Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 10:27

Επειδή η όγδοη ημέρα σάλπιζε την ανάσταση των νεκρών, και κατά την ανάσταση των νεκρών δεν υπάρχουν πλέον θυσίες, ούτε λατρείες, ούτε προσφορές για την άφεση των αμαρτιών, «διότι δεν υπάρχει στον θάνατο κάποιος που να σε μνημονεύει· και στον άδη ποιος θα σε δοξολογήσει;». Γι' αυτό τον λόγο, παρήγγειλε να προσφέρουν θυσίες κατά τις επτά ημέρες της Σκηνοπηγίας, ώστε, όσο ζεις και διάγεις τον βίο σου, να προσφέρεις θυσίες στον Θεό ευρισκόμενος στη σάρκα ως σε σκηνή, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Τέκνο, όσο ζεις, πρόσφερε αξίως προσφορές στον Κύριο τον Θεό σου· να θυμάσαι ότι ο θάνατος δεν θα αργήσει και η διαθήκη του άδη δεν σου φανερώθηκε». Διότι κατά την όγδοη ημέρα πλέον, κατά την ανάσταση των νεκρών, όταν γίνει η έξοδος από τη σκηνή, όταν σαν από καλύβα και σκηνή εξέλθουμε από τη σορό και τον τάφο, «δεν» απομένει λοιπόν «πλέον θυσία για τις αμαρτίες», καθώς είπε ο απόστολος, «αλλά κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως και βάσανος φωτιάς που πρόκειται να καταβροχθίσει αυτούς που αμάρτησαν», όταν θα εξέλθουν «όσοι έπραξαν τα αγαθά σε ανάσταση ζωής, και όσοι έπραξαν τα φαύλα σε ανάσταση κρίσεως. Εις το τέλος, υπέρ της όγδοης». Θέλεις να δεις με συντομία και με διαφορετικό τρόπο γιατί η ανάσταση του Κυρίου ονομάζεται όγδοη; Πρόσεχε· δες την εβδομάδα των ημερών μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε ο κόσμος να αναφέρεται στον Χριστό.

Επειδή από τις πράξεις ή τα λόγια που μας απασχολούν, άλλα μεν έχουν οριστεί σαφώς από την εντολή του Θεού στην Αγία Γραφή, ενώ άλλα έχουν αποσιωπηθεί· ως προς τα γεγραμμένα, καμία απολύτως εξουσία δεν έχει δοθεί σε κανέναν, ούτε να πράξει κάτι από τα απαγορευμένα, ούτε να παραλείψει κάτι από τα προσταγμένα, εφόσον ο Κύριος παρήγγειλε μία για πάντα και είπε: «Και να τηρήσεις τον λόγο τον οποίο σου παραγγέλλω σήμερα· δεν θα προσθέσεις σε αυτόν και δεν θα αφαιρέσεις από αυτόν». Διότι υπάρχει φοβερή αναμονή κρίσεως και ορμή πυρός που πρόκειται να καταβροχθίσει εκείνους που τολμούν κάτι τέτοιο· ως προς τα αποσιωπηθέντα, από την άλλη, ο απόστολος Παύλος μάς έθεσε τον κανόνα λέγοντας: «Όλα μου επιτρέπονται, αλλά δεν οικοδομούν όλα. Κανείς ας μην αναζητεί το δικό του συμφέρον, αλλά καθένας το συμφέρον του άλλου». Επομένως, με κάθε τρόπο είναι αναγκαίο, είτε να υποτασσόμαστε στον Θεό σύμφωνα με την εντολή Του, είτε στους άλλους εξαιτίας της εντολής Του.

