Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 12:28

Διότι προηγουμένως ο νόμος είχε τη σκιά των μελλοντικών αγαθών· όταν όμως ο Χριστός εξαγγέλθηκε στους ανθρώπους και παρουσιάστηκε λέγοντας: «Εγώ ο ίδιος που ομιλώ είμαι παρών· τότε», όπως είπε ο Παύλος, «η φωνή Του σάλευσε τη γη, έχοντας δώσει προηγουμένως την υπόσχεση: Ακόμη μία φορά εγώ θα σείσω όχι μόνο τη γη, αλλά και τον ουρανό. Το δε "ακόμη μία φορά" δηλώνει τη μετάθεση εκείνων που σαλεύονται, ώστε να παραμείνουν τα μη σαλευόμενα. Γι' αυτό, παραλαμβάνοντας βασιλεία ασάλευτη, έχουμε χάρη, διά της οποίας λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό». Και αυτή την ασάλευτη βασιλεία που αναφέρει αυτός, ο Δαβίδ την ψάλλει ως στερεωμένη: «Ο Κύριος εβασίλευσε, ενδύθηκε ευπρέπεια· ο Κύριος ενδύθηκε δύναμη και περιζώστηκε».

Διότι προηγουμένως ο νόμος αποτελούσε τη σκιά των μελλοντικών αγαθών· όταν όμως ο Χριστός αναγγέλθηκε στους ανθρώπους και παρουσιάστηκε λέγοντας: «Εγώ ο ίδιος που μιλώ είμαι παρών· τότε», όπως είπε ο Παύλος, «η φωνή Του σάλευσε τη γη, ενώ προηγουμένως είχε υποσχεθεί: Ακόμη μία φορά εγώ θα σείσω όχι μόνο τη γη, αλλά και τον ουρανό. Το δε "ακόμη μία φορά" δηλώνει τη μετάθεση όσων σαλεύονται, ώστε να παραμείνουν τα ασάλευτα. Γι' αυτό, παραλαμβάνοντας βασιλεία ασάλευτη, έχουμε χάρη, δια της οποίας λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό». Αυτήν δε τη βασιλεία, την οποία αυτός αποκαλεί ασάλευτη, ο Δαβίδ την υμνεί ως στερεωμένη: «Ο Κύριος εβασίλευσε, ενδύθηκε μεγαλοπρέπεια· ενδύθηκε ο Κύριος δύναμη και περιζώστηκε».

Επομένως, σε αυτούς που έχουν δικαιωθεί μέσω της πίστης και έχουν πλουτίσει με λαμπρή ελπίδα γι' αυτό, ο θεσπέσιος Παύλος γράφει: «Γι' αυτό, παραλαμβάνοντας μια ασάλευτη βασιλεία, ας έχουμε χάρη, μέσω της οποίας να λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό». Για ποιανού λοιπόν τη βασιλεία θα πούμε ότι κάνει λόγο εδώ, θα μπορούσες να μου πεις, φίλε μου; Παρατήρησε δε πώς λέει ότι αυτή θα είναι σταθερή και ότι έχει λάβει για πάντα το ακλόνητο, διότι αυτό ακριβώς δηλώνει, νομίζω, η λέξη «ασάλευτον». Β. Δεν θα μπορούσα να το πω με μεγάλη σαφήνεια, και εγώ ο ίδιος θα ήθελα να το πληροφορηθώ από εσένα. Α. Πρέπει λοιπόν να εξετάσουμε προσεκτικά, αφού έτσι νομίζεις, αν εννοεί τη βασιλεία του Υιού ή αυτήν που θα δοθεί στους ίδιους τους αγίους. Αν λοιπόν ισχυριστούν ότι η βασιλεία και η υπεροχή του Υιού είναι ανώτερη από κάθε μεταβολή και αναφαίρετη, νομίζω ότι οι αντίπαλοι θα ντραπούν για τις μάταιες φλυαρίες τους. Αν όμως, παραμερίζοντας και απορρίπτοντας τον Υιό, πουν ότι η βασιλεία των αγίων θα είναι αναλλοίωτη, πρώτον μεν θα φανούν ανώτεροι και από τον ίδιο τον Χριστό και ότι έχουν ήδη λάβει μια μοίρα ανώτερη από τη δική Του, αν από τη μία Εκείνος πρόκειται να αποβάλει την εξουσία, ενώ εκείνοι, έχοντας λάβει αδιάσπαστη και συνεχή ευφροσύνη, θα κατέχουν και τη βεβαιότητα της δόξας. Β. Πολύ σωστά μίλησες. Α. Το να διατυπώνεται δε με τόσο χονδροειδή τρόπο αυτή η συκοφαντία, πώς να μην είναι εντελώς παράλογο;

