Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 10:16

Είπε ότι συγχώρησε τις αμαρτίες. Και πάλι, αυτό επιβεβαιώνεται από γραπτή μαρτυρία· διότι, λέει, μαρτυρεί σε εμάς το Άγιο Πνεύμα. Διότι, αφού είπε: «Αυτή είναι η διαθήκη την οποία θα συνάψω μαζί τους μετά από εκείνες τις ημέρες, λέει ο Κύριος, δίνοντας τους νόμους μου στις καρδιές τους, και θα τους εγγράψω στις διάνοιές τους, και τις αμαρτίες τους και τις ανομίες τους δεν θα τις θυμηθώ πλέον».

Μας το μαρτυρεί δε και το Άγιο Πνεύμα· διότι, αφού πρώτα είπε: «Αυτή είναι η διαθήκη που θα συνάψω μαζί τους μετά τις ημέρες εκείνες, λέει ο Κύριος: Θα θέσω τους νόμους μου στις καρδιές τους, και στις διάνοιές τους θα τους γράψω, και τις αμαρτίες τους και τις ανομίες τους δεν θα τις θυμηθώ πλέον». Και συνεχίζει: «Όπου δε υπάρχει άφεση αυτών, δεν υπάρχει πλέον προσφορά για την αμαρτία». Εχθρούς του ονομάζει τους Ιουδαίους, και τους δαίμονες, και όλους όσοι αντιστέκονται στο κήρυγμα. «Έχοντας λοιπόν, αδελφοί, παρρησία». Διότι, όπως ακριβώς οι αμαρτίες προκαλούν ντροπή, λέει, έτσι φέρνει παρρησία το ότι μας συγχωρήθηκαν τα πάντα, και ότι γίναμε συγκληρονόμοι, και απολαύσαμε τόσο μεγάλη αγάπη. «Για την είσοδο στα Άγια μέσω του αίματος του Ιησού, την οποία εγκαινίασε για εμάς ως οδό πρόσφατη και ζωντανή, μέσα από το καταπέτασμα, δηλαδή τη σάρκα του· και έχοντας ιερέα μέγα στον οίκο του Θεού». Εννοεί τον ουρανό. «Ας προσερχόμαστε με αληθινή καρδιά, με πλήρη βεβαιότητα πίστεως, έχοντας ραντισμένες τις καρδιές μας από την πονηρή συνείδηση και έχοντας λουσμένο το σώμα με καθαρό νερό, ας κρατάμε ακλόνητη την ομολογία της ελπίδας· διότι είναι πιστός αυτός που έδωσε την υπόσχεση· και ας φροντίζουμε ο ένας τον άλλον». Δείχνει έτσι ότι μαζί με την ορθή πίστη πρέπει να υπάρχουν και λαμπρά έργα. Διότι αυτό ακριβώς σημαίνει το «και έχοντας λουσμένο το σώμα με νερό».

«Αυτός όμως, αφού πρόσφερε μία θυσία για τις αμαρτίες, κάθισε στο διηνεκές στα δεξιά του Πατρός, περιμένοντας στο εξής έως ότου τεθούν οι εχθροί του υποπόδιο των ποδιών του· διότι με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει στο διηνεκές αυτούς που αγιάζονται. Αυτό μας το μαρτυρεί και το Πνεύμα το Άγιο. Διότι, αφού προείπε: "Αυτή είναι η διαθήκη που θα συνάψω μαζί τους μετά από εκείνες τις ημέρες, λέει ο Κύριος: Θα δώσω τους νόμους μου στις καρδιές τους, και θα τους γράψω στις διάνοιές τους, και δεν θα θυμηθώ πλέον τις αμαρτίες τους και τις ανομίες τους". Και όπου υπάρχει άφεση αυτών, δεν υπάρχει πλέον προσφορά για αμαρτίες». βʹ. Όπως, λοιπόν, το βρέφος που γεννιέται από τη γυναίκα είναι τέλειος άνθρωπος, και τρώγοντας και πίνοντας αυξάνεται μεν, δεν προσλαμβάνει όμως κάποιο άλλο σώμα, και δεν λέμε ότι έχει δύο ή πολλά σώματα, αλλά ένα, αυτό που γεννήθηκε από τη μητέρα του, και η φύση επιτελεί την αύξηση μέσω της φυσικής λειτουργίας· έτσι και τώρα, επειδή κεφαλή μας είναι ο Χριστός και έχουμε γίνει σύσσωμοί του, είμαστε το σώμα του που διαρκώς αυξάνεται.

