Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 10:21

Ομιλία ΙΘ΄. Έχοντας λοιπόν, αδελφοί, παρρησία για την είσοδο στα Άγια με το αίμα του Ιησού, μια οδό που εγκαινίασε για εμάς, νέα και ζωντανή, διαμέσου του καταπετάσματος, δηλαδή της σάρκας του, και έχοντας Μέγα Ιερέα επικεφαλής στον οίκο του Θεού, ας προσερχόμαστε με αληθινή καρδιά, με πλήρη βεβαιότητα πίστεως, έχοντας ραντισμένες τις καρδιές μας για να καθαριστούμε από την πονηρή συνείδηση και έχοντας λουσμένο το σώμα με καθαρό νερό, και ας κρατούμε ακλόνητη την ομολογία της ελπίδας.

«Οδό πρόσφατη και ζωντανή». Εδώ φανερώνει την απόλυτη βεβαιότητα της ελπίδας. «Πρόσφατη», λέει. Επιδιώκει να δείξει ότι έχουμε αποκτήσει όλα τα ανώτερα αγαθά, εφόσον τώρα ανοίχτηκαν οι πύλες των ουρανών, πράγμα που δεν συνέβη ούτε την εποχή του Αβραάμ. Και πολύ σωστά λέει: «Οδό πρόσφατη και ζωντανή»· διότι η πρώτη οδός ήταν οδός θανάτου, η οποία οδηγούσε στον άδη, ενώ τούτη είναι οδός ζωής. Και δεν είπε, «ζωής», αλλά την ονόμασε «ζωντανή», δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη μονιμότητά της. «Διά του καταπετάσματος», λέει, «δηλαδή της σαρκός αυτού». Αυτή η σάρκα άνοιξε πρώτη σε αυτόν εκείνη την οδό, την οποία λέει ότι εγκαινίασε, επειδή καταδέχθηκε και ο ίδιος να βαδίσει διαμέσου αυτής. Και εύλογα ονόμασε τη σάρκα καταπέτασμα· διότι όταν αυτή υψώθηκε, τότε φανερώθηκαν τα επουράνια. «Ας προσερχόμαστε», λέει, «με αληθινή καρδιά». Ποιοι να προσερχόμαστε; Όποιος είναι άγιος στην πίστη, στην πνευματική λατρεία. «Με αληθινή καρδιά, με απόλυτη βεβαιότητα πίστεως»· δηλαδή, επειδή τίποτα δεν είναι ορατό, ούτε ο ιερέας, ούτε η θυσία, ούτε το θυσιαστήριο φαίνεται. Αν και βέβαια ούτε εκείνος ο ιερέας της Παλαιάς Διαθήκης ήταν ορατός, αλλά αυτός στεκόταν μέσα, ενώ όλοι εκείνοι βρίσκονταν έξω, ολόκληρος ο λαός. Εδώ όμως δεν δείχνει μόνο τούτο, ότι δηλαδή ο ιερέας εισήλθε στα Άγια· διότι αυτό το δηλώνει λέγοντας: «Και έχοντας ιερέα μέγα στον οίκο του Θεού»· αλλά ότι και εμείς εισερχόμαστε. Γι’ αυτό λέει: «Με απόλυτη βεβαιότητα πίστεως».

Μας το μαρτυρεί δε και το Άγιο Πνεύμα· διότι, αφού πρώτα είπε: «Αυτή είναι η διαθήκη που θα συνάψω μαζί τους μετά τις ημέρες εκείνες, λέει ο Κύριος: Θα θέσω τους νόμους μου στις καρδιές τους, και στις διάνοιές τους θα τους γράψω, και τις αμαρτίες τους και τις ανομίες τους δεν θα τις θυμηθώ πλέον». Και συνεχίζει: «Όπου δε υπάρχει άφεση αυτών, δεν υπάρχει πλέον προσφορά για την αμαρτία». Εχθρούς του ονομάζει τους Ιουδαίους, και τους δαίμονες, και όλους όσοι αντιστέκονται στο κήρυγμα. «Έχοντας λοιπόν, αδελφοί, παρρησία». Διότι, όπως ακριβώς οι αμαρτίες προκαλούν ντροπή, λέει, έτσι φέρνει παρρησία το ότι μας συγχωρήθηκαν τα πάντα, και ότι γίναμε συγκληρονόμοι, και απολαύσαμε τόσο μεγάλη αγάπη. «Για την είσοδο στα Άγια μέσω του αίματος του Ιησού, την οποία εγκαινίασε για εμάς ως οδό πρόσφατη και ζωντανή, μέσα από το καταπέτασμα, δηλαδή τη σάρκα του· και έχοντας ιερέα μέγα στον οίκο του Θεού». Εννοεί τον ουρανό. «Ας προσερχόμαστε με αληθινή καρδιά, με πλήρη βεβαιότητα πίστεως, έχοντας ραντισμένες τις καρδιές μας από την πονηρή συνείδηση και έχοντας λουσμένο το σώμα με καθαρό νερό, ας κρατάμε ακλόνητη την ομολογία της ελπίδας· διότι είναι πιστός αυτός που έδωσε την υπόσχεση· και ας φροντίζουμε ο ένας τον άλλον». Δείχνει έτσι ότι μαζί με την ορθή πίστη πρέπει να υπάρχουν και λαμπρά έργα. Διότι αυτό ακριβώς σημαίνει το «και έχοντας λουσμένο το σώμα με νερό».

