Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 10:14

Παρατήρησε, λοιπόν, και την οικονομία, καθώς και την εξαιρετική σοφία των θείων βουλών. Επρόκειτο, και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα, όσα όριζε ο νόμος να μετατεθούν προς την αληθινή λατρεία, και το ατελές των τύπων να μεταπλαστεί σε μια αξιαγάπητη και πνευματική πολιτεία. Επρόκειτο να εκδιωχθούν από τον αμπελώνα οι γεωργοί που σκότωσαν τον Κύριο, και να παραδοθεί το κτήμα σε άλλους, δηλαδή στους αγίους αποστόλους και ευαγγελιστές, οι οποίοι επρόκειτο να το αναδείξουν καρποφόρο και ανθισμένο, παρέχοντάς του την πλέον απαραίτητη φροντίδα· επρόκειτο «δίκαιος Βασιλιάς να βασιλεύσει, και άρχοντες να άρχουν με δικαιοσύνη», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη· επρόκειτο να αναδειχθεί άλλος αρχιερέας, όχι κατά την τάξη του Ααρών, αλλά κατά την τάξη του Μελχισεδέκ, «λειτουργός των αγίων, και της αληθινής σκηνής, την οποία έστησε ο Κύριος και όχι άνθρωπος». Διότι εισήλθε στα άγια των αγίων ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, «όχι με αίμα τράγων και μοσχαριών, αλλά με το δικό του αίμα, εξασφαλίζοντας αιώνια λύτρωση», και «έχοντας τελειοποιήσει για πάντα με μία προσφορά αυτούς που αγιάζονται ως προς τη συνείδηση».

Περί του να μην εισέρχεται ο Ααρών πάντοτε στα Άγια των αγίων. α'. Όντας Θεός κατά φύση και εκ Θεού Πατρός, ο Μονογενής συγκατέβηκε στα δικά μας μέτρα, και εμφανίστηκε στη γη, σύμφωνα με τα γεγραμμένα, και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους, και όχι για άλλον λόγο, παρά για να γίνει, όπως λέει ο θεσπέσιος Παύλος, ελεήμων και πιστός αρχιερέας στα προς τον Θεό, ώστε να συγχωρεί τις αμαρτίες του λαού. Διότι ο νόμος που θεσπίστηκε παλαιότερα μέσω του Μωυσή με τη μεσολάβηση αγγέλων, καθιστά ιερείς ανθρώπους που πάσχουν από την κοινή ασθένεια της φύσης, και εξαιτίας αυτής οφείλουν, όπως ακριβώς για τα αμαρτήματα του λαού, έτσι και για τα δικά τους αμαρτήματα, να προσφέρουν θυσία. Ο λόγος όμως της ορκωμοσίας, που δόθηκε μετά τον νόμο, καθιστά «Υιό, τέλειο για πάντα· γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό, ζώντας πάντοτε για να μεσιτεύει υπέρ αυτών.» Προσφέρει δε ιλασμό ο Χριστός, σε καμία περίπτωση για τον εαυτό του. Και ο λόγος είναι αληθινός· διότι δεν έπραξε αμαρτία· αλλά μάλλον υπέρ ημών. Και αυτό μας το αποσαφηνίζει πολύ καλά ο θεσπέσιος Παύλος, γράφοντας γι' αυτόν: «Τον οποίο ο Θεός προόρισε ως μέσο ιλασμού μέσω της πίστεως στο αίμα του.» Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο λέει ότι εισήλθε στα Άγια των αγίων μία φορά, έχοντας βρει αιώνια λύτρωση, και ότι με μία προσφορά τελειοποίησε, και μάλιστα για πάντα, αυτούς που αγιάζονται.

