Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 13:11

Ή, προφανώς, ο Ιησούς Χριστός ήταν χθες και σήμερα σωματικώς, ο ίδιος είναι πνευματικώς και στους αιώνες. <Με διδαχές ποικίλες και ξένες μην παρασύρεστε.> Το να παρασύρεται κανείς λέγεται μεταφορικά από αυτούς που μαίνονται και περιφέρονται εδώ κι εκεί· ή από εκείνους που παρασύρονται εύκολα όμοια με τα καλάμια, γέρνοντας με ευκολία προς αυτό που διαρκώς τα σπρώχνει, και δεν έχουν τίποτα το βέβαιο· αν και ο Παύλος έχει διακηρύξει φωναχτά: «Να γίνεστε εδραίοι, αμετακίνητοι»· και ο ίδιος ο Δεσπότης θεωρεί τον εξαιρετικά ευμετάβολο και εύκολα πτοούμενο χαρακτήρα ως τη μέγιστη κατηγορία για όσους τον έχουν, και ορίζει την αποστροφή του ως τιμωρία για αυτήν τη νόσο· διότι είπε τα εξής για κάποιους: «Αγάπησαν να κινούν τα πόδια τους και δεν συγκρατήθηκαν, και ο Θεός δεν ευαρεστήθηκε σε αυτούς»· διότι, βεβαίως, εκείνο που είναι σταθερά και αμετακίνητα θεμελιωμένο προς οτιδήποτε συντελεί στην ωφέλεια, είναι ασφαλές και απαραβίαστο. <Διότι, των ζώων των οποίων το αίμα εισφέρεται κ.λπ.> Υπάρχουν βέβαια και πάρα πολλοί άλλοι λόγοι περί αυτών, αλλά ας παραλειφθούν τώρα λόγω του πλήθους τους· πέθανε όμως κατά τη σάρκα ο Χριστός, για να μας καθαρίσει με το δικό του αίμα. <Λοιπόν ας εξερχόμαστε προς αυτόν κ.λπ.>

Μήπως, λέει, και εμείς δεν τα τηρούμε; Και τα τηρούμε, και μάλιστα αυστηρότερα, αφού δεν μεταδίδουμε μερίδιο από αυτά ούτε καν στους ίδιους τους ιερείς. Διότι τα ζώα, των οποίων το αίμα εισφέρεται για την αμαρτία στα Άγια μέσω του αρχιερέα, αυτών τα σώματα κατακαίγονται έξω από την παρεμβολή. Γι' αυτό και ο Ιησούς, προκειμένου να αγιάσει τον λαό δια του ιδίου του αίματος, έξω από την πύλη έπαθε, λέει. Είδες τον τύπο να λάμπει; Έξω, λέει, από την παρεμβολή, και, Έξω από την πύλη. Επειδή, λοιπόν, εκείνα που προσφέρονταν για την αμαρτία αποτελούσαν κάποιον τύπο, και γίνονταν ολοκαύτωμα έξω από την παρεμβολή, έτσι και ο Ιησούς, που προσφέρθηκε για τις αμαρτίες μας, εύλογα πάσχει έξω από την πύλη. Άρα, οφείλουμε και εμείς να μιμούμαστε εκείνον που έπαθε για εμάς, και να βγούμε έξω από τον κόσμο, ή μάλλον έξω από τα πράγματα του κόσμου. Γι' αυτό, θέλοντας να το δηλώσει αυτό, πρόσθεσε: Ας εξερχόμαστε, λοιπόν, προς αυτόν έξω από την παρεμβολή, φέροντας τον ονειδισμό του· δηλαδή, πάσχοντας τα ίδια, συμμετέχοντας στα παθήματά του. Ως κατάδικος σταυρώθηκε έξω· ας μην ντρεπόμαστε, λοιπόν, ούτε και εμείς να εξέλθουμε έξω από τον κόσμο· διότι αυτό υπονόησε λέγοντας, Έξω από την παρεμβολή, και, Έξω από την πύλη.

Επομένως, τίποτα δεν τους έσωζε, μολονότι επεδείκνυαν ζήλο για τις τυπικές διατάξεις, αλλά, επειδή δεν είχαν πίστη, δεν ωφελήθηκαν σε τίποτα ούτε και έτσι. Έπειτα, αποσπά τη θυσία από τον τύπο και ανάγει τον λόγο στο πρωτότυπο, λέγοντας ότι τα σώματα των ζώων, των οποίων το αίμα εισφέρεται στα Άγια από τον αρχιερέα, κατακαίγονται έξω από την παρεμβολή. Γι' αυτό και ο Ιησούς, προκειμένου να αγιάσει τον λαό με το δικό του αίμα, έπαθε έξω από την πύλη. Άρα, εκείνα ήταν τύπος αυτών εδώ, και με αυτόν τον τρόπο τα εκπλήρωσε όλα ο Χριστός πάσχοντας έξω. Εδώ φανερώνει επίσης το ότι έπαθε εκουσίως· διότι αποδεικνύει ότι ούτε εκείνα γίνονταν τυχαία, αλλά αποτελούσαν κάποιον τύπο, και η ίδια η οικονομία δεν ήταν ανεξάρτητη από το πάθος, αλλά το αίμα αναφέρθηκε στον ουρανό.

