα σύμπαντα με κατακλυσμό, έστω κι αν όλοι οι άνθρωποι ρέπουν προς την πονηριά. Τώρα, λοιπόν, συνάπτω μαζί τους αδιάρρηκτη διαθήκη, δείχνοντας το τόξο μου ως σημείο στους επιγείους, ώστε να μου κραυγάζουν: Σώσε τους πάντες...» Όταν είδε ο σοφός όλη τη γη να στεφανώνεται από ποικίλα άνθη, τότε έσπειρε στους αγρούς τα σπέρματα, περιμένοντας την ευφορία της γης. Φυτεύει αμπελώνα και ετοιμάζει ελαιώνα, τα οποία σύντομα του προσέφεραν καλούς καρπούς.

Η μεν πρόχειρη και πατερική ερμηνεία καταγράφει κατηγορία απιστίας στον ιερέα, ο δε παρών λόγος, χωρίς να υποκύπτει σε αυτό, αλλά προχωρώντας με διερεύνηση, λέγει ότι ο Ζαχαρίας έπαθε το ίδιο με τον μεγάλο Θωμά. Διότι δεν ήταν λογικό να το αγνοεί αυτό, όντας προφήτης και εκπαιδευμένος στα θεία, ότι δηλαδή ο Θεός θα μπορούσε και την φύση να καινουργήσει, και το γήρας να ανανεώσει, και να αναδείξει διέξοδο στα αδιέξοδα, όπως στην περίπτωση του Αβραάμ και της Σάρρας, όπως στην περίπτωση της Σουναμίτιδας, και των άλλων ποικίλων και παντοδαπών θαυμάτων Του. Αλλά επειδή οι υποσχέσεις μεγάλων και παράδοξων προσδοκιών, όταν ακούγονται ξαφνικά, συνηθίζουν κάπως να ταράζουν την ψυχή, όχι παρασυρόμενος προς την απιστία, νομίζω, αλλά βιαζόμενος προς την εκπλήρωση, αμέσως, σαν να κυριεύτηκε από χαρά, αναφωνεί και λέει: «Πώς θα το γνωρίσω αυτό;». Μη με γελάσεις, με κανέναν τρόπο μη διαψεύσεις, δώσε μου το σημάδι, παρέχέ μου το ενέχυρο· όπως παλαιότερα ο Θεός έδωσε στον Αβραάμ, για να γίνει πατέρας πολλών εθνών, και για να προέλθουν από την οσφύ του βασιλείς, το σημείο της περιτομής· και πριν από αυτό, όπως στον Νώε, για να μην επιφέρει κατακλυσμό επί της γης, το τόξο στο σύννεφο· επιπλέον δε και στον Μωυσή τη ράβδο που έγινε φίδι και αμέσως αποκαταστάθηκε, ώστε να πιστέψουν οι Αιγύπτιοι ότι του εμφανίστηκε ο Ων. Η'. «