Πώς να μπορέσω να φέρω μπροστά στα μάτια σου τα φρικτά γεγονότα; Εάν λοιπόν ακούσεις, εάν ενδώσεις, θυμήσου την ημέρα εκείνη κατά την οποία: «Αποκαλύπτεται οργή από τον ουρανό». Θυμήσου την ένδοξη παρουσία του Χριστού, όταν θα αναστηθούν: «Εκείνοι μεν που έπραξαν τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής, εκείνοι δε που έπραξαν τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως». Τότε αιώνια αισχύνη θα περιμένει τους αμαρτωλούς· «και φλογερό πυρ που πρόκειται να καταφάγει τους εναντίους». Εκείνα ας σε λυπούν, και ας μη σε λυπεί η εντολή. Πώς να σε δυσωπήσω; Τι να πω; Τη Βασιλεία δεν την επιθυμείς; Τη γέεννα δεν την φοβάσαι; Από πού θα βρεθεί θεραπεία για την ψυχή σου; Διότι, εάν τα φρικτά δεν σε πτοούν και τα χαρμόσυνα δεν σε προτρέπουν, τότε μιλούμε σε πέτρινη καρδιά. Ατένισε, άνθρωπε, τη φύση του πλούτου. Γιατί έχεις καταληφθεί από τέτοιο πάθος για τον χρυσό; Λίθος είναι ο χρυσός, λίθος ο άργυρος, λίθος ο μαργαρίτης, λίθος καθένας από τους λίθους· ο χρυσόλιθος, και το βηρύλλιο, και ο αχάτης, και ο υάκινθος, και ο αμέθυστος, και ο ίασπις. Αυτά είναι τα άνθη του πλούτου· από τα οποία εσύ, άλλα μεν τα αποθηκεύεις κρύβοντάς τα, σκεπάζοντας στο σκοτάδι τους διαφανείς λίθους· άλλα δε τα περιφέρεις, υπερηφανευόμενος για τη λάμψη αυτών των βαρύτιμων λίθων. Πες μου, ποιο είναι το όφελός σου να περιφέρεις το χέρι σου να λάμπει από τους λίθους; Δεν κοκκινίζεις από ντροπή που λαχταράς πετραδάκια όπως οι γυναίκες, όταν εγκυμονούν;

Ας ακούει λοιπόν αυτός που δικαιώνεται με την πίστη σε αυτόν: «Την ημέρα ο ήλιος δεν θα σε κατακάψει, ούτε η σελήνη τη νύχτα». Λένε δε και κάποιοι κατά τη διανομή των μισθών, σύμφωνα με την ευαγγελική παραβολή: «Εμείς βαστάξαμε το βάρος της ημέρας και τον καύσωνα», ονομάζοντας νομίζω βάρος της ημέρας και καύσωνα τη σφοδρή και στο έπακρο φλεγόμενη κατάσταση των ατίθασων ηδονών ή ίσως και των πειρασμών. Επομένως, βοηθός και σκεπαστής προς σωτηρίαν έγινε σε εμάς ο Χριστός. Όταν λοιπόν κάποιοι από αυτούς που αξιώθηκαν τη θεοπτία και όσοι έγιναν αυτήκοοι των θείων κηρυγμάτων, και οι οποίοι μέσω της ομολογίας της πίστεως έχουν ήδη κατά κάποιον τρόπο υποσχεθεί υπακοή, αθετούν με την αλλαγή τους προς το χειρότερο αυτόν που προπορεύεται και ηγείται, εννοώ τον Χριστό, ο οποίος μεριμνά για την ανάπαυσή τους, που πρεσβεύει ως μεσίτης, που νοείται ως σκεπαστής κατά τον τύπο της νεφέλης, τότε ακριβώς, και πολύ δικαιολογημένα, καλούμενοι να δώσουν λόγο για τη δική τους ανοησία, υπομένουν την άγρια τιμωρία του πυρός. Και αυτό, νομίζω, είναι εκείνο που και ο ίδιος ο σοφός Παύλος είπε: «Διότι, εάν εμείς αμαρτάνουμε εκουσίως μετά τη λήψη της επιγνώσεως της αληθείας, δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες, αλλά κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως και οργή πυρός που μέλλει να καταφάγει τους αντιπάλους». ΠΑΛΛ.

Σας παρακαλώ δε, αγαπητοί μου αδελφοί, να με θυμάστε τον αχρείο δούλο στις προσευχές σας, ώστε τα λόγια μου να μην στραφούν εναντίον μου κατά την παρουσία του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Διότι δεν έχω συνείδηση για κάποιο σφάλμα μου, αλλά με τρομάζει η φοβερή αναμονή της κρίσεως και η ορμή του πυρός που πρόκειται να καταφάγει τους αντιπάλους. Αλλά είθε να δώσει ο Κύριος και σε εμένα τον ανάξιο, μαζί με εσάς τους εκλεκτούς του, να εισέλθω στη βασιλεία του, χάρη στους οικτιρμούς του. Είθε δε ο Κύριος να δώσει την αγάπη του στις καρδιές όλων μας. Διότι σε αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων.

