Πατερικές αναφορές στο ΑΒΒΑΚΟΥΜ 2:17

«διότι η ασέβεια εις βάρος του Λιβάνου θα σε σκεπάσει, και η ταλαιπωρία των θηρίων θα σε τρομάξει, εξαιτίας των αιμάτων των ανθρώπων και της ασέβειας προς τη γη και την πόλη, και προς όλους εκείνους που την κατοικούν». Ενυπάρχει πάντοτε με κάποιον τρόπο και φαίνεται να είναι τρομερά προσκολλημένο στις ψυχές των αλαζόνων το να έχουν τη μέγιστη δυνατή αναισθησία στον νου, και επιπλέον αυτού το να νομίζουν μέσα τους ότι θα έχουν ακλόνητη τη συμμετοχή στην ευημερία, και αποβάλλουν από πάνω τους, και μάλιστα πολύ κατηγορηματικά, την προσδοκία γενικά ότι ποτέ θα υπάρξει μεταστροφή των πραγμάτων προς το χειρότερο. Τέτοιο είναι αυτό που λέγεται μέσω της φωνής του Δαβίδ σαν από το πρόσωπο εκείνων που βρίσκονται σε καλοπέραση και τρυφηλότητα: «Εγώ δε είπα κατά την ευημερία μου· δεν πρόκειται να σαλευθώ ποτέ εις τον αιώνα». Επειδή λοιπόν ο Βαβυλώνιος νοσούσε από υπερβολική αλαζονεία με την αναλγησία του, σχεδόν τον επιπλήττει πλέον ως σκληρόκαρδο, λέγοντας: Και εσύ, καρδιά, συγκλονίσου, δηλαδή, μην νομίζεις ότι έχεις στερεωθεί σε ακλόνητες ευημερίες, αποδέξου λοιπόν τις σκέψεις για τα λυπηρά, απόκτησε αίσθηση αυτών που πρόκειται να συμβούν, και παραχώρησε τη θέση σου στην εμπειρία, αν και πριν από αυτήν ούτε καν σε απλές σκέψεις δεν καταδέχτηκες να συλλάβεις ότι θα βρεθείς κάποτε και εσύ σε θλιβερές καταστάσεις, και ότι η καρδιά σου θα περιπέσει σε πράγματα που προξενούν υπέρμετρη θλίψη. Τι είναι άραγε λοιπόν αυτό που την κλονίζει και την συνταράσσει οδηγώντας την σε λύπες; «Σε περικύκλωσε το ποτήριο της δεξιάς του Κυρίου και συγκεντρώθηκε ατιμία πάνω στη δόξα σου».

Διότι, όπως ακριβώς εσύ πότιζες τον πλησίον με θολερή καταστροφή, με τον ίδιο τρόπο, έχοντας πιει όσα πρόκειται να επιφερθούν από τη θεία οργή, θα γίνεις βδελυρός και ατιμασμένος παρά πάντων, οικτρός και περιφρονημένος, και θα στερηθείς εντελώς εκείνη την παλαιά δόξα. Λέγοντας δε ο μακάριος Προφήτης ότι το ποτήρι προέρχεται από τη δεξιά του Κυρίου, μας πείθει τρόπον τινά να σκεφτούμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην το πιει κανείς, εφόσον το προσκομίζει ο ίδιος ο Θεός. Διότι έπρεπε οπωσδήποτε να υπομείνουν όσα προέρχονται από την οργή· «Εάν γαρ κλείσει κατά ανθρώπου, ποιος θα ανοίξει;» σύμφωνα με τα γεγραμμένα, και όπως λέει ο προφήτης «Το υψωμένο χέρι ποιος θα το αποτρέψει;». Τον λόγο, λοιπόν, για τον οποίο θα συμβούν αυτά τα πράγματα, τον διασαφηνίζει λέγοντας: «Επειδή η ασέβεια του Λιβάνου θα σε σκεπάσει και η ταλαιπωρία των θηρίων θα σε τρομάξει». Και ο Λίβανος βεβαίως είναι βουνό της Φοινίκης, από τα πλέον ονομαστά, γεμάτο δέντρα και ευωδιαστό, αφού παράγει λιβάνι. Με αυτό παρομοιάζει ενίοτε την Ιερουσαλήμ η ιερή γραφή, εξαιτίας του ότι σεμνύνεται για τις πολλές άγιες προσωπικότητες, οι οποίες έχουν υψωθεί ψηλά και φρονούν τα επουράνια, και έχουν καταβυθιστεί στο κάλλος της ευσέβειας. Αυτές μνημονεύει και ο μακάριος Δαβίδ, λέγοντας τα εξής προς τον Θεό: «Οι κέδροι του Λιβάνου, τους οποίους φύτεψες, εκεί θα φωλιάσουν τα στρουθία».

Διότι σαν τον κέδρο ο καθένας από τους αγίους, όπως ανέφερα προ ολίγου, υψώνεται ψηλά, με το να μην ανέχεται να φρονεί τα χαμερπή, δηλαδή τα επίγεια, και γίνεται τρόπον τινά σκέπη για τους άλλους, δεχόμενος σαν στρουθία αυτούς που επιθυμούν να μαθητεύσουν κοντά του. Επομένως, επειδή ακριβώς ο Χαλδαίος αφενός λεηλάτησε την Ιερουσαλήμ, αφετέρου ασέβησε και πρόσβαλε τον Θεό, πυρπολώντας μαζί με την πόλη και τον θείο ναό, και τελικά κυριεύθηκε, αφού εξύβρισε ακόμη και αυτά τα ίδια τα άγια, για τον λόγο αυτό λέγει ότι θα τον καλύψει η ασέβεια κατά του Λιβάνου, η οποία διαπράχθηκε εναντίον του.

Λίβανο δε, όπως ανέφερα, ονομάζει είτε την Ιουδαία είτε τα Ιεροσόλυμα· θα μπορούσε ίσως κανείς να θεωρήσει ότι εννοεί και τον ίδιο τον ναό, ο οποίος αναδίδει πολλή ευωδία, και κοσμείται από τις κεφαλές των ιερέων σαν από κάποιους κέδρους. Το με ποιον τρόπο επρόκειτο να τον καλύψει η ασέβεια που διαπράχθηκε εναντίον του Λιβάνου, το κατέδειξε προσθέτοντας: «Διότι η ταλαιπωρία από τα θηρία θα σε τρομάξει». Φαίνεται δε πάλι ότι αποκαλεί θηρία τους Πέρσες και τους Μήδους που συμπολέμησαν με τον Κύρο, επειδή είχαν πολύ ατίθασο χαρακτήρα και ήταν παρωθημένοι σε ωμότητα. Και το ότι ο Θεός δεν τιμωρεί μάταια, αλλά επιβάλλει ποινές ισόρροπες με αυτά που έχει πράξει ο καθένας, το δίδαξε λέγοντας στη συνέχεια: «Εξαιτίας των αιμάτων των ανθρώπων και της ασέβειας της πόλης και όλων όσων κατοικούν σε αυτήν».