Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 13:10

Επειδή και τώρα οι Ιουδαίοι λέγουν ότι θα έλθει κάποιος άλλος· αυτοί, αφού αποστέρησαν τους εαυτούς τους από Αυτόν που αληθινά υπάρχει, θα περιπέσουν στον Αντίχριστο. «Να μην παρασύρεσθε», λέγει, «από ποικίλες και ξένες διδαχές». Δεν επιθυμεί να παρασύρονται όχι μόνο από ξένες, αλλά ούτε και από ποικίλες διδαχές· διότι γνωρίζει ότι και από τις δύο γεννιέται όλεθρος για όσους παρασύρονται. «Διότι είναι καλό να στηρίζεται η καρδιά με τη χάρη, και όχι με τροφές, από τις οποίες δεν ωφελήθηκαν όσοι πορεύθηκαν σύμφωνα με αυτές». Εδώ υπαινίσσεται ήπια αυτούς που εισάγουν την τήρηση των διατάξεων περί τροφών· διότι με την πίστη όλα είναι καθαρά· επομένως, χρειάζεται πίστη και όχι τροφές. «Διότι έχουμε θυσιαστήριο, από το οποίο δεν έχουν το δικαίωμα να φάνε αυτοί που λατρεύουν στη σκηνή». Δεν είναι, λέγει, τα δικά μας όπως τα ιουδαϊκά, όπου ούτε καν στον αρχιερέα δεν είναι θεμιτό να μετέχει σε αυτά. Επομένως, επειδή είπε «μην τηρείτε διατάξεις», και αυτό έδινε την εντύπωση ότι προέρχεται από κάποιον που υποτιμά τα δικά του, πάλι το αναστρέφει.

«Έχουμε θυσιαστήριο, από το οποίο δεν έχουν δικαίωμα να φάνε αυτοί που λατρεύουν στη σκηνή. Διότι τα σώματα των ζώων, των οποίων το αίμα εισφέρεται για την αμαρτία στα Άγια μέσω του αρχιερέα, κατακαίονται έξω από το στρατόπεδο. Γι' αυτό και ο Ιησούς, για να αγιάσει τον λαό με το δικό του αίμα,» Με ήπιο τρόπο υπονοεί όσους εισηγούνται την αποχή από τις τροφές. «έπαθε έξω από την πύλη. Ας εξερχόμαστε, λοιπόν, προς αυτόν έξω από το στρατόπεδο, φέροντας τον ονειδισμό του. Διότι δεν έχουμε εδώ μόνιμη πόλη, αλλά αναζητούμε τη μελλοντική. Μέσω αυτού, λοιπόν, ας προσφέρουμε διαρκώς θυσία αινέσεως στον Θεό, δηλαδή καρπό» Δηλαδή, πάσχοντας τα ίδια ας γίνουμε κοινωνοί στα παθήματα του Χριστού. «χειλέων που ομολογούν το όνομά του. Την δε αγαθοεργία και την αλληλεγγύη να μην τις λησμονείτε· διότι με τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός.» Εννοεί το να προσφέρουμε ευχαριστία, και να υπομένουμε γενναία τα πάντα, ακόμη και αυτά που φαίνονται λυπηρά. Αυτό μας κάνει να βρισκόμαστε κοντά στον Θεό· τότε έχουμε και τον Θεό οφειλέτη μας. Όταν όμως δεν υπομένουμε σωστά τα παθήματα, εμείς είμαστε οφειλέτες και υπόλογοι στον Θεό, και πολλές φορές αυτά γίνονται για εμάς αιτία καταδίκης· ενώ τα άλλα συντελούν στην έκτιση των αμαρτημάτων μας. «Να πείθεστε στους ηγουμένους σας, και να υποτάσσεστε.»