Για ποιο πράγμα να θρηνήσει περισσότερο κανείς την ανθρώπινη φύση; Το βραχύβιο της ζωής, το κοπιαστικό της, το ότι αρχίζει από δάκρυα και καταλήγει σε δάκρυ, την αξιοθρήνητη νηπιακή ηλικία, την άνοια των γηρατειών, την αστάθεια της νεότητας, τον πολύμοχθο βίο όσων βρίσκονται στην ώριμη ηλικία, το φορτικό του γάμου, την ερημιά της αγαμίας, το βάρος της πολυτεκνίας, την έλλειψη ριζών της ατεκνίας, τον φθόνο που προκαλεί ο πλούτος, την οδύνη της φτώχειας; Και αποσιωπώ τα ποικίλα είδη των ασθενειών, τις λέπρες, τους ακρωτηριασμούς, τις σήψεις, τις αναπηρίες των αισθητηρίων οργάνων, τις παραφορές από δαίμονες, όλα όσα εμπεριέχει η φύση μέσα της, πάθη τα οποία κάθε άνθρωπος έχει εν δυνάμει στη φύση του. Τη μανία δε των ερώτων και τον δυσώδη βούρκο, στον οποίο καταλήγει αυτή η λύσσα, τα παραλείπω· και την αηδία που συνδέεται με την τροφή μέσω της αποβολής της δεν την αναφέρω, για να μη φανεί ότι στηλιτεύω τη ζωή με τον λόγο μου σε κάθε της έκφανση, παρουσιάζοντας τη φύση μας ως κάτι που παράγει κοπριά. Αφήνοντας, λοιπόν, όλα αυτά και τα παρόμοια, εκείνο που κυρίως λέω πως είναι άξιο δακρύων για όσους έχουν επίγνωση είναι το να γνωρίζουν όλοι ότι, αφού παρέλθει αυτή η σκιώδης ζωή, μας περιμένει μια φοβερή αναμονή κρίσεως και ορμή πυρός που πρόκειται να καταφάγει τους εναντίους. Εκείνος, λοιπόν, που αναλογίζεται αυτά και τα παρόμοια, άραγε δεν θα συζεί διαρκώς με τον θρήνο; Επομένως, είναι καιρός τώρα να τα εξετάσουμε αυτά με τον λογισμό μας.

Ότι δε πριν από την ευαγγελική διδασκαλία εκείνοι που παρέβαιναν τον νόμο αντιμετωπίζονταν με περισσότερη ανοχή, ενώ μετά τον νόμο, η τήρηση των ευαγγελικών ενταλμάτων απαιτείται με μεγαλύτερη αυστηρότητα από εκείνους που πρόκειται να αξιωθούν τα υποσχεθέντα αγαθά, ας μας το διδάξει ο μέγας Παύλος. «Διότι εάν», λέει, «ο λόγος που ειπώθηκε μέσω αγγέλων αποδείχθηκε βέβαιος, και κάθε παράβαση και παρακοή έλαβε δίκαιη ανταπόδοση, πώς θα ξεφύγουμε εμείς, εάν αμελήσουμε μια τόσο μεγάλη σωτηρία, η οποία, αφού άρχισε να κηρύσσεται από τον Κύριο, βεβαιώθηκε σε εμάς από εκείνους που την άκουσαν, ενώ και ο Θεός συνεπικυρούσε τη μαρτυρία τους με σημεία και τέρατα και με ποικίλες δυνάμεις και με διανομές χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος σύμφωνα με τη θέλησή Του;» Και αλλού πάλι λέει: «Εάν εμείς αμαρτάνουμε μετά την επίγνωση της αλήθειας, δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες, αλλά κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως και οργή φωτιάς που πρόκειται να καταφάγει τους αντιπάλους».

