καὶ γοῦν ὁ θεσπέσιος Παῦλος τοῖς Ἀθηναίοις προσλαλῶν, εἶτα τῶν ἄλλων ἁπάντων δεισιδαιμονεστέρους εἰπὼν, τεθορύβηκεν οὐ μετρίως, ἐκεῖνο προστιθείς “Τοὺς μὲν οὖν χρόνους τῆς ἀγνοίας ὑπεριδὼν ὁ Θεὸς, τὰ ”νῦν παραγγέλλει τοῖς ἀνθρώποις πάντας πανταχοῦ μετα- “νοεῖν, καθότι ἔστησεν ἡμέραν ἐν ᾗ μέλλει κρίνειν τὴν οἰκου- ”μένην ἐν δικαιοσύνῃ, ἐν ἀνδρὶ ᾧ ὥρισε, πίστιν παρασχὼν “πᾶσιν, ἀναστήσας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν.” οὐκοῦν τὸ ταραττόμενον ὕδωρ, ἡ πληθύς ἐστιν ἡ κατὰ τὸν κόσμον· ὕδασι γὰρ ἔσθ᾽ ὅτε παρεικάζεται, καὶ μάλα εἰκότως· εἴπερ ἐστὶ θαλάσσῃ προσεοικὼς ὁ ἀνθρώπων βίος· ὅτι πολλὴ τῶν ἐν αὐτῷ πραγμάτων ἡ τύρβη, καὶ ἡ πρὸς τὸ ἄνω τε καὶ κάτω καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν ἀνάχυσίς τε καὶ κίνησις· πολὺ δὲ τὸ ὕδωρ τὸ ταραττόμενον, ὡς πρός γε τὸν Ἰσραήλ· οἱ μὲν γὰρ ἔθνος ἦσαν ἕν· τὰ δέ ἐστι παντὸς ἀριθμοῦ κρείττονα. <Ἐφυλαξάμην, καὶ ἐπτοήθη ἡ καρδία μου ἀπὸ φωνῆς προσευχῆς χειλέων μου, καὶ εἰσῆλθε τρόμος εἰς τὰ ὀστᾶ μου, καὶ ὑποκάτωθέν μου ἐταράχθη ἡ ἕξις μου. ἀναπαύσομαι ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου, τοῦ ἀναβῆναί με εἰς λαὸν παροικίας μου.> Ἔθος τοῖς ἁγίοις προφήταις τὴν εἰς καρδίαν καὶ νοῦν ἐπιτήρησιν, ἣν ἂν ποιοῖντο τυχὸν, προενηχοῦντος αὐτοῖς τοῦ ἁγίου Πνεύματος τῶν ἐσομένων τὴν γνῶσιν, φυλακὴν ἀποκαλεῖν ἤγουν ἀκοήν.
Μετάφραση
Και μάλιστα ο θεσπέσιος Παύλος, μιλώντας στους Αθηναίους, αφού τους είπε ότι είναι πιο δεισιδαίμονες από όλους τους άλλους, τους αναστάτωσε σε μεγάλο βαθμό, προσθέτοντας το εξής: «Τους χρόνους λοιπόν της άγνοιας τους παρέβλεψε ο Θεός, και τώρα παραγγέλλει στους ανθρώπους να μετανοούν όλοι και παντού, διότι όρισε ημέρα κατά την οποία μέλλει να κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη, μέσω του ανδρός τον οποίο όρισε, δίνοντας βεβαιότητα σε όλους, αφού τον ανέστησε από τους νεκρούς». Επομένως, το ταραγμένο νερό είναι το πλήθος των ανθρώπων στον κόσμο. Διότι μερικές φορές παρομοιάζεται με νερά, και πολύ λογικά, εφόσον ο βίος των ανθρώπων μοιάζει με θάλασσα, επειδή είναι μεγάλη η ταραχή των πραγμάτων μέσα σε αυτόν, όπως και η προς τα πάνω, προς τα κάτω και προς πάσα κατεύθυνση διασπορά και κίνηση. Και είναι πολύ το νερό που ταράσσεται, σε σύγκριση με τον Ισραήλ. Διότι εκείνοι ήταν ένα μόνο έθνος, ενώ τα άλλα ξεπερνούν κάθε αριθμό. <Στάθηκα στη σκοπιά μου, και πτοήθηκε η καρδιά μου από τη φωνή της προσευχής των χειλέων μου, και εισήλθε τρόμος στα οστά μου, και το είναι μου ταράχθηκε συθέμελα. Θα αναπαυθώ την ημέρα της θλίψής μου, ώστε να ανεβώ στον λαό της παροικίας μου.> Είναι συνήθεια στους αγίους προφήτες, την επιτήρηση που τυχόν κάνουν στην καρδιά και τον νου τους, όταν το Άγιο Πνεύμα τούς μεταδίδει προκαταβολικά τη γνώση των μελλοντικών γεγονότων, να την αποκαλούν σκοπιά ή ακοή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες