Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 12:10

«Διότι εκείνοι μεν μας παιδαγωγούσαν για λίγο χρόνο, όπως τους φαινόταν καλό, ενώ Αυτός για το συμφέρον μας, ώστε να γίνουμε μέτοχοι της αγιότητάς Του. Κάθε παιδαγωγία, βέβαια, προς το παρόν δεν φαίνεται να είναι πρόξενος χαράς, αλλά λύπης. Αργότερα όμως, σε όσους έχουν γυμναστεί μέσω αυτής, αποδίδει ειρηνικό καρπό δικαιοσύνης.» Επομένως, ο Θεός παιδαγωγεί από αγάπη.

Αν λοιπόν εκείνοι σέβονται τους σαρκικούς πατέρες, πώς εσείς δεν θα σεβαστείτε τον επουράνιο Πατέρα; Και ωστόσο, η διαφορά δεν έγκειται μόνο σε αυτό και στα πρόσωπα, αλλά και στην ίδια την αιτία και στο ίδιο το πράγμα· διότι δεν διαπαιδαγωγούν για τους ίδιους σκοπούς Αυτός και εκείνοι. Γι' αυτό και προσθέτει: «Διότι εκείνοι μεν, για λίγες ημέρες, διαπαιδαγωγούσαν σύμφωνα με αυτό που τους φαινόταν σωστό»· δηλαδή, ικανοποιώντας πολλές φορές το δικό τους θέλημα, χωρίς να αποβλέπουν πάντοτε στο συμφέρον.

Διότι κυρίως προς εκείνους αποκτούμε οικειότητα, όταν διαπιστώνουμε ότι ούτε προστάζουν ούτε προτρέπουν αποβλέποντας σε κάποιο δικό τους όφελος, αλλά ολόκληρη η μέριμνά τους γίνεται για το δικό μας. Διότι αυτό είναι ειλικρινής αγάπη, και πραγματική αγάπη: όταν, παρότι δεν είμαστε σε τίποτα χρήσιμοι σε εκείνον που μας αγαπά, αγαπιόμαστε από αυτόν. Διότι αγαπιόμαστε, όχι για να λάβει, αλλά για να δώσει· παιδαγωγεί, τα πάντα πράττει, για τα πάντα φροντίζει, ώστε να γίνουμε εμείς δεκτικοί των αγαθών Του. Διότι εκείνοι μεν, λέγει, για λίγες ημέρες μας παιδαγωγούσαν σύμφωνα με την κρίση τους· Εκείνος όμως μας παιδαγωγεί για το συμφέρον μας, ώστε να γίνουμε μέτοχοι της αγιότητάς Του.

Και καλώς είπε: Διότι εκείνοι μεν για λίγες ημέρες μάς παιδαγωγούσαν σύμφωνα με ό,τι τους φαινόταν καλό· επειδή δεν είναι πάντοτε συμφέρον αυτό που νομίζει κανείς· Αυτός όμως μάς παιδαγωγεί προς το συμφέρον μας. Γ΄. Άρα η παιδαγωγία είναι συμφέρον, άρα η παιδαγωγία είναι μετοχή στην αγιότητα. Και πάρα πολύ μάλιστα· διότι, όταν αποβάλλει τη ραθυμία, όταν διώχνει την πονηρή επιθυμία, όταν εξαφανίζει την προσκόλληση στα βιωτικά πράγματα, όταν συγκεντρώνει την ψυχή, όταν την κάνει να περιφρονήσει όλα τα εγκόσμια (διότι τέτοιο πράγμα είναι η θλίψη), δεν γίνεται αγία; Δεν προσελκύει τη χάρη του Πνεύματος; Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, πάντοτε τους δικαίους, και ας δούμε από πού έλαμψαν όλοι, και προπάντων ο Άβελ και ο Νώε· άραγε όχι εξαιτίας της θλίψης; Διότι δεν είναι δυνατόν αυτός που βρίσκεται μόνος του ανάμεσα σε τόσο μεγάλο πλήθος κακών να μη θλίβεται. Διότι ο Νώε, λέγει, επειδή ήταν ο μόνος τέλειος στη γενεά του, ευαρέστησε τον Θεό. Διότι, αναλογίσου, αν τώρα που έχουμε αμέτρητους ανθρώπους των οποίων την αρετή μπορούμε να μιμηθούμε, και πατέρες, και διδασκάλους, θλιβόμαστε έτσι, τι ήταν φυσικό να υποστεί εκείνος που ήταν μόνος ανάμεσα σε τόσους; Ή μήπως να αναφέρω τα σχετικά με εκείνον τον πρωτόγνωρο και παράδοξο κατακλυσμό; Ή να αναφέρω τον Αβραάμ, και όσα του συνέβη να υποστεί, όπως τις αλλεπάλληλες αποδημίες, την αρπαγή της γυναίκας του, τους κινδύνους, τους πολέμους, τους πειρασμούς; Ή τον Ιακώβ, πόσα δεινά υπέφερε, καθώς καταδιωκόταν από παντού, κοπίαζε άδικα και μοχθούσε για άλλους;