Διότι τα σώματα των ζώων, των οποίων το αίμα εισφέρεται από τον αρχιερέα στα άγια για την αμαρτία, κατακαίγονται έξω από την παρεμβολή. Γι' αυτό και ο Ιησούς, προκειμένου να αγιάσει τον λαό με το δικό του αίμα, έπαθε έξω από την πύλη. Επομένως, ας εξέλθουμε προς αυτόν έξω από την παρεμβολή, φέροντας τον ονειδισμό του. Το είπε και το διέταξε ο Παύλος· εμείς υπακούσαμε και εξήλθαμε. Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, συναγόμαστε έξω.

«Έχουμε θυσιαστήριο, από το οποίο δεν έχουν δικαίωμα να φάνε αυτοί που λατρεύουν στη σκηνή. Διότι τα σώματα των ζώων, των οποίων το αίμα εισφέρεται για την αμαρτία στα Άγια μέσω του αρχιερέα, κατακαίονται έξω από το στρατόπεδο. Γι' αυτό και ο Ιησούς, για να αγιάσει τον λαό με το δικό του αίμα,» Με ήπιο τρόπο υπονοεί όσους εισηγούνται την αποχή από τις τροφές. «έπαθε έξω από την πύλη. Ας εξερχόμαστε, λοιπόν, προς αυτόν έξω από το στρατόπεδο, φέροντας τον ονειδισμό του. Διότι δεν έχουμε εδώ μόνιμη πόλη, αλλά αναζητούμε τη μελλοντική. Μέσω αυτού, λοιπόν, ας προσφέρουμε διαρκώς θυσία αινέσεως στον Θεό, δηλαδή καρπό» Δηλαδή, πάσχοντας τα ίδια ας γίνουμε κοινωνοί στα παθήματα του Χριστού. «χειλέων που ομολογούν το όνομά του. Την δε αγαθοεργία και την αλληλεγγύη να μην τις λησμονείτε· διότι με τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός.» Εννοεί το να προσφέρουμε ευχαριστία, και να υπομένουμε γενναία τα πάντα, ακόμη και αυτά που φαίνονται λυπηρά. Αυτό μας κάνει να βρισκόμαστε κοντά στον Θεό· τότε έχουμε και τον Θεό οφειλέτη μας. Όταν όμως δεν υπομένουμε σωστά τα παθήματα, εμείς είμαστε οφειλέτες και υπόλογοι στον Θεό, και πολλές φορές αυτά γίνονται για εμάς αιτία καταδίκης· ενώ τα άλλα συντελούν στην έκτιση των αμαρτημάτων μας. «Να πείθεστε στους ηγουμένους σας, και να υποτάσσεστε.»

Εβρ. 13,10-13 Αυτό απευθύνεται σε εκείνους που θα μπορούσαν να απορήσουν: πώς λες «έχεις θυσιαστήριο;» Διότι τι θυσιάστηκε σε αυτό; Αφού και ο ίδιος ο Χριστός, για τον οποίο διαρκώς αναφέρεις ότι θυσιάστηκε, ότι έγινε θυσία και προσφορά υπέρ του κόσμου, ούτε κι αυτός λοιπόν θυσιάστηκε στο θυσιαστήριό σου· διότι είναι φανερό ότι έπαθε «έξω» από την πόλη της Ιερουσαλήμ. Προς αυτούς λοιπόν απαντά: Ναι, έξω βέβαια έπαθε, αλλά ακριβώς μέσω αυτού αποδεικνύεται κυρίως ότι «έχουμε θυσιαστήριο». Διότι και σε εσάς «τα σώματα» των θυσιαζομένων δεν «κατακαίγονται» πάνω στα ίδια τα θυσιαστήρια, αλλά «έξω από την παρεμβολή». Και επιπλέον, γι' αυτόν τον λόγο «έπαθε έξω από την πύλη», για να αγιάσει όλους, και όχι μόνο τους ιερείς. Εάν λοιπόν έγινε θυσία υπέρ πάντων, πώς δεν υπάρχει και θυσιαστήριο; Το δε «για να αγιάσει τον λαό» προσδίδει και άλλη έννοια. Είπα, λέει, ότι «εκείνοι που λατρεύουν στη σκηνή δεν έχουν δικαίωμα να φάνε» από το θυσιαστήριό μας, όχι επειδή αυτό τους είναι αδύνατο, αλλά επειδή με τη δική τους απόφαση καθιστούν τους εαυτούς τους ανάξιους. Διότι - τουλάχιστον από την πλευρά της φιλανθρωπίας του Χριστού - όχι μόνο δεν εμποδίζονται, αλλά και γι' αυτό ακριβώς το λόγο έπαθε, «για να αγιάσει», λέει, όχι τον δείνα ή τον τάδε αλλά ολόκληρο «τον λαό», και για να τους δώσει το δικαίωμα να τρώνε και από το δικό του θυσιαστήριο, «έπαθε έξω από την πύλη».