Οὐ γὰρ ἔσται τὸ ὕδωρ εἰς κατακλυσμὸν, ὥστε ἐξαλεῖψαι πᾶσαν σάρκα· τοιοῦτος ὄμβρος οὐκέτι ἔσται, τοιαύτης ἀγανακτήσεως οὐκέτι πειραθήσεται ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις. Καὶ ἔσται, φησὶ, τὸ τόξον μου ἐν τῇ νεφέλῃ, καὶ ὄψομαι τοῦ μνησθῆναι διαθήκην αἰώνιον ἀνὰ μέσον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀνὰ μέσον πάσης ψυχῆς ζώσης ἐν πάσῃ σαρκί. Σκόπει πῶς βουλόμενος εἰς θάρσος καὶ εἰς πληροφορίαν ἀγαγεῖν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, πόσῃ ταπεινότητι τῶν λόγων κέχρηται. Καὶ ὄψομαι, φησὶ, τοῦ μνησθῆναι διαθήκης μου. Ἡ ὄψις οὖν εἰς μνήμην αὐτὸν ἄγει; Οὐχ ἵνα τοῦτο ὑποπτεύσωμεν· μὴ γένοιτο· ἀλλ᾽ ἵνα ὅταν ἴδωμεν τὸ σημεῖον τοῦτο, θαῤῥεῖν ἔχωμεν τῇ τοῦ Θεοῦ ἐπαγγελίᾳ, καὶ ὡς οὐχ οἷόν τε διαπεσεῖν τὰς τοῦ Θεοῦ ὑποσχέσεις. Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς, φησὶ, τῷ Νῶε· Τοῦτο τὸ σημεῖον τῆς διαθήκης, ἧς διεθέμην ἀνὰ μέσον ἐμοῦ, καὶ ἀνὰ μέσον πάσης σαρκὸς, ἥ ἐστιν ἐπὶ τῆς γῆς. Ἔλαβες, φησὶ, τὸ σημεῖον, ὅπερ δέδωκα μεταξὺ ἐμοῦ καὶ πάσης σαρκὸς τῆς οὔσης ἐπὶ τῆς γῆς. Μηκέτι ταράττου τὴν διάνοιαν, μηδὲ θορυβοῦ τὸν λογισμὸν ἀλλὰ πρὸς τοῦτο βλέπων καὶ αὐτὸς ἔχε χρηστὰς τὰς ἐλπίδας, καὶ οἱ μετὰ σὲ πάντες τῆς ἐντεῦθεν παραμυθίας ἀπολαυέτωσαν, καὶ ἡ ὄψις τοῦ σημείου παρεχέτω θαῤῥεῖν, ὡς οὐκέτι τοιοῦτον κλυδώνιον τὴν οἰκουμένην καταλήψεται.
Μετάφραση
Διότι το νερό δεν θα μεταβληθεί πλέον σε κατακλυσμό, ώστε να εξαλείψει κάθε σάρκα· τέτοια βροχή δεν πρόκειται να υπάρξει ξανά, ούτε η ανθρώπινη φύση θα δοκιμάσει πλέον τέτοια αγανάκτηση. «Και θα βρίσκεται», λέει, «το τόξο μου στο σύννεφο, και θα το δω για να θυμηθώ την αιώνια διαθήκη ανάμεσα στον Θεό και σε κάθε ζωντανή ψυχή σε κάθε σάρκα». Πρόσεξε πόση ταπεινότητα λόγων χρησιμοποιεί, επειδή θέλει να εμφυσήσει θάρρος και βεβαιότητα στην ανθρώπινη φύση. «Και θα το δω», λέει, «για να θυμηθώ τη διαθήκη μου». Άραγε η θέασή του τον οδηγεί στη μνήμη; Όχι βέβαια για να υποθέσουμε κάτι τέτοιο —μη γένοιτο!— αλλά για να μπορούμε εμείς, όταν βλέπουμε αυτό το σημάδι, να έχουμε εμπιστοσύνη στην εξαγγελία του Θεού, και να γνωρίζουμε ότι είναι αδύνατον να διαψευστούν οι υποσχέσεις του Θεού. Και είπε ο Θεός στον Νώε, αναφέρει το κείμενο: «Αυτό είναι το σημείο της διαθήκης που σύναψα ανάμεσα σε εμένα και σε κάθε σάρκα που βρίσκεται πάνω στη γη». Έλαβες, λέει, το σημείο που έθεσα ανάμεσα σε εμένα και σε κάθε σάρκα που υπάρχει πάνω στη γη. Μην ταράζεις πια τη διάνοιά σου, ούτε να αναστατώνεται ο λογισμός σου, αλλά, αποβλέποντας σε αυτό, να τρέφεις και εσύ αγαθές ελπίδες· και όλοι οι μεταγενέστεροί σου ας απολαμβάνουν την παρηγοριά που πηγάζει από αυτό, και η θέα αυτού του σημείου ας χορηγεί το θάρρος ότι δεν πρόκειται πλέον να καταλάβει την οικουμένη μια τέτοια θεομηνία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες