Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 12:25

Παρομοίως και ο έτερος πλούσιος, ο οποίος επέκτεινε τις αποθήκες του και συγκέντρωνε πολλά χωρίς να κερδίζει τίποτα, δικαίως αποκλήθηκε άφρων. Δεν αγνοείτε, εξάλλου, τι άκουσαν και εκείνοι που στάθηκαν στα αριστερά, εξαιτίας της ανελεημοσύνης τους. Τον κλέπτη, επίσης, ο Κύριος τον ονόμασε φονιά λέγοντας: «Ο κλέπτης δεν έρχεται παρά μόνο για να κλέψει, να σφάξει και να καταστρέψει». Αυτά και άλλα παρόμοια μίλησε το Άγιο Πνεύμα δια στόματος των αγίων, και εγώ σας τα υπενθύμισα· και επιπλέον όλων αυτών ο Απόστολος αναφωνεί λέγοντας: «Προσέχετε να μην απορρίψετε αυτόν που σας ομιλεί». Και θα σας είναι αρκετά προς το παρόν τα όσα ειπώθηκαν, και μάλιστα στους πιο επιμελείς, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος οικονόμησε τα πάντα στον καιρό που είχε προαναγγείλει για τη δική μας σωτηρία, και μας προσκαλεί στην αιώνια βασιλεία Του, με τις ευχές δε των αγίων που μνημονεύθηκαν· στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, όπως ήταν στην αρχή, τώρα και πάντοτε, και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Πώς λαλεί; Διότι, όπου και αν εισχωρήσει σε ειλικρινή διάνοια, την αφυπνίζει και την κάνει να λαλεί. Προσέχετε να μην αποστραφείτε αυτόν που λαλεί· δηλαδή, μην απελπιστείτε. Διότι, εάν εκείνοι δεν διέφυγαν, όταν αποστράφηκαν αυτόν που έδινε τις θείες παραγγελίες πάνω στη γη.

Ποιον εννοεί; Μου φαίνεται, τον Μωυσή. Αυτό που λέει είναι το εξής: Αν δεν απέφυγαν την τιμωρία εκείνοι που απέρριψαν αυτόν που νομοθετούσε στη γη, πώς εμείς θα τον απορρίψουμε, όταν νομοθετεί από τον ουρανό; Εδώ αποδεικνύει, όχι ότι είναι άλλος εκείνος· μη γένοιτο· δεν παρουσιάζει διαφορετικά πρόσωπα, αλλά ότι φαίνεται φοβερός εκπέμποντας φωνή από τον ουρανό. Είναι λοιπόν το ίδιο πρόσωπο και αυτός και εκείνος, αλλά αυτός είναι φοβερός· διότι δεν αναφέρει διαφορά προσώπων, αλλά του τρόπου της παροχής. Από πού είναι φανερό; Από όσα πρόσθεσε λέγοντας: «Διότι αν εκείνοι δεν απέφυγαν την τιμωρία, επειδή απέρριψαν αυτόν που έδινε τις θείες εντολές πάνω στη γη, πολύ περισσότερο εμείς, που αποστρεφόμαστε αυτόν που προέρχεται από τους ουρανούς». Τι λοιπόν; Είναι αυτός άλλος από εκείνον; Πώς λοιπόν λέει: «Του οποίου η φωνή τότε συγκλόνισε τη γη»; Διότι η φωνή αυτού που έδωσε τότε τον νόμο συγκλόνισε τη γη. Τώρα όμως έχει υποσχεθεί λέγοντας: «Ακόμη μία φορά εγώ θα συγκλονίσω όχι μόνο τη γη, αλλά και τον ουρανό». Το δε «ακόμη μία φορά», δηλώνει τη μετάθεση αυτών που συγκλονίζονται, ως κτιστών πραγμάτων. Άρα, όλα θα αφαιρεθούν από τη μέση και θα ανασυγκροτηθούν εξαρχής προς το καλύτερο· διότι αυτό υπονοεί λέγοντας αυτά εδώ. Γιατί λοιπόν πονάς, υποφέροντας μέσα σε έναν κόσμο που δεν είναι μόνιμος, θλιβόμενος μέσα σε έναν κόσμο που λίγο αργότερα θα παρέλθει; Αν η ανάπαυση βρισκόταν στο τέλος του κόσμου αυτού, τότε θα έπρεπε να θλίβεσαι βλέποντας προς το τέλος. «Για να μείνουν», λέει, «αυτά που δεν συγκλονίζονται».