Θεωρία στο «Μένει ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα» Αν όμως γνωρίζει να επαγρυπνεί με πολλή προσοχή στο δικό του χάρισμα, φροντίζοντας μέσα από την πράξη και τη θεωρία για τα αγαθά που βρίσκονται πάνω από τη φύση και τον χρόνο, έχει γίνει ιερέας διαρκής και αιώνιος, απολαμβάνοντας πάντοτε νοερά τη θεία συνομιλία. Και επειδή, μέσω της αμεταβλησίας της θέλησής του προς το καλό, μιμείται Εκείνον που είναι εκ φύσεως αμετάβλητος, δεν εμποδίζεται με ιουδαϊκό τρόπο από τον θάνατο της αμαρτίας στο να παραμένει διαρκώς (ιερέας) και να προσφέρει θυσία αινέσεως και εξομολογήσεως, θεολογώντας ένδοξα για Αυτόν ως δημιουργό των πάντων και ευχαριστώντας Τον με ευγνωμοσύνη ως δίκαιο προνοητή και κριτή των όλων, στο νοητό θείο θυσιαστήριο, από το οποίο δεν έχουν την εξουσία να φάνε εκείνοι που λατρεύουν στη σκηνή. Διότι δεν είναι δυνατόν να μετάσχουν στους μυστικούς άρτους της θείας γνώσης και στον ζωτικό κρατήρα της σοφίας εκείνοι που ακολουθούν μόνο το γράμμα και αρκούνται για τη σωτηρία τους στις θυσίες των άλογων παθών, και οι οποίοι, αφενός διακηρύττουν τον θάνατο του Ιησού μέσω της απραξίας ως προς την αμαρτία, αφετέρου δεν ομολογούν την ανάστασή Του —υπέρ της οποίας και εξαιτίας της οποίας συνέβη ο θάνατος— μέσω της νοερής θεωρίας, η οποία έχει φωτιστεί από τη δικαιοσύνη των αγαθών έργων. Και ενώ επιλέγουν με μεγάλη προθυμία να θανατωθούν ως προς τη σάρκα, δεν δέχονται καθόλου να ζωοποιηθούν κατά το Πνεύμα, εφόσον η δική τους σκηνή εξακολουθεί να υφίσταται, επειδή δεν έχει ακόμη φανερωθεί σε αυτούς η οδός των Αγίων μέσω του λόγου και της γνώσης, η οποία οδός είναι ο Λόγος του Θεού, που είπε «εγώ είμαι η οδός», και (επειδή) δεν επιθυμούν, αφού γνώρισαν μέσω της πρακτικής αρετής τον Κύριο ως ενσαρκωμένο Λόγο, να προχωρήσουν μέσω της θεωρίας στη δόξα Του ως Μονογενούς από τον Πατέρα, η οποία είναι πλήρης χάριτος και αληθείας.

Εβρ. 13,10-13 Αυτό απευθύνεται σε εκείνους που θα μπορούσαν να απορήσουν: πώς λες «έχεις θυσιαστήριο;» Διότι τι θυσιάστηκε σε αυτό; Αφού και ο ίδιος ο Χριστός, για τον οποίο διαρκώς αναφέρεις ότι θυσιάστηκε, ότι έγινε θυσία και προσφορά υπέρ του κόσμου, ούτε κι αυτός λοιπόν θυσιάστηκε στο θυσιαστήριό σου· διότι είναι φανερό ότι έπαθε «έξω» από την πόλη της Ιερουσαλήμ. Προς αυτούς λοιπόν απαντά: Ναι, έξω βέβαια έπαθε, αλλά ακριβώς μέσω αυτού αποδεικνύεται κυρίως ότι «έχουμε θυσιαστήριο». Διότι και σε εσάς «τα σώματα» των θυσιαζομένων δεν «κατακαίγονται» πάνω στα ίδια τα θυσιαστήρια, αλλά «έξω από την παρεμβολή». Και επιπλέον, γι' αυτόν τον λόγο «έπαθε έξω από την πύλη», για να αγιάσει όλους, και όχι μόνο τους ιερείς. Εάν λοιπόν έγινε θυσία υπέρ πάντων, πώς δεν υπάρχει και θυσιαστήριο; Το δε «για να αγιάσει τον λαό» προσδίδει και άλλη έννοια. Είπα, λέει, ότι «εκείνοι που λατρεύουν στη σκηνή δεν έχουν δικαίωμα να φάνε» από το θυσιαστήριό μας, όχι επειδή αυτό τους είναι αδύνατο, αλλά επειδή με τη δική τους απόφαση καθιστούν τους εαυτούς τους ανάξιους. Διότι - τουλάχιστον από την πλευρά της φιλανθρωπίας του Χριστού - όχι μόνο δεν εμποδίζονται, αλλά και γι' αυτό ακριβώς το λόγο έπαθε, «για να αγιάσει», λέει, όχι τον δείνα ή τον τάδε αλλά ολόκληρο «τον λαό», και για να τους δώσει το δικαίωμα να τρώνε και από το δικό του θυσιαστήριο, «έπαθε έξω από την πύλη».