Διότι έπρεπε στον Θεό και Πατέρα, «για τον οποίο υπάρχουν τα πάντα και μέσω του οποίου έγιναν τα πάντα», αφού ο Υιός κατήλθε σε κένωση και ενανθρώπησε, λαμβάνοντας μορφή δούλου, να τον τελειώσει μέσω των παθημάτων, καθιερώνοντας την ίδια Του τη σάρκα ως αντίλυτρο για τη ζωή όλων. Διότι θυσιάστηκε για εμάς ο Χριστός, το άμωμο θύμα, και «με μία προσφορά ετελείωσε για πάντα αυτούς που αγιάζονται», αναμορφώνοντας την ανθρώπινη φύση στην αρχική της κατάσταση. «Διότι τα πάντα σε Αυτόν είναι καινούργια.» Το ότι δε ο Θεός και Πατέρας παρέδωσε για εμάς τον δικό Του Υιό, μας το βεβαιώνει εξίσου ο [πάνσοφος] Παύλος γράφοντας για Αυτόν: «Εκείνος που δεν λυπήθηκε τον ίδιο Του τον Υιό, αλλά τον παρέδωσε για όλους εμάς, πώς δεν θα μας χαρίσει μαζί με Αυτόν τα πάντα;» Και δικό Του Υιό του Θεού ονομάζουμε τον Λόγο που προήλθε από την ουσία Του. Και παραδόθηκε για εμάς όχι πλέον γυμνός και άσαρκος, αλλά όταν έγινε σάρκα. Και το να λέγεται ότι έπαθε δεν αποτελεί μομφή για Αυτόν· διότι έπαθε όχι με τη φύση της θεότητας, αλλά με τη δική Του σάρκα. Διότι ο Θεός και Πατέρας, όπως ακριβώς είπα προηγουμένως: «Εκείνον που δεν γνώρισε αμαρτία, τον έκανε αμαρτία για χάρη μας, ώστε εμείς να γίνουμε δικαιοσύνη του Θεού εν αυτώ.» Β— Άραγε λοιπόν εννοούμε ότι Αυτός έγινε αμαρτία, ή μάλλον ότι επειδή εξομοιώθηκε με εκείνους που βρίσκονταν υπό την αμαρτία, γι' αυτόν τον λόγο ονομάζεται αμαρτία; Α— Ορθά μίλησες.

Διατηρούνταν μάλλον μέχρι τον καιρό της διορθώσεως, είναι δε φανερό ότι πρόκειται για την ενανθρώπηση του Μονογενούς, όταν το ατελές των τύπων μεταχώρησε στην αλήθεια. «Μία φορά δε τον χρόνο και μόνος του ο αρχιερέας εισερχόταν στα Άγια των αγίων. Και όχι χωρίς αίμα, το οποίο προσέφερε τόσο για τον εαυτό του όσο και για τα αμαρτήματα αγνοίας του λαού». Θα μας το διασαφηνίσει δε και αυτό πάλι ο σοφότατος Παύλος, λέγοντας τα εξής για τον Χριστό: «Λέγοντας προηγουμένως ότι θυσίες και προσφορές και ολοκαυτώματα και θυσίες περί αμαρτίας δεν θέλησες ούτε ευαρεστήθηκας σε αυτές, οι οποίες προσφέρονται σύμφωνα με τον νόμο. Τότε είπε, Ιδού έρχομαι για να πράξω το θέλημά σου·» καταργεί το πρώτο για να καθιερώσει το δεύτερο· «Με αυτό το θέλημα είμαστε αγιασμένοι, διαμέσου της προσφοράς του σώματος του Ιησού Χριστού· και κάθε αρχιερέας στέκεται καθημερινά λειτουργώντας και προσφέροντας πολλές φορές τις ίδιες θυσίες, οι οποίες ποτέ δεν μπορούν να αφαιρέσουν αμαρτίες, αυτός όμως, αφού προσέφερε μία θυσία υπέρ των αμαρτιών, κάθισε για πάντα στα δεξιά του Θεού, περιμένοντας στο εξής μέχρι να τεθούν οι εχθροί του ως υποπόδιο των ποδιών του, διότι με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει για πάντα αυτούς που αγιάζονται». Διότι, αφού πέθανε μία φορά, δεν πεθαίνει πλέον, σύμφωνα με τα γεγραμμένα· και αφού σήκωσε τις αμαρτίες πολλών, εισήλθε στα Άγια των αγίων, δηλαδή στον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα στο πρόσωπο του Θεού υπέρ ημών. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ.

