Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 13:15

Σχετικά με την προσευχή και την ψαλμωδία, υπάρχει ανάγκη να γίνονται όχι μόνο μέσω του νου, αλλά και μέσω των χειλέων. Διότι ο Προφήτης λέει: «Κύριε, θα ανοίξεις τα χείλη μου και το στόμα μου θα αναγγείλει την αίνεσή σου.» Και ο Απόστολος, αποδεικνύοντας ότι απαιτούνται τα χείλη, είπε: «Καρπό χειλέων» και τα εξής.

Και αυτό διδάσκει γράφοντας ο θεσπέσιος Παύλος: «Μέσω αυτού, λοιπόν, ας προσφέρουμε αδιάκοπα θυσία αινέσεως στον Θεό, δηλαδή καρπό χειλέων που ομολογούν το όνομά του.» Και πάλι: «Την δε αγαθοεργία και την κοινωνία μην τις ξεχνάτε. Διότι με τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός.» Διότι ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να είναι οι καρποί που προσφέρουμε εμείς στον Θεό, εμείς που έχουμε δικαιωθεί εν πίστει, παρά η εκτενής και διηνεκής δοξολογία; Και η καθαρότατη θυσία της άμεμπτης ζωής, η απαράμιλλη ευωδία. ΠΑΛΛ. Πολύ ορθά και αληθινά διατυπώθηκε ο λόγος μας, ότι ο άνθρωπος δικαιώνεται ελάχιστα μεν από τον νόμο, πολύ περισσότερο δε διά της πίστεως στον Χριστό και της ευαγγελικής μυσταγωγίας.

Ας προφθάσουμε το πρόσωπό του με εξομολόγηση, και με ψαλμούς ας αλαλάξουμε προς αυτόν. Ας προσφέρουμε αδιάκοπα θυσία αινέσεως στον Θεό, δηλαδή τον καρπό των χειλέων που ομολογούν το όνομά του, και ας μην ξεχνούμε την αγαθοεργία και την προσφορά· διότι σε τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός, ώστε να αποπλύνουμε τον ρύπο της αμαρτίας, και θα ανακαινιστεί σαν του αετού η πνευματική μας νεότητα. Όπως ακριβώς συνέβη και με τον μακάριο πρεσβύτη Συμεών, ώστε και εμείς, ειρηνικά και με περίσσεια χαρά, με αγαθή πεποίθηση και σωτήρια ελπίδα να τρέξουμε προς την έξοδο του βίου μας, και να μην αναχωρήσουμε από τον παρόντα βίο με αισχύνη και δέος, και, κατά κάποιον τρόπο, παρά τη θέλησή μας, όπως εκείνοι που έχουν επίγνωση των δικών τους πονηρών πράξεων και αισθάνονται ως δυσάρεστη και απεχθή την επιστασία του βασιλιά. Ας μιμηθούμε την έντονη και ανυποχώρητη επιμονή της μακαρίας Άννας στις νηστείες και τις προσευχές· ας μη φανούμε κατώτεροι από μία γυναίκα, και μάλιστα η οποία ζούσε υπό τη σκιά του Νόμου, όπου η αρετή και η ευδοκίμηση σε τέτοια έργα ήταν σπάνια.

Όσοι έχουν ακολουθήσει τις δεύτερες διατάξεις των αποστόλων γνωρίζουν, ότι ο Κύριος καθιέρωσε νέα προσφορά στην Καινή Διαθήκη, σύμφωνα με τα λόγια του προφήτη Μαλαχία: Διότι από την ανατολή του ηλίου μέχρι τη δύση, το όνομά μου έχει δοξαστεί ανάμεσα στα έθνη, και σε κάθε τόπο προσφέρεται θυμίαμα στο όνομά μου και θυσία καθαρή. Όπως λέει και ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη: Τα θυμιάματα είναι οι προσευχές των αγίων. Και ο Παύλος μας παρακαλεί να παραστήσουμε τα σώματά μας ως θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στον Θεό, που είναι η λογική μας λατρεία. Και πάλι: ας αναφέρουμε θυσία αινέσεως, δηλαδή καρπό χειλέων. Αυτές οι προσφορές δεν γίνονται σύμφωνα με τον νόμο, του οποίου το χειρόγραφο ο Κύριος εξάλειψε και αφαίρεσε από τη μέση, αλλά κατά πνεύμα, διότι με πνεύμα και αλήθεια πρέπει να προσκυνούμε τον Θεό. Διότι και η προσφορά της ευχαριστίας δεν είναι σαρκική, αλλά πνευματική και γι' αυτό καθαρή. Διότι προσφέρουμε στον Θεό τον άρτο και το ποτήριο της ευλογίας, ευχαριστώντας τον που διέταξε τη γη να βλαστήσει αυτούς τους καρπούς για την τροφή μας, και αφού τελέσουμε εδώ την προσφορά, επικαλούμαστε το Άγιο Πνεύμα, για να αναδείξει αυτή τη θυσία και τον άρτο σε σώμα του Χριστού, και το ποτήριο σε αίμα του Χριστού, ώστε αυτοί που μεταλαμβάνουν από αυτά τα αντίτυπα, να επιτύχουν την άφεση των αμαρτιών και την αιώνια ζωή.