γʹ. Διότι δεν υπάρχει άλλο λουτρό, ούτε πάλι δεύτερη καταλλαγή, παρά μόνο κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως, και ζήλος πυρός που πρόκειται να καταφάγει τους εναντιούμενους. Επειδή, εάν επρόκειτο, ενώ τρέφουμε διαρκώς έχθρα απέναντί Του, να αξιωνόμαστε τη συγγνώμη Του, δεν θα παύαμε να Τον εχθρευόμαστε, να αποχαυνωνόμαστε και να γινόμαστε χειρότεροι, παραμένοντας τυφλωμένοι όταν θα έχει πλέον παρουσιαστεί ο Ήλιος της Δικαιοσύνης.

ΟΜΙΛΙΑ Κʹ. Διότι, εάν αμαρτάνουμε εκουσίως, αφού λάβαμε την επίγνωση της αλήθειας, δεν απομένει πλέον καμία θυσία για τις αμαρτίες, παρά μόνο μία φοβερή αναμονή κρίσεως και οργή φωτιάς, η οποία πρόκειται να καταφάγει τους αντιπάλους.

Ότι δεν τα λέει αυτά εδώ με τέτοιο σκοπό, ούτε αναιρεί τη μετάνοια ή τον εξιλασμό που επέρχεται μέσω της μετάνοιας, ούτε ωθεί και καταβάλλει στην απελπισία αυτόν που έχει σφάλει· δεν είναι τόσο εχθρός της δικής μας σωτηρίας. Αλλά τι κάνει; Αναιρεί το δεύτερο λουτρό. Διότι δεν είπε: «Δεν υπάρχει πλέον μετάνοια», ούτε «Δεν υπάρχει πλέον άφεση», αλλά «Δεν υπάρχει πλέον θυσία», δηλαδή, δεν υπάρχει πλέον δεύτερος σταυρός· διότι αυτό ονομάζει θυσία. Επειδή, όπως λέει, «με μία θυσία τελειοποίησε στο διηνεκές αυτούς που αγιάζονται»· όχι όπως οι ιουδαϊκές θυσίες, ούτε κατ' επανάληψη. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, μίλησε τόσες φορές διεξοδικά περί της θυσίας, ότι είναι μόνο μία, μη θέλοντας να δηλώσει μόνο τούτο, ότι δηλαδή σε αυτό διαφέρει από τις ιουδαϊκές, αλλά και για να τους καταστήσει πιο ασφαλείς, ώστε να μην προσδοκούν πλέον άλλη θυσία σύμφωνα με τον ιουδαϊκό νόμο. «Εάν εμείς», λέει, «αμαρτάνουμε εκουσίως». Βλέπεις πόσο επιεικής είναι; «Εάν αμαρτάνουμε εκουσίως», λέει. Επομένως, για τα ακούσια υπάρχει συγγνώμη. «Μετά την επίγνωση της αλήθειας». Εννοεί δηλαδή την επίγνωση του Χριστού, ή του συνόλου των δογμάτων. «Δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες». Αλλά τι; «Κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως, και οργή φωτιάς που πρόκειται να καταφάγει τους εναντίους». «Εναντίους» δεν ονομάζει μόνο τους απίστους, αλλά και όσους πράττουν τα αντίθετα προς την αρετή· ή εννοεί ότι και τους δικούς Του θα τους περιλάβει το ίδιο πυρ, όπως ακριβώς και τους εναντίους.

Έπειτα, φανερώνοντας τη διαβρωτική του ιδιότητα, σαν να το εμψύχωσε, λέγοντας «ζήλος πυρός, που πρόκειται να καταφάγει τους εναντίους».

Σε αυτό που κάνει καθαρούς, ή σε αυτό που δεν έχει αίμα. «Προς παρακίνηση αγάπης και καλών έργων». Για να αγαπούμε και να αγαπιόμαστε περισσότερο. «Μην εγκαταλείποντας τη σύναξή μας, όπως έχουν συνήθεια μερικοί, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον, και τόσο περισσότερο, όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα. Διότι, εάν εμείς αμαρτάνουμε εκουσίως μετά τη λήψη της επιγνώσεως της αλήθειας, δεν απομένει πλέον άλλη θυσία για τις αμαρτίες· παρά μόνο κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως και ορμή φωτιάς, που πρόκειται να καταβροχθίσει τους αντιπάλους».

