Πατερικές αναφορές στο ΑΒΒΑΚΟΥΜ 2:11

Ταλαίπωροι οι αχάριστοι Ιουδαίοι, ενώ τέτοια και τόσα μεγάλα σημεία και ευεργεσίες έγιναν σε αυτούς, αντί να δοξάζουν και να ευλογούν για όσα συνέβαιναν Εκείνον που ήλθε ανάμεσά τους, εξ αντιθέτου έλεγαν: «Αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό». Ο ήλιος, βεβαίως, συνέστελλε τις ακτίνες του, μη αντέχοντας να βλέπει τον Κύριο κρεμάμενο επί του ικριώματος. Και μαζί Του βρίσκονταν κρεμασμένοι δύο ληστές· και ενώ ο ένας Τον καταριόταν, ο άλλος ληστής είπε: «Γιατί καταριέσαι τον δίκαιο; Εμείς πάσχουμε σύμφωνα με τις δικές μας αμαρτίες· τι δουλειά έχεις εσύ με τον δίκαιο;». Στον δε Ιησού έλεγε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις στη βασιλεία Σου». Και ο Ιησούς του απάντησε: «Αμήν, αμήν σου λέγω, σήμερα θα είσαι μαζί Μου στον παράδεισο». Ω, τι μέγα γεγονός! Ενώ η κατάρα είχε προσηλωθεί στον σταυρό, Εκείνος άνοιξε τον παράδεισο δίνοντας την υπόσχεση στον ληστή. Ω, πόσο μακάριος είναι αυτός ο ληστής! Όπως άρπαζε μέσα στον κόσμο κάνοντας ληστείες, έτσι άρπαξε και τη βασιλεία των ουρανών διά της ομολογίας του. Γι' αυτόν είχε μιλήσει ο μέγας προφήτης: «Και κάνθαρος θα ηχήσει μέσα από το ξύλο». Γνωρίζετε, αδελφοί, ότι ο κάνθαρος περιφέρεται γύρω από τα ακάθαρτα, καθώς είναι και ο ίδιος ακάθαρτος· έτσι και ο ληστής κάποτε ασχολούνταν με τις ληστείες. Όταν όμως βρέθηκε στον σταυρό, ομολόγησε ο ίδιος, όπως προανέφερα, και εκπληρώνεται στο πρόσωπό του αυτό που είχε προφητευθεί: «Και κάνθαρος ηχεί μέσα από το ξύλο». Αφού λοιπόν ύψωσε τη φωνή του, αξιώθηκε να αρπάξει πρώτος τη βασιλεία των ουρανών.

Ο λόγος αυτός θα ταίριαζε μάλιστα πάρα πολύ τόσο στον ίδιο τον σατανά όσο και στους εφευρέτες των αιρέσεων, οι οποίοι, νικημένοι από τη φιλαρχία και από την επιθυμία να φαίνονται ότι ηγούνται πολλών, παρέσυραν μαζί τους πολλούς λαούς, και προξένησαν πραγματικά κακή πλεονεξία στους δικούς τους οίκους, και έστησαν ψηλά τις φωλιές τους, «λαλώντας υπέρογκα λόγια ματαιότητας», και ξερνώντας εναντίον της θείας δόξας πράγματα που θα ταίριαζαν μόνο στις δικές τους γλώσσες και διάνοιες. Αμάρτησαν λοιπόν οι ψυχές τους· διότι παρεκτράπηκαν εις βάρος του ίδιου του Σωτήρα των όλων Χριστού, «αμαρτάνοντας εις βάρος των αδελφών και πλήττοντας την ασθενή τους συνείδηση», σύμφωνα με το γεγραμμένο. <Διότι η πέτρα από τον τοίχο θα βοήσει, και το σκαθάρι από το ξύλο θα τα αναφωνήσει.> Η Θεία Γραφή αποδίδει πολλές φορές φωνή και στα άψυχα και στα αναίσθητα, όχι με την έννοια ότι μπορούν τάχα να μιλήσουν, αλλά με την έννοια ότι τα ίδια τα πράγματα σχεδόν κραυγάζουν. Και για παράδειγμα ο μακάριος Ησαΐας λέει: «Ντρέψου Σιδώνα, είπε η θάλασσα»· και βέβαια ο Δαβίδ: «Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού, και τα έργα των χειρών του αναγγέλλει το στερέωμα». Διότι η ίδια η κτίση, μέσω όσων καλώς δημιουργήθηκε και θαυμάζεται, μέσω αυτών ακριβώς ανακηρύσσει τη δόξα του Δημιουργού. Επομένως, οι φωνές βρίσκονται μέσα στα πράγματα, ακόμη και αν δεν εκφέρονται με λόγια. Κάτι τέτοιο θα κατανοήσεις πάλι και εδώ.