Επειδή θέλησε να κληρονομήσει και αυτός την επαγγελία, λέει, και παρόλο που με δάκρυα αναζήτησε επίμονα αυτήν ακριβώς την επαγγελία, αποδοκιμάστηκε, επειδή δεν βρήκε τόπο μετανοίας. Διότι δεν μετανόησε, λέει. Πώς άλλωστε, αφού έλεγε: «Πλησιάζουν οι ημέρες του πένθους του πατέρα μου, και θα σκοτώσω τον αδελφό μου τον Ιακώβ»; «Διότι δεν έχετε προσέλθει σε όρος που μπορεί να ψηλαφηθεί, και που φλέγεται με φωτιά, και σε γνόφο, και σε σκοτάδι, και σε θύελλα.» Έχοντας ήδη σε πολλά συγκρίνει τη Νέα με την Παλαιά, και έχοντας δείξει ότι αυτή είναι πολύ ανώτερη από εκείνη, πάλι και εδώ συγκρίνει συνοπτικά, τοποθετώντας τον Ιησού αντί του Μωυσή, και αντί για λαό μυριάδες αγγέλων, και αντί για όρος τον ουρανό. «Ούτε σε ήχο σάλπιγγας και σε φωνή λόγων, την οποία όσοι άκουσαν παρακάλεσαν να μην τους απευθυνθεί άλλος λόγος. Διότι δεν μπορούσαν να υποφέρουν την προσταγή: Κι αν ακόμη θηρίο αγγίξει το όρος, θα λιθοβοληθεί. Και τόσο φοβερό ήταν το θέαμα, ώστε ο Μωυσής είπε: Είμαι γεμάτος φόβο και τρόμο. Αλλά έχετε προσέλθει στο όρος Σιών, και στην πόλη του ζώντος Θεού, στην επουράνια Ιερουσαλήμ, και σε μυριάδες αγγέλων, σε πανηγυρική σύναξη, και σε Εκκλησία πρωτοτόκων που είναι εγγεγραμμένοι στους ουρανούς, και στον Θεό, τον κριτή των πάντων, και στα πνεύματα των δικαίων που έχουν φτάσει στην τελειότητα, και στον Ιησού, τον μεσίτη της νέας διαθήκης, και στο αίμα του ραντισμού, που μιλάει καλύτερα από ό,τι εκείνο του Άβελ. Προσέξτε να μην απορρίψετε αυτόν που μιλάει.» Σαν να είναι δηλαδή παρών κάποιος βασιλιάς.

Ποιων «πρωτοτόκων» όμως, λέει, παρά των πιστών; «Διότι εάν εκείνοι δεν διέφυγαν την τιμωρία, επειδή αρνήθηκαν εκείνον που τους αποκάλυπτε το θείο θέλημα πάνω στη γη, πολύ περισσότερο εμείς, εάν αποστραφούμε αυτόν που μας μιλά από τους ουρανούς». Εννοεί τον Μωυσή· και το νόημα είναι το εξής: Εάν, αρνούμενοι αυτόν που υποσχόταν τα επίγεια, δεν διέφυγαν (και εννοεί τον Μωυσή, διότι όλα εκείνα ήταν τυπικά, όπως οι αγροί, τα κτήματα και η γη των Χαναναίων), πόσο περισσότερο θα τιμωρηθούν εκείνοι που αρνούνται αυτόν που υπόσχεται τα επουράνια! «Του οποίου η φωνή συγκλόνισε τότε τη γη, ενώ τώρα έχει υποσχεθεί, λέγοντας: Ακόμη μία φορά εγώ θα συγκλονίσω». Δηλαδή και η νομοθεσία στο όρος Σινά έγινε ξακουστή, καθώς και η λύτρωση από την Αίγυπτο. Διότι, λέει, «Θεέ, όταν πορευόσουν μπροστά από τον λαό σου, όταν διέσχιζες την έρημο, η γη συγκλονίστηκε».