Και αυτό είναι σύμβολο της σωτηριώδους και σοφής οικονομίας, εννοώ δηλαδή του θείου και ευαγγελικού κηρύγματος, που σαν να αντηχεί σε ολόκληρη την πόλη, όταν για χάρη μας εισήλθε στα Άγια των αγίων, έχοντας βρει αιώνια λύτρωση, ο μέγας αρχιερέας μας, το άμωμο θύμα. «Διότι με μία προσφορά ετελείωσε για πάντα αυτούς που αγιάζονται». Και είναι ένα αίνιγμα καθόλου ασαφές, ότι οι χρυσοί κώδωνες συμβολίζουν το σωτήριο κήρυγμα, ενώ τα ρόδια συμβολίζουν τις πόλεις. ΠΑΛΛ. Με ποιον τρόπο; ΚΥΡ. Διότι, όπως ακριβώς μία πόλη από έξω περιβάλλεται από ένα τείχος, ενώ μέσα της περιέχει αμέτρητες συνοικίες· με τον ίδιο, νομίζω, τρόπο και το ρόδι εξωτερικά περιβάλλεται από έναν φλοιό, ενώ εσωτερικά οι σπόροι χωρίζονται μεταξύ τους με λεπτούς υμένες, και σχεδόν συγκεντρώνονται σαν σε συνοικίες. Ή μήπως δεν είναι έτσι; ΠΑΛΛ. Συμφωνώ. ΚΥΡ. Υπάρχει λοιπόν ένας κώδωνας δίπλα σε κάθε ρόδι· διότι υπάρχει ένας δάσκαλος σε κάθε πόλη, ο οποίος με τον αντίλαλο και την ευηχία των θείων δογμάτων, καθιστά φανερή σε όλους την είσοδο του Σωτήρα μας στα Άγια των αγίων.

Απολύτως λοιπόν, ω Παλλάδιε· διότι ο ιερέας είναι τύπος και εκμαγείο του Χριστού. Επειδή ο Εμμανουήλ ονομάστηκε μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, απόστολος και αρχιερέας της ομολογίας μας σύμφωνα με τις Γραφές, ο οποίος εισήλθε στα Άγια των αγίων μία για πάντα, όχι με αίμα τράγων και μόσχων, αλλά με το δικό του αίμα, εξασφαλίζοντας αιώνια λύτρωση. Και με μία προσφορά τελειοποίησε στο διηνεκές αυτούς που αγιάζονται, σύμφωνα με τις Γραφές. Παρατήρησε δε, αν θέλεις, και με άλλον τρόπο τον ιερουργό να στεφανώνεται με τη δόξα του Χριστού· διότι ο ίδιος το διακήρυξε ρητά σε εμάς λέγοντας: «Επειδή ούτε ο Πατέρας κρίνει κανέναν, αλλά έχει δώσει όλη την κρίση στον Υιό, ώστε όλοι να τιμούν τον Υιό, καθώς τιμούν τον Πατέρα»· και μάλιστα μέσω της φωνής αγίου: «Ένας είναι ο νομοθέτης και κριτής», όπως βρίσκεται καταγεγραμμένο στις Ιερές Γραφές, ενώ και ο θεσπέσιος Δαβίδ ψάλλει ότι «ο Θεός είναι κριτής».

Διότι αυτό νομίζω ότι δηλώνει η επίθεση των χειρών στο μοσχάρι: αυτός που μέσω του αίματός του εισήλθε στα Άγια των αγίων, και εξασφάλισε για εμάς άγια λύτρωση, και με μία προσφορά τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται, σύμφωνα με τα λόγια του μακαρίου Παύλου· αυτός είναι που με τον ραντισμό του δικού του αίματος αγιάζει την Εκκλησία, και μάλιστα πλούσια. «Διότι θα βουτήξει», λέει, «ο ιερέας το δάχτυλό του στο αίμα, και θα ραντίσει από το αίμα επτά φορές με το δάχτυλο ενώπιον του Κυρίου». «Διότι έχουμε προσέλθει», λέει, «στην επουράνια Ιερουσαλήμ, και στην Εκκλησία των πρωτοτόκων που είναι απογεγραμμένοι στους ουρανούς, και στο αίμα του ραντισμού το οποίο μιλάει καλύτερα από το αίμα του Άβελ». Διότι το μεν αίμα του Άβελ κραύγαζε προς τον Θεό, καταδικάζοντας τον φονιά, ενώ το τίμιο αίμα του Σωτήρα όλων μας Χριστού μιλάει προς τον Θεό για εμάς τα καλύτερα. Διότι χύθηκε ως αντάλλαγμα για τη ζωή όλων.