Διότι λέει ότι η πέτρα από τον τοίχο και το σκαθάρι από το ξύλο θα κραυγάσουν εναντίον του Βαβυλωνίου· με ποιον τρόπο όμως, θα το εξηγήσουμε: όταν ο Βαβυλώνιος εισέβαλε στις πόλεις της Ιουδαίας, ή και στις άλλες, κατέκαψε όλες τις οικίες που βρίσκονταν σε αυτές. Έπειτα συνέβη κατ' ανάγκην να συντριβούν οι πέτρες και να καταρρεύσουν οι τοίχοι, και να συμπαρασύρουν στην πτώση τους τα ξύλα και τις οροφές, οι οποίες εξαιτίας της μεγάλης τους παλαιότητας είχαν μικρά σκαθάρια, δηλαδή σκουλήκια. Γι' αυτόν τον λόγο, λέει, τα κατεστραμμένα θα καταβοήσουν εναντίον της ωμότητάς του· αυτά δε, όπως είπα, ήταν πέτρες σκορπισμένες, που κείτονταν στη μέση των πλατειών, και ξύλα μισοκαμένα, τα οποία και μόνο από το ότι είχαν σαπίσει, μαρτυρούσαν πλέον την αρχαιότητα των πόλεων. Αποτελεί λοιπόν έγκλημα για τον Βαβυλώνιο το ότι κατέκαψε τόσο παλαιές και αρχαιότατες πόλεις, και κατεδάφισε οίκους, ενώ προφανώς είχαν εξοντωθεί και όσοι βρίσκονταν μέσα σε αυτούς.

Όταν πέθανε ο γιος της ανάμεσα σε απερίτμητους, ο Θεός τον ανέστησε ξανά από τους νεκρούς εκεί μέσω του Ηλία. Διότι θέλησε να του δείξει ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τον Θεό. Και ο Ιωνάς, αφού αναχώρησε μετά τον λιμό, ήλθε στην Ιουδαία. Πέθανε δε η μητέρα του καθ' οδόν, και την έθαψαν κοντά στη βελανιδιά της Δεββώρας. Και κατοίκησε στη γη Σαραήρ, και πέθανε εκεί, και ετάφη στο σπήλαιο του Κενέζ, ο οποίος διετέλεσε κριτής κατά τις ημέρες της αναρχίας. Και έδωσε μέγα σημείο στον Ισραήλ και σε όλη τη γη: όταν, λέει, δουν πέτρα να φωνάζει οικτρά, και σκαθάρι από το ξύλο να απευθύνεται προς τον Θεό, τότε πλησιάζει η σωτηρία. Τότε θα δουν την Ιερουσαλήμ εξ ολοκλήρου ισοπεδωμένη έως τα θεμέλια, και σε αυτήν όλα τα έθνη να προσκυνούν τον Κύριο. Και θα μεταφέρουν τους λίθους προς τη δύση του ηλίου, και εκεί θα γίνει η προσκύνηση του Χρισμένου, επειδή η Ιερουσαλήμ θα έχει καταστεί βδέλυγμα μέσα σε ερήμωση από θηρία και από κάθε ακαθαρσία, και τότε θα έλθει το τέλος κάθε πνοής.