Πατερικές αναφορές στο ΑΓΓΑΙΟΣ 2:17

Είναι λοιπόν φοβερότατη ασθένεια του νου, το να προσκολλάται κανείς στα φαύλα, και να αποστρέφεται αυτούς που γνωρίζουν να ωφελούν, και να νοσεί με ευχαρίστηση από ό,τι του συμβαίνει, έστω και αν φαινόταν ότι υπάρχει κάτι από τα εξαιρετικά άτοπα. Καλύτερο δε και σοφό είναι να αποκρούει κανείς γενικά τις βλάβες που εισχωρούν μέσα στην ψυχή και τον νου. Αν όμως τυχόν συμβεί να πάθει κάτι, να αναζητά όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τους ιατρούς, και να αγαπά εκείνους που τον ελέγχουν, και να πέφτει στα πόδια του Θεού λέγοντας: «Γιάτρεψέ με, Κύριε, και θα γιατρευτώ· σώσε με και θα σωθώ· διότι εσύ είσαι το καύχημά μου». <Και τώρα βάλτε στην καρδιά σας, από την ημέρα αυτή και στο εξής, πριν τοποθετηθεί λίθος επί λίθου στον ναό του Κυρίου, ποιοι ήσασταν, όταν βάζατε στην αποθήκη κριθαριού είκοσι μέτρα και γίνονταν δέκα μέτρα, και μπαίνατε στο υπολήνιο για να αντλήσετε πενήντα μετρητές και γίνονταν είκοσι; Σας χτύπησα με αφορία και με ανεμοφθορία και με χαλάζι σε όλα τα έργα των χεριών σας, και δεν επιστρέψατε σε εμένα, λέγει ο Κύριος.> Τους πείθει με αδιάσειστα επιχειρήματα ότι έπραξαν ορθά, επειδή επέλεξαν να οικοδομήσουν τον θείο ναό, και ότι βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση από παλιά, εφόσον ανέλαβαν αυτή τη σπουδή. Διότι σκεφτείτε, λέει, και θυμηθείτε ποιοι ήσασταν, δηλαδή σε ποια κατάσταση και με ποιον τρόπο βρισκόσασταν διατεθειμένοι, πριν τεθεί λίθος επί λίθου στον ναό του Κυρίου.

Διότι τότε, λέγει, αυτά που είχατε συγκεντρώσει με δυσκολία και με πολλούς ιδρώτες από τους αγρούς και τα αλώνια, δηλαδή είκοσι σάτα κριθαριού —το σάτο νομίζω πως είναι μονάδα μέτρησης— τα αποθηκεύατε σε σιταποθήκη (κυψέλη) —και αυτό θα μπορούσε να νοηθεί ως ένα είδος αποθήκης καρπών— και γίνονταν δέκα σάτα κριθαριού, επειδή προφανώς ο σκόρος τα κατέτρωγε ίσως και τα μετέτρεπε σε σκόνη εξαιτίας της θεϊκής οργής. Αν πάλι πήγαινε κάποιος στο πατητήρι, για να αντλήσει και να μεταγγίσει πενήντα μετρητές, βρίσκοντας την ποσότητα απροσδόκητα μειωμένη, έμενε κατάπληκτος. Χτυπηθήκατε βέβαια, λέγει, και με άλλες πληγές: με αφορίες, με καταστροφές από τον άνεμο, με χαλάζι· και πάλι ήσασταν σκληροί. Διότι δεν επιστρέψατε σε εμένα, λέγει.

Για αυτόν τον λόγο, όπως ακριβώς είναι γραμμένο στον προφήτη Αγγαίο, τους πάταξε με αφορία, με ανεμοφθορία και με χαλάζι σε όλα τα έργα των χεριών τους. Και ενώ έβαζαν στην αποθήκη είκοσι μέτρα κριθάρι, αυτά γίνονταν δέκα, και όταν πήγαιναν πάλι να αντλήσουν πενήντα μετρητές κρασί, αυτοί γίνονταν είκοσι. Τους υπόσχεται, λοιπόν, πως αν επιλέξουν να μεταστραφούν προς το καλύτερο και να επιστρέψουν σε αυτόν, επιλέγοντας να πράττουν όσα είναι σε αυτόν αρεστά και φίλια, τότε και αυτός θα επιστρέψει σε αυτούς, δηλαδή, θα αποσύρει την οργή του εναντίον τους, θα στραφεί ξανά προς το έλεος και θα τους αξιώσει πάλι με επιείκεια και οικτιρμούς. Αποκηρύσσει ωστόσο ως πρόξενο ολέθρου το να επιλέξουν να μιμηθούν εκείνους που έζησαν πριν από αυτούς, στους οποίους δόθηκε άφθονη νουθεσία και παρηγοριά από αυτόν μέσω των αγίων προφητών, η οποία τους καλούσε να αποστραφούν τις αισχρές τους πράξεις, αλλά τούτο αποδείχθηκε εντελώς ανώφελο, επειδή αυτοί έκλιναν προς την ανυπακοή.

Μακάρια είναι η φύση που χαίρεται με τα πάντα και δεν δυσαρεστείται με τίποτα απολύτως, αλλά ευαρεστείται με όσα συμβαίνουν, θεωρώντας ότι γίνονται καλά και προς το συμφέρον. ΤΙΤΛΟΣ ΛΔ΄. — Περί της παιδαγωγίας του Θεού, και περί αυτών που δεν την δέχονται· και ότι όσοι δεν συνετίζονται εδώ, παραπέμπονται στην αιώνια κόλαση. «Σας χτύπησα με αφορία, με ανεμοφθορά και με χαλάζι σε όλα τα έργα των χεριών σας, και δεν επιστρέψατε σε μένα, λέγει ο Κύριος». «Κύριε, τα μάτια σου αποβλέπουν στην πίστη. Τους μαστίγωσας, και δεν πόνεσαν. Τους αφάνισες, και δεν θέλησαν να επιστρέψουν». «Μάταια χτύπησα τα τέκνα σας, δεν δεχθήκατε την παιδαγωγία». Μην πράττεις, άνθρωπε, όσα τα ανόητα παιδιά, τα οποία, όταν επιπλήττονται από τους δασκάλους τους, σκίζουν τα βιβλία τους· και όταν ο πατέρας τους, για την ωφέλειά τους, αναβάλλει να τους δώσει τροφή, ξεσκίζουν τα ρούχα τους ή καταξεσκίζουν το πρόσωπο της μητέρας τους.