Και το να παρατείνεται ο καθαρισμός μέχρι την έβδομη ημέρα σημαίνει οπωσδήποτε ότι πρέπει σε όλη τη διάρκεια του βίου και σε κάθε χρόνο της ζωής να καθαρίζονται με τις αρετές όσοι επιλέγουν να απομακρυνθούν από την κοσμική φαυλότητα για να πράττουν τα πρέποντα. Γι' αυτό, το μέτρο της εβδομάδας περιέχει την πλήρωση του χρόνου και την ανακύκληση στην αρχή, καθώς ο καιρός φθάνει πλέον στο τέλος του. Πολύ ορθά λέει ότι πρέπει να προστίθεται και να συνοδεύει αναγκαστικά τις δικές μας αρετές η κάθαρση μέσω του Χριστού και ο αγνισμός μέσω του ύδατος, καθώς το άγιο βάπτισμα νοείται πλέον ως πλύσιμο του σώματος και των ενδυμάτων, ενώ προφανώς συντρέχει και ο αγνισμός μέσω του αίματος. «Διότι την όγδοη ημέρα», λέει, «θα πάρει για τον εαυτό του δύο τρυγόνια ή δύο νεοσσούς περιστεριών». Η όγδοη ημέρα πάλι υποδηλώνει σε εμάς τον καιρό της ένσαρκης οικονομίας, όταν ο Εμμανουήλ υπέμεινε τη σφαγή για χάρη μας, το αληθινά εύγλωττο και μελωδικότατο τρυγόνι, ο οποίος με το δικό του αίμα τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται.

Διότι με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει παντοτινά αυτούς που αγιάζονται. Μας το μαρτυρεί δε και το Άγιο Πνεύμα. Είπε ότι εκείνες δεν προσφέρονται· συνήγαγε το συμπέρασμα από τα γραπτά, από τα άγραφα· εξάλλου δε, παρουσίασε και προφητικό ρητό που λέει, ότι Θυσία και προσφορά δεν θέλησας.

Όπου δε υπάρχει άφεση αυτών, δεν υπάρχει πλέον προσφορά για την αμαρτία. Επομένως, συγχώρησε τις αμαρτίες, όταν έδωσε τη διαθήκη· την δε διαθήκη την έδωσε μέσω της θυσίας. Εάν λοιπόν συγχώρησε τις αμαρτίες διά της μίας θυσίας, δεν υπάρχει πλέον ανάγκη δεύτερης. Κάθισε στα δεξιά του Θεού, αναμένοντας στο εξής. Και για ποιον λόγο γίνεται η αναβολή; Για να τεθούν οι εχθροί του κάτω από τα πόδια του. Διότι, λέει, με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει στο διηνεκές αυτούς που αγιάζονται. Αλλά ίσως πει κάποιος: Και για ποιον λόγο δεν τους έθεσε αμέσως;

Ότι δεν τα λέει αυτά εδώ με τέτοιο σκοπό, ούτε αναιρεί τη μετάνοια ή τον εξιλασμό που επέρχεται μέσω της μετάνοιας, ούτε ωθεί και καταβάλλει στην απελπισία αυτόν που έχει σφάλει· δεν είναι τόσο εχθρός της δικής μας σωτηρίας. Αλλά τι κάνει; Αναιρεί το δεύτερο λουτρό. Διότι δεν είπε: «Δεν υπάρχει πλέον μετάνοια», ούτε «Δεν υπάρχει πλέον άφεση», αλλά «Δεν υπάρχει πλέον θυσία», δηλαδή, δεν υπάρχει πλέον δεύτερος σταυρός· διότι αυτό ονομάζει θυσία. Επειδή, όπως λέει, «με μία θυσία τελειοποίησε στο διηνεκές αυτούς που αγιάζονται»· όχι όπως οι ιουδαϊκές θυσίες, ούτε κατ' επανάληψη. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, μίλησε τόσες φορές διεξοδικά περί της θυσίας, ότι είναι μόνο μία, μη θέλοντας να δηλώσει μόνο τούτο, ότι δηλαδή σε αυτό διαφέρει από τις ιουδαϊκές, αλλά και για να τους καταστήσει πιο ασφαλείς, ώστε να μην προσδοκούν πλέον άλλη θυσία σύμφωνα με τον ιουδαϊκό νόμο. «Εάν εμείς», λέει, «αμαρτάνουμε εκουσίως». Βλέπεις πόσο επιεικής είναι; «Εάν αμαρτάνουμε εκουσίως», λέει. Επομένως, για τα ακούσια υπάρχει συγγνώμη. «Μετά την επίγνωση της αλήθειας». Εννοεί δηλαδή την επίγνωση του Χριστού, ή του συνόλου των δογμάτων. «Δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες». Αλλά τι; «Κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως, και οργή φωτιάς που πρόκειται να καταφάγει τους εναντίους». «Εναντίους» δεν ονομάζει μόνο τους απίστους, αλλά και όσους πράττουν τα αντίθετα προς την αρετή· ή εννοεί ότι και τους δικούς Του θα τους περιλάβει το ίδιο πυρ, όπως ακριβώς και τους εναντίους.

