Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 10:30

Διότι είναι γεγραμμένο: «Σε εμένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα ανταποδώσω», λέει ο Κύριος· και πάλι, «Ο Κύριος θα κρίνει τον λαό του». «Θα πέσουμε», λέει, «στα χέρια του Κυρίου, και όχι στα χέρια ανθρώπων». Αλλά, εάν δεν μετανοήσετε, θα πέσετε στα χέρια του Θεού· εκείνο είναι το φοβερό· ενώ αυτό, το να πέσει κανείς στα χέρια ανθρώπων, δεν είναι τίποτα. Όταν δούμε, λέει, κάποιον να τιμωρείται εδώ, ας μη φοβόμαστε για τα παρόντα, αλλά ας φρίττουμε για τα μελλοντικά. Διότι, ανάλογη με το έλεός Του είναι και η οργή Του, και ο θυμός Του θα πέσει πάνω στους αμαρτωλούς. Συγχρόνως όμως υπονοεί και κάτι άλλο εδώ με το να πει: «Σε εμένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα ανταποδώσω». Αυτό έχει ειπωθεί για τους εχθρούς που διαπράττουν το κακό, και όχι για εκείνους που το υφίστανται. Εδώ επίσης τους παρηγορεί, σαν να τους λέει: Ο Θεός παραμένει παντοτινά και ζει· ώστε, ακόμη κι αν δεν λάβουν την ανταπόδοση τώρα, θα τη λάβουν αργότερα.

«Όποιος αθέτησε τον νόμο του Μωυσή, πεθαίνει χωρίς οίκτο με τη μαρτυρία δύο ή τριών μαρτύρων· πόσο χειρότερη τιμωρία νομίζετε ότι θα αξιωθεί;» Διότι γνωρίζει ότι από τη συναναστροφή και από τη σύναξη των πιστών, προκύπτει μεγάλη δύναμη. Διότι, όπως λέει, όπου είναι συγκεντρωμένοι δύο ή τρεις στο όνομά μου, εκεί είμαι κι εγώ ανάμεσά τους. «Αυτός που καταπάτησε τον Υιό του Θεού και θεώρησε κοινό το αίμα της διαθήκης, με το οποίο αγιαστήκατε, και εξύβρισε το πνεύμα της χάριτος. Διότι γνωρίζουμε αυτόν που είπε: Σε εμένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα ανταποδώσω, λέει ο Κύριος. Και πάλι, Θα κρίνει τον λαό του. Φοβερό είναι να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού.» Διότι, όταν κάποιος, αφού μεταλάβει από αυτόν στα μυστήρια, διαπράττει αμαρτία, πώς δεν τον καταπάτησε, δείχνοντας περιφρόνηση προς αυτόν; «Να θυμάστε δε τις προηγούμενες ημέρες, κατά τις οποίες, αφού φωτιστήκατε, υπομείνατε μεγάλο αγώνα παθημάτων· αφενός μεν με το να γίνεστε θέαμα με ονειδισμούς και θλίψεις, αφετέρου δε με το να γίνετε κοινωνοί με όσους ζούσαν με αυτόν τον τρόπο. Διότι και στα δεσμά μου συμπάσχατε, και υπομείνατε την αρπαγή των υπαρχόντων σας.» Επειδή, λοιπόν, είχαν καταρρεύσει από τις θλίψεις, δες πώς τους παρηγορεί. Πρώτον μεν, με βάση τις δικές τους εμπειρίες· διότι λέει, να θυμάστε τις προηγούμενες ημέρες. Έπειτα με βάση τη Γραφή που λέει, Ο δε δίκαιος θα ζήσει από την πίστη. Έπειτα με βάση λογικά επιχειρήματα, λέγοντας, ότι Η πίστη είναι η βεβαιότητα των πραγμάτων που ελπίζονται, η απόδειξη αυτών που δεν βλέπονται.