Η θέα ήταν απρόσιτη σε όσους την έβλεπαν, και ο ήχος των σαλπίγγων δυσβάστακτος· γι' αυτό έλεγαν: «Αυτή τη μεγάλη φωτιά δεν θα τη δούμε πλέον, και δεν θα ακούσουμε τη φωνή του Κυρίου του Θεού μας». <Τώρα όμως έχει δώσει υπόσχεση λέγοντας: Ακόμη μία φορά εγώ θα σείσω όχι μόνο τη γη αλλά και τον ουρανό.> Διότι γνώρισε ο ουρανός το μυστήριο, το γνώρισε παρομοίως και ολόκληρη η γη· διότι έχουν γίνει δύο επιφανείς μεταβολές της ζωής σε όλο τον αιώνα, οι οποίες ονομάζονται δύο διαθήκες, και σεισμοί της γης, λόγω του περιβόητου του γεγονότος· η μία από τα είδωλα προς τον νόμο, και η άλλη από τον νόμο προς το ευαγγέλιο· και ευαγγελιζόμαστε έναν τρίτο σεισμό, τη μετάβαση από τα εδώ στα εκεί, στα πράγματα που πλέον δεν κινούνται ούτε σαλεύονται. <Γι' αυτό, παραλαμβάνοντας βασιλεία ασάλευτη, ας έχουμε χάρη.> Εδώ ευχαρίστως θα ρωτούσα εκείνους που νομίζουν ότι κάποτε θα παύσει η βασιλεία του Χριστού, ποιου τη βασιλεία θα πούμε ότι μνημονεύει τώρα ο απόστολος, την οποία μάλιστα λέει ότι θα είναι στερεωμένη και θα έχει πάντοτε το ακατάσειστο; Διότι νομίζω ότι αυτό δηλώνει η λέξη «Ασάλευτο»· άραγε αναφέρεται σε αυτά για τη βασιλεία του Υιού, ή για εκείνη που πρόκειται να δοθεί στους ίδιους τους αγίους;

Διότι είναι αναφαίρετη η χάρη που έχει δοθεί από τον Χριστό στους αγίους, και τα χαρίσματά του και η κλήση του είναι αμεταμέλητα. Γράφει, λοιπόν, ο θεσπέσιος Παύλος προς αυτούς που έχουν τιμηθεί με αυτόν τον τρόπο, ότι παραλαμβάνουν βασιλεία ασάλευτη. διότι δεν είναι δυνατόν να εκπέσουν από τα αγαθά που πρόκειται να δοθούν, επειδή η ελπίδα των αγίων είναι εδραιότατη και ακράδαντη. Και ο παλαιός νόμος, αν και είχε μόνο τη σκιά και τους τύπους, και όχι την ίδια την εικόνα των πραγμάτων, υποδήλωνε πλαγίως τη σταθερότητα της ελπίδας των αγίων. Διότι πρόσταζε την ημέρα του Σαββάτου να μην βγαίνει κανείς έξω από τη σκηνή του, αλλά μάλλον να παραμένει σε αυτήν, και μένοντας μέσα να απολαμβάνει όσα έχει ήδη προμηθευτεί. Αυτό αποτελούσε συμβολισμό του ότι οι άγιοι θα παραμείνουν στο διηνεκές στις επουράνιες μονές. διότι από εκεί έφυγε κάθε οδύνη, λύπη και στεναγμός. Δικαίως, επομένως, λένε εκείνοι που έχουν εναποθέσει την ελπίδα τους στον Χριστό, και προσδοκούν να βρεθούν στις άνω μονές, ότι οπωσδήποτε το έλεος θα τους ακολουθεί εις μακραίωνα χρόνον.

ΚΕ΄. Ακούω τη Γραφή να λέει ότι ακόμη μία φορά θα σειστεί ο ουρανός και η γη, εφόσον βέβαια έχουν πάθει το ίδιο και πρωτύτερα· με αυτόν τον τρόπο, νομίζω, δηλώνεται η εμφανής καινοτομία των πραγμάτων. Και για τον τελευταίο σεισμό πρέπει να πιστέψουμε τον Παύλο, ο οποίος λέει ότι δεν είναι άλλος από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, καθώς και τη μεταποίηση και μετάθεση τούτου του σύμπαντος σε μια ακίνητη και ασάλευτη κατάσταση. Τον τωρινό όμως σεισμό δεν τον θεωρώ διόλου μικρότερο από τους προηγούμενους· διότι μέσω αυτού αποκόπτεται από εμάς κάθε φιλόσοφος και φιλόθεος, ο οποίος πριν από τον αναμενόμενο καιρό έχει το πολίτευμά του στα άνω. Αυτοί, έστω κι αν στα άλλα ζητήματα είναι ειρηνικοί και μετριοπαθείς, δεν ανέχονται να δείξουν επιείκεια σε τούτο το σημείο, στο να προδίδουν δηλαδή τον Θεό μέσω της σιωπής· τουναντίον, αποδεικνύονται υπερβολικά πολεμικοί και ανυποχώρητοι (τέτοια είναι άλλωστε η θέρμη του ζήλου), και ευκολότερα θα έπρατταν κάτι που δεν πρέπει, παρά θα παρέλειπαν κάτι το επιβεβλημένο. Μαζί τους αποκόπτεται και ένα διόλου μικρό πλήθος λαού, όπως ακριβώς σε ένα σμήνος πουλιών που πετούν μαζί με εκείνα που πέταξαν πρώτα, και ούτε τώρα ακόμη δεν παύει να συμπαρασύρεται.