Αναφέρεται δε στις θυσίες της αφέσεως. «Λέγοντας πιο πάνω ότι: θυσία, και προσφορά, και ολοκαυτώματα, και θυσίες περί αμαρτίας δεν τα θέλησες, ούτε τα ευαρεστήθηκες, οι οποίες προσφέρονται σύμφωνα με τον νόμο, τότε είπε: Ιδού, έρχομαι». Αποδεικνύει από τη μαρτυρία της Παλαιάς Διαθήκης ότι, από την έλευση του Χριστού, έχουν παύσει οι θυσίες, έστω κι αν φαίνεται πως ακόμη προσφέρονται. Διότι δόθηκε μια μικρή αναβολή, και έπειτα επήλθε το τέλος τους. «Για να πράξω το θέλημά σου, Θεέ. Καταργεί το πρώτο, για να καθιερώσει το δεύτερο. Με αυτό το θέλημα είμαστε αγιασμένοι, διά της προσφοράς του σώματος του Ιησού Χριστού εφάπαξ. Και κάθε μεν ιερέας στέκεται καθημερινά ιερουργώντας και προσφέροντας πολλές φορές τις ίδιες θυσίες, οι οποίες ποτέ δεν μπορούν να αφαιρέσουν τις αμαρτίες· αυτός δε, αφού προσέφερε μία θυσία υπέρ των αμαρτιών, κάθισε στο διηνεκές στα δεξιά του Θεού, αναμένοντας στο εξής μέχρι να τεθούν οι εχθροί του» — το να παραδώσω, λέει, τον εαυτό μου — «ως υποπόδιο των ποδιών του· διότι με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει στο διηνεκές όσους αγιάζονται».

«Αυτός όμως, αφού πρόσφερε μία θυσία για τις αμαρτίες, κάθισε στο διηνεκές στα δεξιά του Πατρός, περιμένοντας στο εξής έως ότου τεθούν οι εχθροί του υποπόδιο των ποδιών του· διότι με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει στο διηνεκές αυτούς που αγιάζονται. Αυτό μας το μαρτυρεί και το Πνεύμα το Άγιο. Διότι, αφού προείπε: "Αυτή είναι η διαθήκη που θα συνάψω μαζί τους μετά από εκείνες τις ημέρες, λέει ο Κύριος: Θα δώσω τους νόμους μου στις καρδιές τους, και θα τους γράψω στις διάνοιές τους, και δεν θα θυμηθώ πλέον τις αμαρτίες τους και τις ανομίες τους". Και όπου υπάρχει άφεση αυτών, δεν υπάρχει πλέον προσφορά για αμαρτίες». βʹ. Όπως, λοιπόν, το βρέφος που γεννιέται από τη γυναίκα είναι τέλειος άνθρωπος, και τρώγοντας και πίνοντας αυξάνεται μεν, δεν προσλαμβάνει όμως κάποιο άλλο σώμα, και δεν λέμε ότι έχει δύο ή πολλά σώματα, αλλά ένα, αυτό που γεννήθηκε από τη μητέρα του, και η φύση επιτελεί την αύξηση μέσω της φυσικής λειτουργίας· έτσι και τώρα, επειδή κεφαλή μας είναι ο Χριστός και έχουμε γίνει σύσσωμοί του, είμαστε το σώμα του που διαρκώς αυξάνεται.

Επομένως, για τον λόγο αυτόν υπήρξε ανάγκη για μια δεύτερη και ανώτερη διαθήκη, της οποίας η χρησιμότητα και η αναγκαιότητα ήταν απόλυτη για τη σωτηρία του ανθρώπου, για τη δικαίωση εκείνου που προσέρχεται μέσω της πίστεως και για την παροχή της άφεσης των παλαιών αμαρτημάτων. Αυτή ήταν λοιπόν η χάρη της ευαγγελικής νομοθεσίας που άνθισε, και τόσο μεγάλη ήταν η διαφορά μεταξύ εκείνων που μεσίτευσαν σε αυτές· διότι εκεί μεν οι ιερείς προσέφεραν τα δώρα και τις αιματηρές θυσίες υπέρ του εαυτού τους και των αμαρτημάτων του λαού, οι οποίες όμως δεν μπορούσαν να αφαιρέσουν τις αμαρτίες· διότι λάτρευαν ακόμη ένα υπόδειγμα και σκιές των επουρανίων, όπως ακριβώς είχε αποκαλυφθεί στον Μωυσή. Εδώ όμως έχει επιτευχθεί μια διαφορετική και ασυγκρίτως ανώτερη λειτουργία, θεμελιωμένη σε ανώτερες υποσχέσεις, όσο ακριβώς διαφέρει η αλήθεια από τη σκιά. Διότι ο δικός μας αρχιερέας, ο αρχηγός και απόστολος της ομολογίας μας, ο Χριστός ο Θεός μας, αφού προσέφερε μία φορά τον εαυτό Του για τη σωτηρία των αμαρτωλών, ιερουργηθείς και θυσιασθείς κατά σάρκα, παραμένει αρχιερέας εις τον αιώνα, και εκάθισε στα δεξιά του Θεού, περιμένοντας στο εξής μέχρι να τεθούν οι εχθροί Του ως υποπόδιο των ποδιών Του· διότι με μία προσφορά ετελείωσε για πάντα αυτούς που αγιάζονται. Αυτό μας το μαρτυρεί, λέει, το Άγιο Πνεύμα.

