Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 13:3

Συμπάσχοντες με αυτούς που κακουχούνται, «ως όντες και οι ίδιοι στο σώμα». Ερώτηση: Πώς μπορώ, Πάτερ, όταν μου ζητηθεί κάτι από κάποιον, να του το προσφέρω με ιλαρότητα, εφόσον στην αρχή διστάζω; Διότι το δίνω σαν να εξαναγκάζομαι, και η ψυχή μου αποδεικνύεται σκληρή και άκαμπτη;

Το Πνεύμα να μην το σβήνετε, τις προφητείες να μην τις περιφρονείτε. Όλα δε να τα δοκιμάζετε, το καλό να το κρατάτε· από κάθε είδους πονηρό να απέχετε. ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ. Οι ηλικιωμένοι άνδρες να είναι νηφάλιοι, σεμνοί, σώφρονες, υγιείς στην πίστη, στην αγάπη, στην υπομονή. Οι ηλικιωμένες γυναίκες ομοίως να έχουν συμπεριφορά ιεροπρεπή, να μην είναι συκοφάντριες, να μην είναι υποδουλωμένες σε πολύ κρασί, να είναι δασκάλες του καλού, ώστε να νουθετούν τις νέες να αγαπούν τους άνδρες τους, να αγαπούν τα παιδιά τους, να είναι σώφρονες, αγνές, οικονόμοι του σπιτιού, αγαθές, να υποτάσσονται στους δικούς τους άνδρες, για να μη βλασφημείται ο λόγος του Θεού. ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ. Να τους υπενθυμίζεις να υποτάσσονται στις αρχές και στις εξουσίες, να πειθαρχούν, να είναι έτοιμοι για κάθε αγαθό έργο, να μην κακολογούν κανέναν, να είναι ειρηνικοί, επιεικείς, δείχνοντας κάθε πραότητα προς όλους τους ανθρώπους. ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ. Η φιλαδελφία ας παραμένει, τη φιλοξενία να μην την ξεχνάτε· διότι μέσω αυτής κάποιοι, χωρίς να το καταλάβουν, φιλοξένησαν αγγέλους. Να θυμάστε τους φυλακισμένους σαν να είστε φυλακισμένοι μαζί τους, αυτούς που κακουχούνται σαν να βρίσκεστε και εσείς στο ίδιο σώμα. Ο γάμος ας είναι τίμιος σε όλα και η συζυγική κλίνη αμίαντη· διότι τους πόρνους και τους μοιχούς θα τους κρίνει ο Θεός. Ο τρόπος της ζωής σας να είναι αφιλάργυρος· να αρκείστε σε αυτά που έχετε.

Ας μείνουμε προσηλωμένοι στην προς αλλήλους αγάπη, επιδιώκοντας με μεγαλύτερη ένταση τη φιλοξενία, λάμποντας μέσω της ελεημοσύνης προς τους φτωχούς· ενθυμούμενοι τους φυλακισμένους, σαν να είμαστε και εμείς δεμένοι μαζί τους, και όσους κακουχούνται, αφού και εμείς βρισκόμαστε στο σώμα, και τιμώντας γενικά κάθε αρετή. Διότι έτσι θα επιτελέσουμε με τον πιο αληθινό τρόπο την εορτή, αρχίζοντας τη μεν Αγία Τεσσαρακοστή από την πέμπτη του μήνα Φαμενώθ, την δε εβδομάδα του σωτηριώδους Πάσχα από τη δεκάτη του μήνα Φαρμουθί· καταλύοντας μεν τις νηστείες τη δέκατη πέμπτη του ίδιου μήνα, το βράδυ του Σαββάτου, κατά το έθος· εορτάζοντας δε την επόμενη Κυριακή που ξημερώνει, τη δέκατη έκτη του ίδιου μήνα Φαρμουθί, σύμφωνα με την επιταγή του νόμου, επισυνάπτοντας έπειτα τις επτά εβδομάδες της αγίας Πεντηκοστής. Διότι έτσι, μαζί με τους αγίους, θα κληρονομήσουμε τη βασιλεία των ουρανών, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, μέσω του οποίου και μαζί με τον οποίο ανήκει στον Πατέρα η δόξα και το κράτος, συν τω Αγίω Πνεύματι, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Επειδή δε, όπως αναφέρει η θεία Γραφή, δεν ήταν δυνατόν να κρατηθεί από τον θάνατο, αναστήθηκε και πάλι την τρίτη ημέρα, λέγοντας στα πνεύματα που βρίσκονταν στον Άδη: «Εξέλθετε», και αφού λεηλάτησε όλο τον πλούτο του διαβόλου. Κατέλυσε επίσης το κράτος του θανάτου, τοποθετώντας μέσα μας το Άγιο Πνεύμα ως αρραβώνα της μελλοντικής ελπίδας και ως ενέχυρο των αγαθών που προσδοκούμε, ενώ ο ίδιος, αφού εμφανίστηκε με ανθρώπινη μορφή, προσέφερε τον εαυτό του υπέρ ημών στον Πατέρα σαν απαρχή των καρπών του παραδείσου. Διότι ήλθε στη γη, προκειμένου να καταστήσει και τον άνθρωπο πολίτη του ουρανού, και να τον ενώσει με τους εκεί χορούς. Ύστερα από όλα αυτά, αγαπητοί, έστω και αν οι Ιουδαίοι δεν το επιθυμούν, πώς δεν είναι αναγκαίο να αναπέμπουμε μεγάλες ευχαριστίες και να προσφέρουμε στον Θεό, ο οποίος μας ετίμησε και μας αγάπησε τόσο πολύ, ως μια δίκαιη ανταπόδοση, τη σεμνότητα στα έργα, την αλληλεγγύη, τη φιλοξενία, την αγάπη, τη φιλαδελφία, και το μέγιστο ανάμεσα σε αυτά φάρμακο κατά των αμαρτημάτων, την ευσπλαχνία προς τους φυλακισμένους; Διότι οφείλουμε να ενθυμούμαστε τους δεσμώτες, σαν να είμαστε και εμείς δεμένοι μαζί τους, και αυτούς που κακουχούνται, έχοντας κατά νου ότι βρισκόμαστε και εμείς οι ίδιοι σε σώμα.

Διότι πραγματικά ποτήριο σωτηρίας είναι η ευχαριστία προς τον Θεό. Και ενώ τον ευχαριστούμε με λόγια και ρήματα, του προσφέρουμε επιπλέον και τις πράξεις της αρετής μας· απομακρύνοντας μεν το σώμα από κάθε φαύλη ηδονή, καθαρίζοντας δε και το πνεύμα, και σπεύδοντας να το ελευθερώσουμε από κάθε πονηρία, επισκεπτόμενοι τους πάσχοντες, παρηγορώντας όσους βρίσκονται σε φτώχεια, ελαφρώνοντας για τα ορφανά και τις χήρες το βάρος της συμφοράς, δενόμενοι με τους φυλακισμένους μέσω του να συμπάσχουμε, ανακουφίζοντας όσους κακουχούνται, επειδή και εμείς οι ίδιοι βρισκόμαστε στο σώμα. Διότι, ακολουθώντας αυτή την τόσο σεμνή πολιτεία και πράττοντας τα πάντα σύμφωνα με τον θείο νόμο, θα βρούμε χάρη ενώπιον του Σωτήρα όλων μας, του Χριστού, αρχίζοντας την Αγία Τεσσαρακοστή από την πρώτη του μήνα Φαμενώθ, και την εβδομάδα του σωτηρίου Πάσχα από την έκτη του μήνα Φαρμουθί· τελειώνοντας τις νηστείες την ενδέκατη του ίδιου μήνα Φαρμουθί, το εσπέρας του Σαββάτου, σύμφωνα με την ευαγγελική παράδοση· και εορτάζοντας την επόμενη Κυριακή που ξημερώνει, τη δωδέκατη του ίδιου μήνα Φαρμουθί· συνάπτοντας στη συνέχεια και τις επτά εβδομάδες της αγίας Πεντηκοστής· ώστε να αξιωθούμε την κοινωνία των αγίων στους ουρανούς εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, μέσω του οποίου και μαζί με τον οποίο ανήκει στον Πατέρα η δόξα και το κράτος, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Το ότι θα έλθει, σύμφωνα με τις Γραφές, και θα ανταποδώσει στον καθένα σύμφωνα με το έργο του, έχοντας στήσει για όλους το θείο βήμα, δεν επιδέχεται καμία απολύτως αμφιβολία. Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, εύλογα επιτελούμε τη λαμπρή εορτή, μη ζώντας πλέον για τον εαυτό μας, σύμφωνα με τη θεία Γραφή, αλλά για τον Χριστό που μας εξαγόρασε όλους. Εμπρός λοιπόν, ας υποτάξουμε σε Αυτόν τον αυχένα, και ας οπλιστούμε με ανδρεία για κάθε αγαθό έργο, διατηρώντας την αγνεία του σώματος, αποφεύγοντας τον μολυσμό της ψυχής, παραμένοντας σταθεροί στην αγάπη μεταξύ μας, ενθυμούμενοι τους φτωχούς και τους φυλακισμένους σαν να είμαστε και εμείς δεσμώτες μαζί τους, και όσους κακουχούνται, σαν να είμαστε και εμείς οι ίδιοι στο σώμα. Διότι τότε, τότε και εμείς καθαροί θα επιτελέσουμε με καθαρότητα αυτή την πάναγνη νηστεία, αρχίζοντας την αγία Τεσσαρακοστή από τις δεκαεννέα του μήνα Μεχίρ, και την εβδομάδα του σωτήριου Πάσχα από τις είκοσι τέσσερις του μήνα Φαμενώθ, λύνοντας τις νηστείες στις είκοσι εννέα του ίδιου μήνα αργά το εσπέρας, σύμφωνα με την ευαγγελική παράδοση, και εορτάζοντας την επόμενη Κυριακή που ξημερώνει, στις τριάντα του ίδιου μήνα Φαμενώθ, επισυνάπτοντας στη συνέχεια και τις επτά εβδομάδες της αγίας Πεντηκοστής, σύμφωνα με τη διάταξη του θείου νόμου. Διότι έτσι, αφού φτάσουμε στην τελειότητα με ορθή πίστη και αγαθά έργα, θα κληρονομήσουμε τη βασιλεία των ουρανών εν Χριστώ, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Διότι, αφού κατήλθε στον άδη και κήρυξε στα πνεύματα που βρίσκονταν εκεί, και αφού άνοιξε τις κλεισμένες πύλες σε αυτούς που βρίσκονταν κάτω και άδειασε τον άπληστο μυχό του θανάτου, αναστήθηκε την τρίτη ημέρα. Έτσι ανέβηκε προς τον Πατέρα με τη σάρκα που προσέλαβε, σαν μια απαρχή της δικής μας φύσης, και ως «πρωτότοκος εκ των νεκρών, ώστε να έχει τα πρωτεία σε όλα», σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί. Και θα έρθει πάλι σε εμάς από τον ουρανό ως κριτής, για να αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του. «Διότι θα κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη», όπως έχει γραφτεί. Πάνω σε αυτά, αγαπητοί, βασίζονται τα μηνύματα της άγιας μας εορτής, αυτά ακριβώς διακηρύσσουν τους λόγους της θείας μας πανηγύρεως. Εμπρός λοιπόν, παραμερίζοντας κάθε δισταγμό και αποβάλλοντας κάθε ραθυμία της διανοίας μας, με γρήγορο και άγρυπνο φρόνημα ας κατευθυνθούμε τρέχοντας προς κάθε τι αγαθό, έχοντας στον νου τον θείο φόβο, ασπαζόμενοι την αγάπη μεταξύ μας, επιδιώκοντας την αγνεία του σώματος, αποδιώχνοντας τον μολυσμό από τις ψυχές, ενθυμούμενοι τους φτωχούς και αυτούς που κακοπαθούν, επειδή και εμείς βρισκόμαστε στο σώμα· ενθυμούμενοι τους φυλακισμένους, σαν να είμαστε και εμείς δεμένοι μαζί τους· και πράττοντας τα πάντα με φόβο Θεού.

Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμό σάρκας και πνεύματος. Ας επιτελέσουμε αγιοσύνη με φόβο Θεού, εφαρμόζοντας κάθε τρόπο ευσέβειας, τηρώντας ορθή και ανόθευτη την πίστη προς Αυτόν, φροντίζοντας τις χήρες, παρηγορώντας τα ορφανά, περιθάλποντας αυτούς που βρίσκονται σε φτώχεια με τα υπάρχοντά μας σύμφωνα με τις δυνατότητές μας, συμπάσχοντας με όσους υποφέρουν, επειδή και εμείς οι ίδιοι έχουμε σώμα, θυμούμενοι τους φυλακισμένους σαν να είμαστε και εμείς δεμένοι μαζί τους. Διότι έτσι, με αυτόν τον τρόπο θα νηστέψουμε καθαρά, αρχίζοντας την αγία Τεσσαρακοστή από την εικοστή εβδόμη του μήνα Μεχίρ, και την εβδομάδα του σωτηρίου Πάσχα από τη δεύτερη μέρα του μήνα Φαρμουθί, καταλύοντας τις νηστείες την έβδομη μέρα του ίδιου μήνα Φαρμουθί, αργά το βράδυ σύμφωνα με τις αποστολικές παραδόσεις, και εορτάζοντας την επόμενη Κυριακή που ξημερώνει, την όγδοη μέρα του ίδιου μήνα Φαρμουθί, συνάπτοντας αμέσως μετά και τις επτά εβδομάδες της αγίας Πεντηκοστής. Διότι έτσι, με αυτόν τον τρόπο θα ευδοκιμήσουμε, και θα παραδώσουμε τις ψυχές μας στον Θεό που είναι πάνω από όλα, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, μέσω του Οποίου και μαζί με τον Οποίο, προς τον Πατέρα, ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Επειδή, λοιπόν, πρόκειται να παρασταθούμε στο θείο βήμα και να δώσουμε λόγο για τη ζωή μας, ας ζήσουμε με αγιότητα και ας επιδιώξουμε κάθε μορφή επιείκειας, καθαρίζοντας τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμό σάρκας και πνεύματος, αρκούμενοι σε όσα έχουμε, θεωρώντας οχληρό το οτιδήποτε περιττό, συμπάσχοντας με όσους υποφέρουν, συμπαραστεκόμενοι σε όσους κοπιάζουν, ενθυμούμενοι τους φυλακισμένους σαν να είμαστε και εμείς δεμένοι μαζί τους, παρηγορώντας εκείνους που βρίσκονται σε ασθένειες, σπλαχνιζόμενοι το δάκρυ του ορφανού και της χήρας, βοηθώντας όσο είναι δυνατόν αυτούς που έχουν περιέλθει σε φτώχεια, και γενικά φροντίζοντας για κάθε αγαθό έργο.

