Πατερικές αναφορές στο ΑΒΒΑΚΟΥΜ 1:10

Διότι όχι μόνο σκότωσαν τον Σωτήρα και Λυτρωτή των πάντων, αλλά επιπλέον έδωσαν και χρήματα στους στρατιώτες του Πιλάτου, όταν αναστήθηκε ο Χριστός, για να πουν δήθεν ότι δεν αναστήθηκε καθόλου, αλλά μάλλον τον έκλεψαν κρυφά οι μαθητές. <Και θα συγκεντρώσει αιχμαλώτους σαν την άμμο· και αυτός θα χλευάσει βασιλιάδες, και οι τύραννοι θα είναι τα παιχνίδια του, και αυτός θα εμπαίξει κάθε οχύρωμα, και θα υψώσει χωμάτινο ανάχωμα και θα το κυριεύσει.> Ενώ οι άγιοι προφήτες συνεχώς προανήγγελλαν στα πλήθη των Ιουδαίων τα όσα επρόκειτο να συμβούν εναντίον τους, και σχεδόν τους τα επαναλάμβαναν διαρκώς αυτές τις συμφορές, αυτοί κατρακύλησαν σε τέτοιο σημείο αμάθειας και ανόσιων λογισμών, ώστε να φλέγονται από θράσος και οργή, υψώνοντας αλαζονικά το ύφος τους, και άλλοτε μεν να νομίζουν ότι πολύ εύκολα, λόγω του μεγάλου πλήθους τους, θα υπερισχύσουν των εχθρών· άλλοτε πάλι, συγκεντρώνοντας για βοήθεια τα γειτονικά βασίλεια, είχαν την πεποίθηση ότι τάχα οι επιδρομείς θα τους παραχωρούσαν τη νίκη ακόμη και αμαχητί. Και επειδή παραμέλησαν τις πατροπαράδοτες παραδόσεις, δεν αναζητούσαν πλέον τη βοήθεια του Θεού από τον ουρανό, αλλά, όπως είπα, ζητώντας συμμαχία από τα γειτονικά έθνη, πότε των Αιγυπτίων, πότε των Σύρων και βέβαια των Τυρίων, στηρίζοντας την ελπίδα τους σε δήθεν ακλόνητες ευημερίες, περνούσαν τη ζωή τους μέσα στην τρυφηλότητα και την ευθυμία.

Ότι λοιπόν είναι εξαιρετικά μάταιη αυτή η σκέψη τους, και ότι η έκβαση των πραγμάτων δεν θα εξελιχθεί έτσι γι' αυτούς, το εξηγεί πάλι. Διότι, λέει, όταν φθάσει ο Βαβυλώνιος, ακόμη κι αν βρει το γένος του Ισραήλ ισάριθμο με την άμμο, ωστόσο θα επιστρέψει πάλι στην πατρίδα του έχοντας ως αιχμαλώτους πολέμου τους κατοίκους της Ιουδαίας, και αν ακόμη είχαν αμέτρητους και ανδρειότατους υπερασπιστές, ωστόσο και αυτούς θα τους κατανικήσει εύκολα. Θα χλευάσει βασιλείς και οι άρχοντες θα γίνουν παιχνίδια του. Διότι εξόρισε δεμένο στη Βαβυλώνα τον Ιεχονία και αρκετούς άλλους από τους τοπάρχες, οι οποίοι και έγιναν περίγελος σε εκείνους που τους αιχμαλώτισαν. Θα καταβάλει σε τέτοιο βαθμό τις πόλεις, ακόμη και τις εξαιρετικά καλά οχυρωμένες, ώστε η άλωση της καθεμιάς να θεωρείται από αυτόν σαν παιχνίδι. Και θα κατασκευάσει αναχώματα. Έτσι κατέλαβε την Τύρο, μολονότι εκτεινόταν πολύ μακριά από την ήπειρο προς τη θάλασσα σαν νησί.

Αυτό άλλωστε το μαρτύρησε και ο προφήτης Αββακούμ για τον βασιλιά των Ασσυρίων λέγοντας ότι «Και αυτός θα χλευάσει βασιλιάδες, και οι τύραννοι θα είναι τα παιχνίδια του, και αυτός θα εμπαίξει κάθε οχύρωμα». Ότι, λοιπόν, ήταν πάρα πολύ υπερόπτης, είχε υψωθεί υπερβολικά και είχε φτάσει σε άκρο αγερωχίας η μητρόπολη των Χαλδαίων, το διατρανώνει πάλι, παρομοιάζοντάς την με ανάστημα κέδρου και ονομάζοντάς την χλευάστρια. Αυτό δε θα μπορούσες να μάθεις ότι έχει ειπωθεί σωστά και με ακρίβεια από τα λόγια του Ραψάκη, ο οποίος, αφού ήρθε στην Ιουδαία και έπειτα προσέβαλε όσους βρίσκονταν στο τείχος, φλυαρούσε υβριστικά κατά της ύψιστης δόξας. Διότι έλεγε: «Αυτά λέει ο βασιλιάς: Ας μην σας εξαπατά ο Εζεκίας με λόγια, τα οποία δεν θα μπορέσουν να σας γλιτώσουν, και ας μην σας λέει ο Εζεκίας ότι θα σας γλιτώσει ο Θεός». Και λίγο πιο κάτω: «Μήπως οι θεοί των εθνών γλίτωσαν ο καθένας τη δική του χώρα από τα χέρια του βασιλιά των Ασσυρίων;» Αυτή, λοιπόν, η χλευάστρια πόλη, η οποία επαίρεται και λέει: Εγώ είμαι και καμία άλλη δεν θα υπάρξει μετά από εμένα. Επειδή, λοιπόν, συνηθίζει να θεωρεί ως λαμπρό καύχημα μια τόσο αισχρή και καταραμένη αλαζονεία, για αυτόν ακριβώς τον λόγο θα καταπέσει σε τέτοια αθλιότητα, ώστε να πρέπει να λεχθεί για αυτήν: Πώς παραδόθηκες στον αφανισμό, και έγινες βοσκότοπος θηρίων; Το δε «πώς» δεν είναι έκφραση κάποιου που ρωτά και θέλει να μάθει, αλλά μάλλον κάποιου που εκπλήσσεται για την πέρα από κάθε προσδοκία μεταβολή.