Πατερικές αναφορές στο ΑΓΓΑΙΟΣ 2:13

Διότι, είτε κάποιος οικοδομεί την Εκκλησία και έχει ταχθεί ως μυσταγωγός στον οίκο του Θεού, είτε ωφελεί τη δική του ψυχή, παριστάνοντας τον εαυτό του ως ζωντανό και πνευματικό λίθο «σε ναό άγιο, σε κατοικητήριο του Θεού εν Πνεύματι», ένας τέτοιος άνθρωπος με κάθε τρόπο και οπωσδήποτε θα αποκομίσει το κέρδος να μπορέσει να διασώσει εύκολα τη δική του ψυχή. <Την εικοστή τετάρτη του ένατου μήνα, κατά το δεύτερο έτος του Δαρείου, έγινε λόγος Κυρίου προς τον προφήτη Αγγαίο, λέγοντας: Αυτά λέει ο Κύριος ο παντοκράτορας: Ρώτησε τους ιερείς σχετικά με τον νόμο, λέγοντας: Εάν ένας άνθρωπος πάρει άγιο κρέας στην άκρη του ενδύματός του, και η άκρη του ενδύματός του αγγίξει άρτο ή μαγειρεμένο φαγητό ή κρασί ή λάδι ή οποιαδήποτε τροφή, θα αγιαστεί; Και αποκρίθηκαν οι ιερείς και είπαν: Όχι. Και είπε ο Αγγαίος: Εάν κάποιος που έχει μιανθεί από νεκρό αγγίξει κάτι από όλα αυτά, θα μιανθεί; Και αποκρίθηκαν οι ιερείς και είπαν: Θα μιανθεί. Και αποκρίθηκε ο Αγγαίος και είπε: Έτσι είναι αυτός ο λαός, και έτσι είναι αυτό το έθνος ενώπιόν μου, λέγει ο Κύριος, και έτσι είναι όλα τα έργα των χεριών τους, και όποιος πλησιάσει εκεί, θα μιανθεί.> Αυτή είναι μια άλλη θεία αποκάλυψη μέσω του Προφήτη προς τον Ισραήλ, η οποία λέμε ότι έγινε για την εξής αιτία.

Ότι δε, όπως είπα, εξαιτίας των εμπορικών συναλλαγών και των κερδών που προέρχονται από αυτές, καθώς αναμειγνύονται με βέβηλους ανθρώπους, θα γίνουν οπωσδήποτε και οι ίδιοι μέτοχοι της δικής τους βδελυρότητας, το καθιστά σαφές μέσω της δεύτερης ερώτησης. Διότι είπε πάλι: «Εάν κάποιος που έχει μιανθεί από νεκρό αγγίξει κάτι από όλα αυτά, θα μιανθεί;» Και οι ιερείς αποκρίθηκαν και είπαν: «Θα μιανθεί». Διότι ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή είχε προστάξει αυτούς που ήταν αγιασμένοι να μην αγγίζουν νεκρό σώμα, ούτε βέβαια να πλησιάζουν νεκρούς ανθρώπους. Και μάλιστα είπε ότι οι λειτουργοί δεν πρέπει να μιαίνονται, παρά μόνο για τον πατέρα, τη μητέρα και τα αδέλφια τους, ενώ αυτός που προΐσταται και ξεχωρίζει στα ιερατικά τάγματα ούτε καν για αυτούς απολύτως. Αυτό δε που είχε προσταχθεί ήταν αίνιγμα· διότι ο νόμος είναι σκιά. Διότι ο νεκρός αποτελεί πάλι τύπο των νεκρών έργων και της κοσμικής ακαθαρσίας. Πρέπει δε, νομίζω, εκείνοι που ασκούν ιερή και πάναγνη ζωή, να αποχωρίζονται από τα νεκρά έργα και να αγαπούν να απομακρύνονται από την κοσμική σαπρότητα. Αλλά εάν συνέβαινε τότε κάποιος που είχε πλησιάσει νεκρό να αγγίξει κάτι από τα άλλα, είτε τυχόν άνθρωπο, είτε τρόφιμο, αυτό θεωρούνταν πάντως κατά τον νόμο μόλυσμα. Ερωτά λοιπόν ο Προφήτης, εάν όταν κάποιος αγγίξει νεκρό σώμα, και έπειτα παραμένοντας άνιπτος αγγίξει τυχόν κάτι άλλο, εάν απόλυτα και οπωσδήποτε το μιαίνει.

Και αυτό ακριβώς νομίζω ότι κατανόησε και ο μακαριότατος Αγγαίος και κατέληξε σε εκείνη την αξιοθαύμαστη και αληθέστατη εικόνα, λέγοντας: «Ρωτήστε, ιερείς, τον νόμο: Εάν άγιο κρέας, που βρίσκεται μέσα σε ένδυμα, αγγίξει κάποιο φαγητό ή ποτό ή σκεύος, θα αγιάσει άραγε αμέσως αυτό που πλησίασε;» Και όταν εκείνοι απάντησαν αρνητικά, (είπε): «Ρωτήστε πάλι, εάν κάποιο από αυτά έρθει σε επαφή με ακαθαρσία, δεν θα προσλάβει αμέσως το μίασμα;» Διότι βεβαίως θα απαντούσαν ότι θα το προσλάβει, και δεν θα παραμείνει καθαρό εξαιτίας αυτής της επαφής.

Διότι είναι ευκολότερη η μετάδοση του κακού παρά του καλού· και θα το κατανοήσεις από το εξής, πόσο αληθεύει αυτός ο λόγος. Διότι, εάν αγιασμένο κρέας αγγίξει κάποιο ποτό, όπως λέγει ο Μιχαίας, ή κάποιο τρόφιμο, δεν πρόκειται ποτέ να αγνίσει εκείνο το οποίο έτυχε να αγγίξει· αντίθετα, από τα ακάθαρτα θα μιανθούν τα καθαρά.