Νομίζω δε ότι από εδώ προέκυψε ο τύπος για τις εκκλησίες, το να φροντίζουν τους δεσμίους. Διότι λέει: «Να ενθυμείσθε τους δεσμίους, σαν να είστε και εσείς συνδεδεμένοι μαζί τους, και αυτούς που κακουχούνται, επειδή και εσείς οι ίδιοι βρίσκεστε στο σώμα». ΠΑΛΛ. Αληθές. ΚΥΡ. Το ότι δε είναι βέβαιες οι ελπίδες για τους αγίους ιερουργούς, και μάλιστα ότι η κληρονομιά τους είναι διηνεκής, το υποδήλωνε πάλι αινιγματικά με τον εξής περίπου τρόπο. Διότι είναι γραμμένο στο τέλος του Λευιτικού: «Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Μίλησε στους υιούς Ισραήλ και πες τους: Εάν εισέλθετε στη γη την οποία εγώ σας δίνω, θα αναπαυθεί η γη την οποία εγώ σας δίνω, τηρώντας Σάββατα για τον Κύριο.»

Και ενώ βρισκόταν εκεί, λοιπόν, δίδασκε· διότι βέβαια δεν αμελούσε. Αλλά ο Ιερεμίας δεν προφήτευσε σχετικά με τον Βαβυλώνιο, πράττοντας και εκεί όλα τα καθήκοντά του; Τι να πούμε δε για τον Ιωσήφ; Δεν ήταν δεμένος επί δεκατρία έτη; Αλλά όμως, ούτε και εκεί λησμόνησε την αρετή. Αφού αναφέρουμε τα δεσμά ενός ακόμη, θα ολοκληρώσουμε τον λόγο. Δέθηκε και ο Δεσπότης ο δικός μας, αυτός που έλυσε την οικουμένη από τα αμαρτήματα· δέθηκαν τα χέρια που εργάστηκαν αναρίθμητα καλά· διότι, όπως λέει η Γραφή, αφού τον έδεσαν, τον οδήγησαν στον Καϊάφα. Και βρισκόταν δεμένος αυτός που πραγματοποίησε τόσα θαύματα. Αναλογιζόμενοι αυτά, ας μη δυσανασχετούμε ποτέ, αλλά ακόμη και αν δεθούμε, ας χαιρόμαστε· και αν δεν βρισκόμαστε στα δεσμά, ας διακείμεθα σαν να είμαστε και εμείς δεμένοι μαζί τους. Βλέπεις πόσο μεγάλο αγαθό είναι τα δεσμά; Γνωρίζοντας όλα αυτά, ας αναπέμπουμε ευχαριστία για όλα στον Θεό, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

Μερικοί ισχυρίζονται ότι εδώ υπονοείται και ο ίδιος ο Λωτ, και ότι εξαιτίας του το είπε αυτό. Να θυμάστε τους φυλακισμένους σαν να είστε δεμένοι μαζί τους, και εκείνους που κακοπαθούν, αφού και εσείς οι ίδιοι βρίσκεστε μέσα σε σώμα. Ο γάμος ας είναι τίμιος σε όλα και η κλίνη αμίαντη· διότι τους πόρνους και τους μοιχούς θα τους κρίνει ο Θεός. Ο τρόπος της ζωής σας ας είναι αφιλάργυρος, και να αρκείστε σε όσα έχετε στο παρόν. Πρόσεξε πόσο πολύς είναι ο λόγος του για τη σωφροσύνη. Είπε: «Να επιδιώκετε την ειρήνη και τον αγιασμό»· και πάλι: «Να μην υπάρχει κανένας πόρνος ή βέβηλος»· και τώρα πάλι λέει: «Τους πόρνους και τους μοιχούς θα τους κρίνει ο Θεός». Και παντού η απαγόρευση συνοδεύεται από επιτίμιο.

