Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 10:9

Αρχή πάλι της γυναίκας είναι ο άνδρας, επειδή από τον άνδρα της πάρθηκε. Αρχή δε του Χριστού είναι ο Θεός, επειδή εξ αυτού κατά φύση προέρχεται ο Υιός, και έχει ως άναρχη αρχή αυτόν που τον γέννησε, μαζί με το να συνυπάρχει αιώνια με αυτόν. Αυτούς τους στίχους και ο Παύλος στην προς Εβραίους Επιστολή λέει ότι έχουν ειπωθεί εκ προσώπου του Σωτήρος. Διότι, αφού είπε ότι το αίμα των ζώων δεν μπορούσε να αφαιρέσει τις αμαρτίες, επιφέρει: «Γι' αυτό, εισερχόμενος ο Χριστός στον κόσμο, λέει προς τον Πατέρα, ότι κανέναν τρόπο προσφοράς της κατά νόμον δεν επέλεξες, ούτε περί σωτηρίας, ούτε περί αμαρτίας, αλλά μου ετοίμασες σώμα· και έφθασα, λέει, δηλαδή, είπα, ήρθα, για να πράξω το θέλημά σου.» Έπειτα προσθέτει: «Καταργεί το πρώτο, για να εγκαθιδρύσει το δεύτερο»· δηλαδή απορρίπτει τις θυσίες, για να επικυρώσει τη θυσία που προσφέρθηκε από τον ίδιο· διότι αναβαίνει ως οσμή ευωδίας προς τον Θεό και Πατέρα μέσω του δικού του σώματος. <Και τον νόμο σου στο μέσο της καρδιάς μου.> (A f. 220 b, B f. 146) Έχοντας δε το δικό σου θέλημα κρυμμένο μέσα μου (διότι αυτό, νομίζω, δηλώνει το, «στο μέσο της κοιλίας μου»), θα το καταστήσω ολοφάνερο στους γνησίους. Διότι είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε, ότι τα πιο υψηλά από τα διδάγματα ο Χριστός τα δίδασκε στους εκλεκτούς, και δεν απευθυνόταν σε όλους απλώς και αδιακρίτως.

Διατηρούνταν μάλλον μέχρι τον καιρό της διορθώσεως, είναι δε φανερό ότι πρόκειται για την ενανθρώπηση του Μονογενούς, όταν το ατελές των τύπων μεταχώρησε στην αλήθεια. «Μία φορά δε τον χρόνο και μόνος του ο αρχιερέας εισερχόταν στα Άγια των αγίων. Και όχι χωρίς αίμα, το οποίο προσέφερε τόσο για τον εαυτό του όσο και για τα αμαρτήματα αγνοίας του λαού». Θα μας το διασαφηνίσει δε και αυτό πάλι ο σοφότατος Παύλος, λέγοντας τα εξής για τον Χριστό: «Λέγοντας προηγουμένως ότι θυσίες και προσφορές και ολοκαυτώματα και θυσίες περί αμαρτίας δεν θέλησες ούτε ευαρεστήθηκας σε αυτές, οι οποίες προσφέρονται σύμφωνα με τον νόμο. Τότε είπε, Ιδού έρχομαι για να πράξω το θέλημά σου·» καταργεί το πρώτο για να καθιερώσει το δεύτερο· «Με αυτό το θέλημα είμαστε αγιασμένοι, διαμέσου της προσφοράς του σώματος του Ιησού Χριστού· και κάθε αρχιερέας στέκεται καθημερινά λειτουργώντας και προσφέροντας πολλές φορές τις ίδιες θυσίες, οι οποίες ποτέ δεν μπορούν να αφαιρέσουν αμαρτίες, αυτός όμως, αφού προσέφερε μία θυσία υπέρ των αμαρτιών, κάθισε για πάντα στα δεξιά του Θεού, περιμένοντας στο εξής μέχρι να τεθούν οι εχθροί του ως υποπόδιο των ποδιών του, διότι με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει για πάντα αυτούς που αγιάζονται». Διότι, αφού πέθανε μία φορά, δεν πεθαίνει πλέον, σύμφωνα με τα γεγραμμένα· και αφού σήκωσε τις αμαρτίες πολλών, εισήλθε στα Άγια των αγίων, δηλαδή στον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα στο πρόσωπο του Θεού υπέρ ημών. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ.

Διότι είναι αδύνατον αίμα ταύρων και τράγων να αφαιρεί αμαρτίες. Γι' αυτό, εισερχόμενος στον κόσμο, λέει: «Θυσία και προσφορά δεν θέλησας, αλλά σώμα ετοίμασες για μένα· σε ολοκαυτώματα και θυσίες για την αμαρτία δεν ευαρεστήθηκες. Τότε είπα: Ιδού έρχομαι (στην αρχή του βιβλίου είναι γραμμένο για μένα) για να πράξω, Θεέ, το θέλημά σου». Λέγοντας πιο πάνω ότι «θυσία, και προσφορά, και ολοκαυτώματα, και θυσίες για την αμαρτία δεν θέλησας, ούτε ευαρεστήθηκες σε αυτές», οι οποίες προσφέρονται σύμφωνα με τον νόμο· τότε είπε: «Ιδού, έρχομαι για να πράξω, Θεέ, το θέλημά σου». Καταργεί το πρώτο, για να καθιερώσει το δεύτερο. Βλέπεις πάλι την υπεροχή; Μία, λέει, είναι αυτή η θυσία, ενώ εκείνες ήταν πολλές· γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν είναι ισχυρές, επειδή είναι πολλές.