ΟΜΙΛΙΑ ΛΓ΄. Γι' αυτό, παραλαμβάνοντας βασιλεία ασάλευτη, ας έχουμε χάρη, διά της οποίας να λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό με σεβασμό και ευλάβεια. Διότι ο Θεός μας είναι πυρ καταναλίσκον. α΄. Αυτό που λέει αλλού: «Διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, ενώ τα μη βλεπόμενα είναι αιώνια», και με βάση αυτό προσφέρει την παρηγοριά για τα δεινά τα οποία υπομένουμε κατά τον παρόντα βίο, αυτό ακριβώς κάνει και εδώ, και λέει: «Ας έχουμε χάρη»· δηλαδή, ας ευχαριστούμε τον Θεό, ας παραμένουμε σταθεροί.

Διότι όχι μόνο δεν πρέπει να δυσανασχετούμε για τα παρόντα, αλλά οφείλουμε να Του εκφράζουμε τη μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη για τα μέλλοντα. «Μέσω αυτής ας λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό»· δηλαδή, διότι έτσι είναι δυνατόν να λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό, με το να Τον ευχαριστούμε για τα πάντα. «Να κάνετε τα πάντα», λέει, «χωρίς γογγυσμούς και διαλογισμούς». Διότι, ό,τι και αν πράξει κανείς γογγύζοντας, υποσκάπτεται και χάνει τον μισθό του, όπως ακριβώς οι Ισραηλίτες· διότι γνωρίζετε πόσο μεγάλη τιμωρία υπέστησαν εκείνοι εξαιτίας των γογγυσμών τους.

Γι' αυτό λέει: «Ούτε να γογγύζετε». Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να λατρεύσουμε ευάρεστα τον Θεό, εάν δεν τον ευγνωμονούμε για όλα, και για τις δοκιμασίες και για τις ανέσεις. «Με αιδώ και ευλάβεια»· δηλαδή, ας μην ξεστομίζουμε τίποτα το αυθάδες, τίποτα το αναίσχυντο, αλλά ας συμπεριφερόμαστε με συστολή, ώστε να είμαστε αξιοσέβαστοι. Διότι αυτό ακριβώς εννοεί όταν λέει: «Με αιδώ και ευλάβεια». Η φιλαδελφία ας παραμένει.

Δηλαδή, αυτή που έφτασε σε ολόκληρη την υπ' ουρανόν. «Όχι μόνο τη γη, αλλά και τον ουρανό· και το "άπαξ", δηλώνει,» Με αυτό εννοεί ότι η παράδοση της Καινής Διαθήκης ειρηνοποίησε τα επουράνια και τα επίγεια, και ότι γνωρίστηκε μέσω της Εκκλησίας στις αρχές και στις εξουσίες η πολυποίκιλη σοφία του Θεού. «Τη μετάθεση όσων σαλεύονται, ως κτιστών πραγμάτων, για να παραμείνουν όσα δεν σαλεύονται· γι' αυτό, παραλαμβάνοντας βασιλεία ασάλευτη,» Με αυτό εννοεί ότι μετέθεσε τον νόμο σε πνευματική πολιτεία. «Ας έχουμε χάρη, διά της οποίας λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό με σεβασμό και ευλάβεια. Διότι ο Θεός μας είναι πυρ καταναλίσκον.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΓ'. «Η φιλαδελφία ας παραμένει.» Ας λατρεύουμε με ευχαριστία, λέει, όχι με γογγυσμούς, ούτε αποκάμνοντας στις θλίψεις. «Τη φιλοξενία να μην την ξεχνάτε· διότι μέσω αυτής...» Δεν είπε ξενοδοχίας, αλλά φιλοξενίας· δηλαδή, μην παρέχετε απλώς κατάλυμα, αλλά να αγαπάτε τους ξένους. «...κάποιοι φιλοξένησαν αγγέλους χωρίς να το καταλάβουν. Να θυμάστε τους φυλακισμένους, σαν να είστε συνδεδεμένοι μαζί τους, και όσους κακοπαθούν, επειδή και εσείς βρίσκεστε στο σώμα.» Διότι γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δόθηκε μεγάλος μισθός στον Αβραάμ, επειδή τους φιλοξένησε χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν άγγελοι.