Τότε αιώνια καταισχύνη αναμένει τους αμαρτωλούς, και η ορμή του πυρός που πρόκειται να καταφάγει τους εναντιούμενους. Εκείνα ας σε θλίβουν, και ας μη σε θλίβει η εντολή. Πώς να σε μεταπείσω; Τι να πω; Τη Βασιλεία δεν την επιθυμείς· τη γέεννα δεν τη φοβάσαι. Από πού θα βρεθεί θεραπεία για την ψυχή σου;

«Υπερεπλεόνασε δε η χάρη του Κυρίου με πίστη και με την αγάπη την εν Χριστώ Ιησού.» «Όταν εμείς αμαρτάνουμε εκούσια μετά την απόκτηση της επίγνωσης της αλήθειας, δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες, αλλά κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως και ορμή πυρός που πρόκειται να καταφάγει τους εναντιούμενους.» Από τα αμαρτήματα, άλλα μεν είναι ακούσια, άλλα δε γίνονται από πονηρή πρόθεση. Διότι ας υποθέσουμε ότι το κρινόμενο ζήτημα είναι η πορνεία, και ότι υπάρχουν δύο πόρνες· η μεν μία, έχοντας πουληθεί σε προαγωγό, βρίσκεται στην κατάσταση του κακού από ανάγκη, παρέχοντας την εργασία του σώματός της στον πονηρό κύριο· η δε άλλη, παραχώρησε εκούσια τον εαυτό της στην αμαρτία εξαιτίας της ηδονής. Με διαφορετικό τρόπο, λοιπόν, τυγχάνουν συγγνώμης τα ακούσια, και με διαφορετικό κατακρίνονται εκείνα που προέρχονται από μοχθηρή προαίρεση.

Πώς συμφωνεί με αυτά και ο θείος Παύλος; «Να επιδιώκετε», λέει, «την ειρήνη με όλους και τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανείς δεν θα δει τον Κύριο, προσέχοντας μήπως στερηθεί κανείς τη χάρη του Κυρίου, μήπως φυτρώσει καμιά ρίζα πικρίας και σας ενοχλήσει, και εξαιτίας της μολυνθούν πολλοί, μήπως υπάρξει κανένας πόρνος ή βέβηλος όπως ο Ησαύ, ο οποίος για ένα μόνο γεύμα πούλησε τα πρωτοτόκιά του». Και πάλι λέει: «εάν αμαρτάνουμε εκούσια μετά τη λήψη της επίγνωσης της αλήθειας, δεν απομένει πλέον καμία θυσία για τις αμαρτίες, αλλά μια φοβερή αναμονή της κρίσης και η ορμή της φωτιάς που πρόκειται να καταφάγει τους αντιπάλους. Αν κάποιος», λέει, «αθετήσει τον νόμο του Μωυσή, πεθαίνει χωρίς έλεος με τη μαρτυρία δύο ή τριών. Πόσο νομίζετε χειρότερης τιμωρίας θα κριθεί άξιος εκείνος» που αμαρτάνει εκούσια μετά «την επίγνωση της αλήθειας» και υβρίζει «το πνεύμα της χάριτος», «με το οποίο αγιάστηκε»;