Ο Χριστός όμως, ο οποίος με μία προσφορά τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται (διότι αυτός είναι ο τελειωτής της πίστεώς μας, στον οποίο αποβλέπουμε), τι; Ας τον σταυρώσουν ξανά οι νεοφανείς Ιουδαίοι. Ας εξετάσουμε ποια είναι τα επόμενα. Αλλά πρέπει να στραφούμε και πάλι στα λόγια του Παύλου, και να παρατηρήσουμε όσο πιο προσεκτικά γίνεται πόσο ανώτερη και εξοχότερη είναι η δική μας λατρεία σε σχέση με τους ιερείς του νόμου και τα όσα θυσιάζονταν από αυτούς. Οι ιερείς που εγκαθίσταντο σύμφωνα με τον νόμο, επειδή και οι ίδιοι περιβάλλονταν από αδυναμία ως άνθρωποι, προσέφεραν τις νομικές θυσίες όχι μόνο για τον λαό, αλλά και για τον εαυτό τους. Ο δικός μας όμως αρχιερέας και απόστολος της ομολογίας μας, δεν έχει ανάγκη, όπως εκείνοι, να το κάνει αυτό καθημερινά, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για του λαού. Διότι αυτό το έπραξε μία φορά για πάντα, προσφέροντας τον εαυτό του, και κάθισε στα δεξιά της μεγαλοσύνης στους ουρανούς, εισερχόμενος ως πρόδρομος για χάρη μας στο εσωτερικό του καταπετάσματος, γινόμενος αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Και εκείνοι μεν υπήρξαν πολλοί, επειδή εξαιτίας του θανάτου που τους διέκοπτε εμποδίζονταν να παραμένουν. Αυτός όμως, επειδή μένει εις τον αιώνα, έχει την ιεροσύνη αμετάβλητη, γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό.

Διότι έπρεπε, εφόσον η αληθινή θυσία προσφέρθηκε μία φορά στο τέλος των αιώνων για τις αμαρτίες, δηλαδή αφού σφαγιάστηκε ο αμνός του Θεού που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου, να μην υπολείπονται πλέον, αλλά να έχουν παύσει εντελώς οι πολλές και τυπικές θυσίες που προσφέρονταν για τις αμαρτίες. Διότι είναι αδύνατον, όπως λέει και ο ίδιος ο απόστολος, το αίμα ταύρων και τράγων να αφαιρεί αμαρτίες, αφού προσφέρθηκε μία φορά ο αμνός του Θεού· διότι με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει, λέει, για πάντα αυτούς που αγιάζονται. Όπως λοιπόν είπε ότι είναι αδύνατον αίμα ταύρων και τράγων να αφαιρεί αμαρτίες, με τον ίδιο τρόπο ανέφερε και το επόμενο, ότι «αν αμαρτάνουμε εκούσια μετά την επίγνωση της αλήθειας, δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες», και τα εξής. Διότι και η φρικτή τελετή του σώματος του Κυρίου που τελείται από εμάς δεν είναι προσφορά διαφόρων θυσιών, αλλά ανάμνηση της θυσίας που προσφέρθηκε μία φορά· διότι λέει «αυτό να κάνετε σε ανάμνησή μου» και «όσες φορές το κάνουμε αυτό, τον θάνατο του Κυρίου καταγγέλλουμε». Αυτά λοιπόν αντέτεινε ο Ευλόγιος από την Αλεξάνδρεια για την ανατροπή της δοξασίας των Ναυατιανών.