Ότι ο άνδρας είναι κεφαλή της γυναίκας, έτσι και ο Χριστός είναι κεφαλή της Εκκλησίας. Επειδή, λοιπόν, ο ιερός Απόστολος ανέδειξε τον Χριστό ως κεφαλή και αρχή των πάντων, και τον αποδεικνύει βασιλιά των όλων, τον παρουσιάζει επίσης να χαρίζει βασιλεία σε όσους έχουν πιστέψει σε αυτόν, στα χωρία όπου λέει: Γι' αυτό, παραλαμβάνοντας μια ασάλευτη βασιλεία, έχουμε χάρη, μέσω της οποίας λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό, με σεβασμό και ευλάβεια. Και: Ευχαριστώντας τον Πατέρα, ο οποίος μας κατέστησε ικανούς για τη μερίδα της κληρονομιάς των αγίων στο φως· αυτός μας ελευθέρωσε από την εξουσία του σκότους και μας μετέφερε στη βασιλεία του Υιού της αγάπης του, στον οποίο έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών. Εφόσον δε οι ίδιοι είναι τέκνα, αδελφοί και κληρονόμοι, πρέπει να προσέξουμε: Όπως αποκαλύφθηκε τώρα στους αγίους αποστόλους και προφήτες μέσω του Πνεύματος, ότι δηλαδή τα έθνη είναι συγκληρονόμα, σύσσωμα και συμμέτοχα της επαγγελίας του εν Χριστώ, μέσω του Ευαγγελίου του οποίου έγινα διάκονος. — Σας έγραψα όμως, αδελφοί, κάπως πιο τολμηρά σε μερικά σημεία, για να σας τα υπενθυμίσω, εξαιτίας της χάρης που μου δόθηκε από τον Θεό, ώστε να είμαι λειτουργός του Ιησού Χριστού στα έθνη, ιερουργώντας το Ευαγγέλιο του Θεού, για να γίνει η προσφορά των εθνών ευπρόσδεκτη, αγιασμένη με το Άγιο Πνεύμα.

Ποιο είναι το υπερβάλλον μέγεθος της αγάπης Του προς εμάς; Το ότι έδωσε τον μονογενή Του Υιό ως λύτρο για όλους εμάς. Είναι κατάλληλη ευκαιρία να πούμε: «Ποιος θα εξαγγείλει τα θαυμαστά έργα του Κυρίου, και θα κάνει ακουστούς όλους τους επαίνους Του;» Επομένως, ας ανταποδώσουμε την αγάπη σε Εκείνον που μας αγάπησε. Ας πεθάνουμε για Εκείνον που πέθανε για εμάς, χωρίς να στρεφόμαστε καθόλου προς τη σάρκα και το αίμα, ούτε να παρασυρόμαστε από την απάτη του φιδιού, ούτε να παραδιδόμαστε στις ηδονές του βίου, ούτε να γευόμαστε τον καρπό της αμαρτίας, από τον οποίο προέρχεται ο θάνατος, διότι είναι γραμμένο: «Αν εμείς αμαρτάνουμε με τη θέλησή μας, αφού έχουμε λάβει την επίγνωση της αλήθειας, δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες, αλλά κάποια φοβερή αναμονή κρίσεως, και οργή φωτιάς που πρόκειται να καταβροχθίσει τους εναντίους.» Γι' αυτό, «με αιδώ και ευλάβεια» ας υπηρετήσουμε τον Κύριο, με σύνεση και ευστάθεια ας διανύσουμε τον βίο μας, με υπομονή και διάκριση ας εκτελούμε τα διακονήματα, επιδεικνύοντας ακρίβεια όχι μόνο στα πνευματικά, αλλά και στα υλικά, μέχρι και στο κάψιμο των ξύλων και στο χύσιμο του νερού, διότι και αυτά, όπως βλέπετε, σε αυτό το νησί σπανίζουν. Έχοντας επιπλέον σε όλα αυτά τη συναίσθηση του θανάτου, διότι και τώρα ο αδελφός μας Ευδόκιμος αναχώρησε προς τον Κύριο. Και αν ο θάνατος του αδελφού μας δεν μας συνετίζει, ποιος λοιπόν θα μας επιστρέψει στον σωστό δρόμο;