Ώστε, ας προσευχηθούμε να γίνουν «πεφωτισμένοι οι οφθαλμοί» της διανοίας μας, για να γνωρίσουμε τι σημαίνει το: «αποκάλυψε τους οφθαλμούς μου, και θα κατανοήσω τα θαυμάσιά σου από τον νόμο σου». Ας φωνάξουμε από τα βάθη της καρδιάς «Ραββουνί», για να αναβλέψουμε. Εκείνος που αναβλέπει, αν και βρίσκεται «εν σαρκί», δεν στρατεύεται «κατά σάρκα»· διότι «τα όπλα της στρατείας» του «δεν είναι σαρκικά αλλά δυνατά ενώπιον του Θεού προς καθαίρεσιν οχυρωμάτων, γκρεμίζοντας λογισμούς και κάθε ύψωμα που επαίρεται κατά της γνώσεως του Θεού». Ας υψώσουμε «όσια χέρια» σε προσευχές αδιαλείπτως, «χωρίς οργή και διαλογισμούς». Ας γίνουμε ομοεθνείς του Κυρίου, ο οποίος ανέτειλε από τη φυλή «Ιούδα». Ας γίνουμε Ιουδαίοι εν κρυπτώ· «διότι Ιουδαίος δεν είναι αυτός που φαίνεται», «αλλά αυτός που είναι στο κρυπτό», ο οποίος, μέσω της αποχής από τους μάταιους λογισμούς και τις ρυπαρές έννοιες, σαββατίζει πάντοτε και δέχεται την περιτομή στον έσω του άνθρωπο. Επομένως, ας περιτμήσουμε την ακάθαρτη ακροβυστία της «καρδιάς», αποκόπτοντας το περιττό του νου, το οποίο είναι «το κεντρί του θανάτου, η αμαρτία», η οποία παρασπάρθηκε από τον εχθρό μέσω της παρακοής. Ας δεχθούμε στις καρδιές μας τον νόμο εν Πνεύματι Θεού, τον οποίο υποσχέθηκε λέγοντας: «Θα δώσω τους νόμους μου στις καρδιές τους, και θα τους επιγράψω στις διάνοιές τους» και κατά τον Δαβίδ: «Ο νόμος του Θεού είναι στις καρδιές τους, και τα διαβήματά τους δεν θα υποσκελισθούν».

Σε εκείνους δόθηκε νόμος γραμμένος σε "πέτρινες πλάκες", ενώ σε εμάς δόθηκαν νόμοι πνευματικοί που εγγράφονται σε "καρδιές σάρκινες". Διότι λέει: "Θα δώσω τους νόμους μου στις καρδιές τους, και στις διάνοιές τους θα τους γράψω". Εκεί βέβαια όλα ήταν προσωρινά και καταργούνταν, ενώ τώρα όλα επιτελούνται αληθινά στον εσωτερικό άνθρωπο. Διότι και η διαθήκη είναι εσωτερική, και η ιερατεία εσωτερική, και οι επαγγελίες της αληθινής γης, και απλούστατα όσα συνέβαιναν εκεί, γίνονταν "τυπικώς". "Και γράφτηκαν για δική μας νουθεσία, στους οποίους έφτασαν τα τέλη των αιώνων". Διότι στον Αβραάμ υποσχέθηκε ο Θεός και προείπε αυτό που επρόκειτο να συμβεί με δύο τρόπους, τυπικώς και αληθινά. Του είπε δηλαδή: "Το σπέρμα σου θα είναι πάροικο σε ξένη γη, και θα το κακουχήσουν και θα το υποδουλώσουν για τετρακόσια χρόνια. Και το έθνος, στο οποίο θα γίνουν δούλοι, θα το κρίνω εγώ", λέει ο Κύριος, και αυτό έγινε. Διότι ο λαός έγινε πάροικος και υποδουλώθηκε από τους Αιγυπτίους και κακουχήθηκε με τον πηλό και τους πλίνθους. Επειδή ο Φαραώ τούς έβαλε εργοεπιστάτες και εργοδιώκτες, για να κάνουν τα έργα του κατ' ανάγκην. Και όταν "στέναξαν από τα έργα οι υιοί του Ισραήλ" προς τον Θεό, τότε τους επισκέφθηκε μέσω του Μωυσή και, αφού χτύπησε με πολλές πληγές τους Αιγυπτίους τον μήνα των ανθέων, όταν πρωτοεμφανίζεται η γλυκιά άνοιξη και η σκυθρωπότητα του χειμώνα απέρχεται, εξάγει τον λαό από την Αίγυπτο.