Αυτό δε αποτελούσε εικόνα του ίδιου του Χριστού, του οποίου όλα τα άλλα είναι σύμβολα, «ο οποίος έλαβε ανθρώπινη μορφή», του οποίου «από την όψη της οσφύος και πάνω, ήταν σαν είδος ηλέκτρου, και από την όψη της οσφύος και κάτω, σαν είδος φωτιάς». Διότι η μεν πρώτη παρουσία του Χριστού ήταν φιλάνθρωπη και καθόλου φοβερή· «διότι δεν ήρθα», λέει, «για να κρίνω τον κόσμο», η δε δεύτερη είναι φοβερή και διαχωρίζει τους αγαθούς από τους αντιθέτους, όταν πύρινος ζήλος πρόκειται να καταφάγει τους εναντίους. «Η δε λάμψη του ολόγυρα ήταν σαν την όψη του ουράνιου τόξου, όταν βρίσκεται στο σύννεφο σε ημέρα βροχής». Αυτό το τόξο έγινε σημείο της συμφιλίωσης του Θεού προς τους ανθρώπους μετά από εκείνον τον κατακλυσμό, ώστε να μην επιφέρει πλέον την ίδια τιμωρία στους ανθρώπους, καθώς είναι γραμμένο: «Αφού είπε δηλαδή ο Θεός στον Νώε, θα στήσω τη διαθήκη μου προς εσάς και δεν θα πεθάνει κάθε σάρκα», πρόσθεσε: «αυτό είναι το σημείο της διαθήκης μου: το τόξο που βρίσκεται στο σύννεφο». Ο δε Κύριος, έχοντας συμφιλιώσει τους ανθρώπους με τον Πατέρα, έδωσε στους πιστούς ως σημείο το ίδιο Του το αίμα, για να ξεφύγουν από το πρόσωπο του τόξου και να σωθούν από τον επερχόμενο ολεθρευτή, το οποίο και ο προφήτης προσδοκώντας έλεγε: «κάνε μαζί μου ένα σημείο για καλό». Και ο Κύριος ονομάζει τον ίδιο Του τον σταυρό σημείο που θα φανεί στα σύννεφα· το οποίο είναι σημείο της καταλλαγής του Θεού προς τους ανθρώπους. «

Διότι το «πυρ στο εσωτερικό του», δηλαδή το φοβερό της θεότητας, λέει ότι το είδε σε κύκλο, κυρίως επειδή η εικόνα του κύκλου αρμόζει στον Θεό, και έπειτα για να διδαχθεί ότι αυτά που φανερώνονται είναι υπερφυσικά. Γι' αυτό, το πυρ, το οποίο κινείται σε ευθεία πορεία, το έβλεπε να σχηματίζει κύκλο, για να μάθει ότι τα φαινόμενα δεν εμφανίζονται για τον εαυτό τους, αλλά αποβλέπουν σε άλλα και αποτελούν εικόνες άλλων πραγμάτων, και μάλιστα υπερφυσικών. Έβλεπε, λοιπόν, «την όψη του ηλέκτρου από τη μέση και προς τα επάνω». Διότι η πρώτη εμφάνιση του Σωτήρα ήταν φιλάνθρωπη και δεν είχε τίποτα το φοβερό: «διότι δεν ήλθα», λέει, «για να κρίνω τον κόσμο». «Η δε όψη του πυρός ήταν από τη μέση και προς τα κάτω», δηλαδή το τελευταίο μέρος. Διότι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού θα είναι φοβερή και αφανιστική για τους φαύλους, και θα διακρίνει το χειρότερο από το καλύτερο, κατά την οποία απειλούνται με πυρ όσοι αμαρτάνουν. Και ο μακάριος Παύλος λέει: «κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως, και ορμή πυρός που πρόκειται να καταφάγει τους εναντίους». «Και το φως του ήταν σαν την όψη του ουράνιου τόξου». Το τόξο είναι το σημείο της συμφιλίωσης του Θεού με τους ανθρώπους, καθώς είναι γραμμένο: «θα θέσω το τόξο μου στη νεφέλη και θα είναι σημείο της διαθήκης μου» και «δεν θα προχωρήσω πλέον σε καταστροφή ολόκληρης της γης».

Σχετικά με το χωρίο το οποίο προβάλλεται από τους Ναυατιανούς: «Διότι, εάν εμείς αμαρτάνουμε εκουσίως μετά τη λήψη της επίγνωσης της μετάνοιας και της αλήθειας, δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες, αλλά κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως» και τα εξής, αυτό λοιπόν το ρητό, το οποίο προβάλλεται για να αναιρέσει τη μετάνοια, επεξηγείται, και λέει ότι εδώ δεν αποκλείει απλώς οποιαδήποτε θυσία, αλλά τη νομική θυσία, και δεν την απαγορεύει απλώς, αλλά απειλεί με την έσχατη κρίση εκείνους που, μετά την επίγνωση της αλήθειας και την απόλαυση της μυστικής θυσίας, επιστρέφουν σε εκείνη τη νομική θυσία, η οποία τελείται με μόσχους και ταύρους. Λέει ότι ο Απόστολος τα αναφέρει αυτά προκειμένου να απομακρύνει τάχιστα τους Ιουδαίους, που είχαν ήδη προσέλθει στον Χριστό, από την τήρηση του ιουδαϊκού νόμου.