Τι σημαίνει, λοιπόν, το «Ας εξέλθουμε προς αυτόν»; Ας γίνουμε κοινωνοί των παθών του, ας υπομείνουμε τον ονειδισμό του· διότι δεν έπαθε απλώς έξω από την πύλη, αλλά για να άρουμε κι εμείς τον σταυρό του, και να παραμένουμε έξω από τον κόσμο, και να επιδιώκουμε να βρισκόμαστε έξω από αυτόν. Όπως λοιπόν εκείνος ονειδιζόταν ως κατάδικος, έτσι κι εμείς. Και μέσω αυτού ας προσφέρουμε θυσία στον Θεό.

Ποια θυσία όμως εννοεί; Ο ίδιος το ερμήνευσε λέγοντας: Καρπό χειλέων που ομολογούν το όνομά Του· δηλαδή, προσευχές, ύμνους, ευχαριστία· διότι αυτά είναι ο καρπός των χειλέων. Εκείνοι προσέφεραν πρόβατα, μοσχάρια, και τα έδιναν στον ιερέα· εμείς όμως ας μην προσφέρουμε τίποτε από αυτά, αλλά ευχαριστία, και την κατά πάντα, όσο είναι δυνατόν, μίμηση του Χριστού· αυτό ας βλαστήσουν τα χείλη μας. Την αγαθοεργία και την προσφορά προς τους άλλους μην την ξεχνάτε· διότι με τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός. Ας δώσουμε, λέει, τέτοια θυσία σε Αυτόν, για να την αναφέρει στον Πατέρα· διότι διαφορετικά δεν αναφέρεται, αν δεν γίνει διά του Υιού· μάλλον δε και με συντετριμμένη καρδιά. Όλα αυτά τα είπε έτσι εξαιτίας εκείνων από τους ακροατές που έχουν ακόμη ασθενέστερη πνευματική κατάσταση· διότι το ότι η χάρη ανήκει στον Υιό είναι φανερό· επειδή πώς αλλιώς η τιμή είναι ίση; Ώστε όλοι, λέει, να τιμούν τον Υιό, όπως ακριβώς τιμούν τον Πατέρα. Αν, όταν δοξάζεται ο Πατέρας, δεν συνδοξάζεται και ο Υιός, πού βρίσκεται η ίση τιμή; Επειδή, λοιπόν, καρπός των χειλέων που ομολογούν το όνομά Του είναι το να Τον ευγνωμονούμε, δηλαδή, για τα πάντα, και για όσα έπαθε για εμάς· ας τα υπομένουμε όλα με ευχαριστία, έστω κι αν είναι φτώχεια, έστω κι αν είναι ασθένεια, έστω κι αν είναι οτιδήποτε άλλο· διότι το τι μας συμφέρει, Αυτός μόνος το γνωρίζει. Διότι, λέει, το τι να προσευχηθούμε όπως πρέπει, δεν το γνωρίζουμε.

«Έχουμε θυσιαστήριο, από το οποίο δεν έχουν δικαίωμα να φάνε αυτοί που λατρεύουν στη σκηνή. Διότι τα σώματα των ζώων, των οποίων το αίμα εισφέρεται για την αμαρτία στα Άγια μέσω του αρχιερέα, κατακαίονται έξω από το στρατόπεδο. Γι' αυτό και ο Ιησούς, για να αγιάσει τον λαό με το δικό του αίμα,» Με ήπιο τρόπο υπονοεί όσους εισηγούνται την αποχή από τις τροφές. «έπαθε έξω από την πύλη. Ας εξερχόμαστε, λοιπόν, προς αυτόν έξω από το στρατόπεδο, φέροντας τον ονειδισμό του. Διότι δεν έχουμε εδώ μόνιμη πόλη, αλλά αναζητούμε τη μελλοντική. Μέσω αυτού, λοιπόν, ας προσφέρουμε διαρκώς θυσία αινέσεως στον Θεό, δηλαδή καρπό» Δηλαδή, πάσχοντας τα ίδια ας γίνουμε κοινωνοί στα παθήματα του Χριστού. «χειλέων που ομολογούν το όνομά του. Την δε αγαθοεργία και την αλληλεγγύη να μην τις λησμονείτε· διότι με τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός.» Εννοεί το να προσφέρουμε ευχαριστία, και να υπομένουμε γενναία τα πάντα, ακόμη και αυτά που φαίνονται λυπηρά. Αυτό μας κάνει να βρισκόμαστε κοντά στον Θεό· τότε έχουμε και τον Θεό οφειλέτη μας. Όταν όμως δεν υπομένουμε σωστά τα παθήματα, εμείς είμαστε οφειλέτες και υπόλογοι στον Θεό, και πολλές φορές αυτά γίνονται για εμάς αιτία καταδίκης· ενώ τα άλλα συντελούν στην έκτιση των αμαρτημάτων μας. «Να πείθεστε στους ηγουμένους σας, και να υποτάσσεστε.»