Και καθένας, λέγει, από τους προφήτες, κατηγορώντας εκείνους που προσφέρουν τις θυσίες, λέγει ότι ο Θεός τις απορρίπτει με αυτόν τον τρόπο. Δ'. Αυτά λένε όσοι μας αντιλέγουν· όμως ο Παύλος τους έδωσε ένα ισχυρό πλήγμα, και επιστόμισε επαρκώς την αναισχυντία τους μέσω αυτής της μαρτυρίας. Διότι, θέλοντας να δείξει ότι ο Θεός απέρριψε την ίδια αυτή πολιτεία ως ατελέστερη και την κατέστησε ανενεργή, χρησιμοποίησε αυτήν τη μαρτυρία, στην οποία δεν υπάρχει μεν κατηγορία εναντίον εκείνων που προσφέρουν, αλλά η ατέλειά της φαίνεται ξεκάθαρα από μόνη της. Διότι ο προφήτης, χωρίς να κατηγορήσει καθόλου τους Ιουδαίους, λέγει απλώς το εξής: «Θυσία και προσφορά δεν θέλησες, αλλά μου ετοίμασες σώμα· σε ολοκαυτώματα και θυσίες για την αμαρτία δεν ευαρεστήθηκες». Και ερμηνεύοντας αυτό ο Παύλος έλεγε: «Καταργεί το πρώτο, για να εγκαθιδρύσει το δεύτερο». Διότι, εάν μεν είχε πει «Θυσία και προσφορά δεν θέλησες», και σιωπούσε, ο λόγος θα άφηνε κάποιο περιθώριο για απολογία· τώρα όμως, επειδή είπε «Αλλά μου ετοίμασες σώμα», και έδειξε ότι εισήχθη άλλη θυσία, δεν άφησε πλέον καμία ελπίδα ότι εκείνη επρόκειτο να επανέλθει. Και ερμηνεύοντας ακριβώς αυτό ο Παύλος, έλεγε ότι: «Μέσω αυτής της προσφοράς είμαστε αγιασμένοι κατά το θέλημα του Χριστού».

Αναφέρεται δε στις θυσίες της αφέσεως. «Λέγοντας πιο πάνω ότι: θυσία, και προσφορά, και ολοκαυτώματα, και θυσίες περί αμαρτίας δεν τα θέλησες, ούτε τα ευαρεστήθηκες, οι οποίες προσφέρονται σύμφωνα με τον νόμο, τότε είπε: Ιδού, έρχομαι». Αποδεικνύει από τη μαρτυρία της Παλαιάς Διαθήκης ότι, από την έλευση του Χριστού, έχουν παύσει οι θυσίες, έστω κι αν φαίνεται πως ακόμη προσφέρονται. Διότι δόθηκε μια μικρή αναβολή, και έπειτα επήλθε το τέλος τους. «Για να πράξω το θέλημά σου, Θεέ. Καταργεί το πρώτο, για να καθιερώσει το δεύτερο. Με αυτό το θέλημα είμαστε αγιασμένοι, διά της προσφοράς του σώματος του Ιησού Χριστού εφάπαξ. Και κάθε μεν ιερέας στέκεται καθημερινά ιερουργώντας και προσφέροντας πολλές φορές τις ίδιες θυσίες, οι οποίες ποτέ δεν μπορούν να αφαιρέσουν τις αμαρτίες· αυτός δε, αφού προσέφερε μία θυσία υπέρ των αμαρτιών, κάθισε στο διηνεκές στα δεξιά του Θεού, αναμένοντας στο εξής μέχρι να τεθούν οι εχθροί του» — το να παραδώσω, λέει, τον εαυτό μου — «ως υποπόδιο των ποδιών του· διότι με μία προσφορά έχει τελειοποιήσει στο διηνεκές όσους αγιάζονται».

Εβρ. 9,24-25 Η φράση «εισήλθε στον ίδιο τον ουρανό» πρέπει να ληφθεί συνεκτικά ως εξής: «ούτε για να προσφέρει τον εαυτό του πολλές φορές, εισήλθε στον ίδιο τον ουρανό»· διότι το να προσφέρουν θυσίες «πολλές φορές» «με αίμα» χαρακτηρίζει εκείνους που εισέρχονται στα «αντίτυπα των αληθινών», αλλά όχι εκείνον που εισήλθε «στον ίδιο τον ουρανό». Εβρ. 10,5-9 «Εισερχόμενος στον κόσμο» είπε ο Χριστός, και όχι «αφού εισήλθε»· και εισερχόταν προφανώς, όταν υποσχόταν στον Δαβίδ και διαβεβαίωνε ότι από τον καρπό της κοιλίας του θα τον καθίσει στον θρόνο του εις τον αιώνα. «Εισερχόμενος» λοιπόν «στον κόσμο» μέσω των συμφωνιών προς τον Δαβίδ, λέγει μέσω αυτού και το εξής, ότι εφόσον «θυσία και προσφορά δεν θέλησες, ούτε ευδόκησες» σε όσα τελούνταν βάσει του νόμου. Και δεν είπε ότι «δεν ευδοκείς ούτε θέλεις», αλλά «δεν θέλησες ούτε ευδόκησες», σχεδόν λέγοντας ότι από την ίδια τους την καταβολή και εισαγωγή οι θυσίες δεν σου ήταν καθόλου επιθυμητές και ευάρεστες. Αλλά ακόμη κι αν κάποια από αυτές έγινε δεκτή, έγινε δεκτή εξαιτίας της αδυναμίας εκείνων που την προσέφεραν. Επειδή λοιπόν αυτά τα απέρριψες και «κατασκεύασες σώμα για εμένα», τότε ήρθα για να «πράξω το θέλημά σου»· διότι αυτό έχει ειπωθεί για εμένα όχι απλώς και παρεμπιπτόντως, αλλά καθιστώντας την προφητεία για το πρόσωπό μου ως το κύριο κεφάλαιο και τη βασική υπόθεση του βιβλίου.