Η δε εντολή απαγορεύει να τρώνε από τα κρέατα 〈ωμό〉· αυτό για όσους το κατανοούν με σαρκικό τρόπο δεν θα είχε καμία λογική, αφού ο Θεός θα απαγόρευε κάτι που ποτέ δεν θα συνέβαινε, διότι κανείς δεν θα έτρωγε ωμό κρέας. Σε εμάς, όμως, παρέχει το ύψιστο νόημα: το να μην προσερχόμαστε στη μετάληψη του θείου σώματος ευρισκόμενοι σε πνευματική απραξία. Διότι αυτό παραμένει ουσιαστικά αμετάληπτο σε όσους το προσεγγίζουν χωρίς να εργάζονται πνευματικά και δεν αγωνίζονται μέσω των αγαθών έργων να επιτύχουν την πλήρη ένωση μαζί του. 〈«Η πίστη»〉, λέγει, 〈«χωρίς έργα είναι νεκρή»〉, και για τον λόγο αυτό σε όσους διάκεινται με τέτοια απραξία επέρχονται θλίψεις 〈«προς το συμφέρον»〉 τους, όπως λέγει ο Παύλος, προκειμένου να γίνουν μέτοχοι της αγιότητάς Του.

Διότι όποιον αγαπά ο Κύριος τον παιδαγωγεί, και μαστιγώνει κάθε υιό που αποδέχεται· υπομείνετε την παιδαγωγία· ο Θεός σας συμπεριφέρεται ως προς υιούς. Διότι ποιος είναι υιός, τον οποίο δεν παιδαγωγεί ο πατέρας; Εάν όμως είστε χωρίς παιδαγωγία, της οποίας όλοι έχουν γίνει μέτοχοι, άρα είστε νόθοι, και όχι υιοί. Έπειτα, τους μεν σαρκικούς μας πατέρες τους είχαμε παιδαγωγούς, και τους σεβόμασταν· δεν θα υποταχθούμε πολύ περισσότερο» Εάν τα πάθη των πλησίον δεν μας αφυπνίζουν, λέγει, τουλάχιστον τα πάθη του Δεσπότου μας διεγείρουν προς τούτο, στο να αγωνιζόμαστε υπέρ των ψυχών μας. «Στον Πατέρα των πνευμάτων, και θα ζήσουμε; Διότι εκείνοι μεν για λίγες ημέρες, όπως τους φαινόταν ορθό, μας παιδαγωγούσαν· αυτός όμως για το συμφέρον μας, ώστε να γίνουμε μέτοχοι της αγιότητός του. Και κάθε παιδαγωγία προς το παρόν δεν φαίνεται να προξενεί χαρά, αλλά λύπη· αργότερα όμως καρπό ειρηνικό σε εκείνους που δι' αυτής» Ή των χαρισμάτων εννοεί, ή των προσευχών, ή των δυνάμεων. «έχουν γυμναστεί αποδίδει δικαιοσύνης. Γι' αυτό ανορθώστε τα χαλαρωμένα χέρια και τα παραλυμένα γόνατα, και κάνετε ορθές πορείες για τα πόδια σας, ώστε να μην εκτραπεί το χωλό, αλλά μάλλον να θεραπευτεί.

Μαστιγώνει δε κάθε υιό τον οποίο αποδέχεται· υπομείνετε χάριν παιδαγωγίας· ο Θεός σας συμπεριφέρεται ως υιούς. Διότι ποιος είναι υιός, τον οποίο δεν παιδαγωγεί ο πατέρας του; Εάν όμως είστε χωρίς παιδαγωγία, άρα είστε νόθοι και όχι υιοί. Έπειτα, τους μεν σαρκικούς μας πατέρες τους είχαμε ως παιδαγωγούς και τους σεβόμασταν, δεν θα υποταχθούμε πολύ περισσότερο στον Πατέρα των πνευμάτων, και θα ζήσουμε; Διότι εκείνοι μεν για λίγες ημέρες μας παιδαγωγούσαν κατά την κρίση τους, Αυτός όμως για το συμφέρον μας, ώστε να γίνουμε μέτοχοι της αγιότητάς Του. Και κάθε παιδαγωγία, προς το παρόν, δεν φαίνεται να προξενεί χαρά, αλλά λύπη· αργότερα όμως αποδίδει ειρηνικό καρπό δικαιοσύνης σε εκείνους που έχουν ασκηθεί μέσω αυτής.» Το συμφέρον στον καθένα επιφέρει ο αγαθός Δεσπότης.