Ποιο είναι το υπερβάλλον μέγεθος της αγάπης Του προς εμάς; Το ότι έδωσε τον μονογενή Του Υιό ως λύτρο για όλους εμάς. Είναι κατάλληλη ευκαιρία να πούμε: «Ποιος θα εξαγγείλει τα θαυμαστά έργα του Κυρίου, και θα κάνει ακουστούς όλους τους επαίνους Του;» Επομένως, ας ανταποδώσουμε την αγάπη σε Εκείνον που μας αγάπησε. Ας πεθάνουμε για Εκείνον που πέθανε για εμάς, χωρίς να στρεφόμαστε καθόλου προς τη σάρκα και το αίμα, ούτε να παρασυρόμαστε από την απάτη του φιδιού, ούτε να παραδιδόμαστε στις ηδονές του βίου, ούτε να γευόμαστε τον καρπό της αμαρτίας, από τον οποίο προέρχεται ο θάνατος, διότι είναι γραμμένο: «Αν εμείς αμαρτάνουμε με τη θέλησή μας, αφού έχουμε λάβει την επίγνωση της αλήθειας, δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες, αλλά κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως, και οργή φωτιάς που πρόκειται να καταβροχθίσει τους εναντίους.» Γι' αυτό, «με αιδώ και ευλάβεια» ας υπηρετήσουμε τον Κύριο, με σύνεση και ευστάθεια ας διανύσουμε τον βίο μας, με υπομονή και διάκριση ας εκτελούμε τα διακονήματα, επιδεικνύοντας ακρίβεια όχι μόνο στα πνευματικά, αλλά και στα υλικά, μέχρι και στο κάψιμο των ξύλων και στο χύσιμο του νερού, διότι και αυτά, όπως βλέπετε, σε αυτό το νησί σπανίζουν. Έχοντας επιπλέον σε όλα αυτά τη συναίσθηση του θανάτου, διότι και τώρα ο αδελφός μας Ευδόκιμος αναχώρησε προς τον Κύριο. Και αν ο θάνατος του αδελφού μας δεν μας συνετίζει, ποιος λοιπόν θα μας επιστρέψει στον σωστό δρόμο;

ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΡΙΘ'. ΟΤΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΤΗΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΤΟΗΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ, ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΗΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ. Αδελφοί και πατέρες, εφόσον βρίσκεται μπροστά μας ο θάνατος, το κοινό επιτίμιο για όλους, και εφόσον ελπίζουμε στη βασιλεία των ουρανών και μας απειλεί η γέεννα του πυρός, υπάρχει άραγε περιθώριο να οκνούμε και να διστάζουμε, είτε εγώ στο να ομιλώ είτε εσείς στο να ακούτε; Βεβαίως όχι. Αντιθέτως, πρέπει πάντοτε να πράττουμε τούτο, «και τόσο περισσότερο όσο βλέπουμε να πλησιάζει η ημέρα». Διότι πλησιάζει η τελευταία ημέρα για κάθε άνθρωπο, σε οποιαδήποτε ηλικία, και υπάρχει «κάποια φοβερή αναμονή της κρίσεως, και η ορμή του πυρός που πρόκειται να καταφάγει τους αντιπάλους», καθώς λέει ο ιερός Απόστολος. Ας μην παραλύουμε πνευματικά λοιπόν, αδελφοί, ούτε να περάσουμε έστω και μία μόνο ημέρα με οκνηρία και χωρίς πνευματική επίγνωση. Αλλά κατά τη διάρκειά της ας νήψουμε, ας γρηγορήσουμε, ας αναζητήσουμε τον Θεό, για να εκφραστώ σύμφωνα με τους Ψαλμούς, και θα ζήσει η ψυχή μας. Πώς όμως είναι δυνατόν να αναζητήσουμε τον Θεό;