Αυτός είναι ο παράδεισος, ω Γρηγόριε, στον οποίο αρπάχτηκε ο Παύλος και στον οποίο εισήλθε ο Μέγας Βασίλειος μαζί με τους υπόλοιπους αγίους, και στον οποίο άνοιξε την είσοδο για όλους τους αγίους του ο Χριστός, όπως ακριβώς διδάσκει την Εκκλησία του ο θείος Παύλος λέγοντας τα εξής: «Έχοντας λοιπόν, αδελφοί, παρρησία για την είσοδο στα άγια διά του αίματος του Ιησού, την οποία εγκαινίασε για εμάς ως οδό πρόσφατη και ζωντανή διαμέσου του καταπετάσματος, δηλαδή της σάρκας του, και έχοντας μέγαν ιερέα στον οίκο του Θεού, ας προσερχόμαστε με αληθινή καρδιά και με πλήρη βεβαιότητα πίστεως», και λίγο μετά: «Διότι δεν έχετε προσέλθει σε όρος που μπορεί να ψηλαφηθεί, ούτε σε φωτιά που καίει, ούτε σε γνόφο και σκοτάδι και θύελλα, ούτε σε ήχο σάλπιγγας και σε φωνή ρημάτων, την οποία όσοι την άκουσαν παρακάλεσαν να μην τους απευθυνθεί πλέον άλλος λόγος», και στη συνέχεια: «Αλλά έχετε προσέλθει στο όρος Σιών και στην πόλη του ζωντανού Θεού, την επουράνια Ιερουσαλήμ, και σε μυριάδες αγγέλων, σε πανηγυρική σύναξη και Εκκλησία των πρωτοτόκων που είναι απογεγραμμένοι στους ουρανούς, και στον Θεό, τον κριτή όλων, και στα πνεύματα των δικαίων που έχουν φτάσει στην τελειότητα, και στον Ιησού, τον μεσίτη της νέας διαθήκης, και στο αίμα του ραντισμού που λαλεί καλύτερα από το αίμα του Άβελ.» Αυτός είναι ο παράδεισος, η νέα Ιερουσαλήμ στους ουρανούς, στην οποία γνωρίζω ότι στέκεται και η πύρινη ρομφαία, η οποία στρέφεται και επιτρέπει την είσοδο σε αυτήν στους μεν αγίους, ενώ στους αναξίους την αποκλείει με τρόπο φοβερό.

Κάθισε, λοιπόν, δηλαδή το πρόσλημμα που έλαβε από εμάς έγινε κοινωνός της θείας βασιλείας, στα δεξιά του Θεού, δηλαδή στον Υιό και Λόγο, με τον οποίο έχει ενωθεί καθ' υπόστασιν, ώστε μέσω αυτής της μίας και εφάπαξ προσφοράς να τελειοποιεί στο διηνεκές τους πολλούς που βρίσκονται εδώ [στον κόσμο], οι οποίοι αγιάζονται μέσω των πολλών αισθητών προσφορών που τελούνται συχνά και σε πολλά μέρη. Είναι αόρατα παρών παντού και σε όλους, ενώνοντας τους πολλούς και ανάγοντάς τους στον εαυτό Του μέσω της κοινωνίας του ενός άρτου και του ποτηρίου, τα οποία μεταστοιχειώνονται με την ενέργεια του παντουργού Πνεύματος στο πανάγιο σώμα Του και στο τίμιο αίμα Του. Και κάνοντας αυτό πιο ξεκάθαρο, προσθέτει στη συνέχεια: «Έχοντας, λοιπόν, αδελφοί, παρρησία για την είσοδο στα Άγια διά του αίματος του Ιησού, είσοδο την οποία εγκαινίασε για εμάς ως οδό πρόσφατη και ζωντανή διά του καταπετάσματος, δηλαδή της σάρκας Του, και έχοντας Μέγα Ιερέα στον οίκο του Θεού, ας προσερχόμαστε με αληθινή καρδιά και με πλήρη βεβαιότητα πίστεως». Αυτό που προηγουμένως ονόμασε θυσία που τελέστηκε εφάπαξ, τώρα το ονόμασε οδό πρόσφατη, αλλά και ζωντανή, καθώς τελείται στο διηνεκές μέσω των θείων αγιασμάτων που προσφέρονται καθημερινά, τα οποία επίσης ονόμασε καταπέτασμα και είσοδο στα Άγια. Και ακόμη πιο ξεκάθαρα τα ονόμασε σάρκα και αίμα του Κυρίου, όπως ακριβώς είχε προείπει και ο ίδιος ο Κύριος: «Ο άρτος, τον οποίο εγώ θα σας δώσω, είναι η σάρκα μου, την οποία θα δώσω για τη ζωή του κόσμου». Και διανέμοντας τον άρτο και το ποτήριο στον Μυστικό Δείπνο [είπε]: «Αυτό είναι το σώμα μου» και «αυτό είναι το αίμα μου». Αυτός, λοιπόν, είναι ο μέγας και πρώτος και μοναδικός Ιερέας που προσφέρει στον οίκο του Θεού, όπως λέει ο θείος Απόστολος, ονομάζοντάς Τον και πάλι οίκο, τον οποίο η σοφία οικοδόμησε για τον εαυτό της, γνωρίζοντας ότι Αυτός είναι ταυτόχρονα και η σοφία και ο οίκος, Εκείνος που από τα παρθενικά αίματα οικοδόμησε για τον εαυτό Του τη σάρκα και έγινε σάρκα μέσω αμετάβλητης ενώσεως, και έτσι εσκήνωσε σε αυτήν, και μέσω αυτής μέσα σε εμάς, σύμφωνα με τη θεολογία του Ιωάννη.