Διότι έχουμε μεν ανάγκη από όλα τα έργα της αρετής, αλλά προπάντων από τη φιλανθρωπία και την πραότητα, επειδή και εμείς οι ίδιοι έχουμε ανάγκη από πολλή φιλανθρωπία. Και τούτο επειδή σφάλλουμε πολύ κάθε μέρα· γι' αυτό και έχουμε ανάγκη από πολύ έλεος. Το δε πολύ και το λίγο δεν κρίνεται από το μέτρο αυτών που δίνονται, αλλά από τη δυνατότητα της περιουσίας εκείνων που τα προσφέρουν. Ας μην υπερηφανεύεται, λοιπόν, ο πλούσιος, ούτε ας αποθαρρύνεται ο φτωχός επειδή προσφέρει λίγα· διότι πολλές φορές ο δεύτερος έχει δώσει περισσότερα από τον πρώτο. Επομένως, δεν πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας δυστυχείς εξαιτίας της φτώχειας· διότι αυτή μας καθιστά την ελεημοσύνη ευκολότερη. Διότι εκείνος που έχει αποκτήσει πολλά, κατέχεται και από την αλαζονεία και από την ισχυρότερη επιθυμία για τα υπάρχοντά του· ενώ εκείνος που έχει λίγα, είναι απαλλαγμένος και από τις δύο αυτές τυραννίες· γι' αυτό και βρίσκει περισσότερες ευκαιρίες για να αγαθοεργεί. Επειδή αυτός και στη φυλακή θα πάει εύκολα, και τους αρρώστους θα επισκεφθεί, και ένα ποτήρι κρύο νερό θα προσφέρει· εκείνος όμως δεν θα καταδεχθεί τίποτα από αυτά, καθώς είναι κυριευμένος από την έπαρση του πλούτου. Μην απογοητεύεσαι, λοιπόν, εξαιτίας της φτώχειας· διότι η φτώχεια σου κάνει ευκολότερο το πνευματικό εμπόριο των ουρανών. Και αν ακόμη δεν έχεις τίποτα, αλλά διαθέτεις ψυχή που συμπάσχει, και για αυτό σου επιφυλάσσεται μισθός. Γι' αυτόν τον λόγο και ο Παύλος έδωσε την εντολή να κλαίμε μαζί με όσους κλαίνε, και παρακίνησε να συμπαραστεκόμαστε στους φυλακισμένους σαν να είμαστε και εμείς δεμένοι μαζί τους.

Δηλαδή, αυτή που έφτασε σε ολόκληρη την υπ' ουρανόν. «Όχι μόνο τη γη, αλλά και τον ουρανό· και το "άπαξ", δηλώνει,» Με αυτό εννοεί ότι η παράδοση της Καινής Διαθήκης ειρηνοποίησε τα επουράνια και τα επίγεια, και ότι γνωρίστηκε μέσω της Εκκλησίας στις αρχές και στις εξουσίες η πολυποίκιλη σοφία του Θεού. «Τη μετάθεση όσων σαλεύονται, ως κτιστών πραγμάτων, για να παραμείνουν όσα δεν σαλεύονται· γι' αυτό, παραλαμβάνοντας βασιλεία ασάλευτη,» Με αυτό εννοεί ότι μετέθεσε τον νόμο σε πνευματική πολιτεία. «Ας έχουμε χάρη, διά της οποίας λατρεύουμε ευάρεστα τον Θεό με σεβασμό και ευλάβεια. Διότι ο Θεός μας είναι πυρ καταναλίσκον.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΓ'. «Η φιλαδελφία ας παραμένει.» Ας λατρεύουμε με ευχαριστία, λέει, όχι με γογγυσμούς, ούτε αποκάμνοντας στις θλίψεις. «Τη φιλοξενία να μην την ξεχνάτε· διότι μέσω αυτής...» Δεν είπε ξενοδοχίας, αλλά φιλοξενίας· δηλαδή, μην παρέχετε απλώς κατάλυμα, αλλά να αγαπάτε τους ξένους. «...κάποιοι φιλοξένησαν αγγέλους χωρίς να το καταλάβουν. Να θυμάστε τους φυλακισμένους, σαν να είστε συνδεδεμένοι μαζί τους, και όσους κακοπαθούν, επειδή και εσείς βρίσκεστε στο σώμα.» Διότι γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δόθηκε μεγάλος μισθός στον Αβραάμ, επειδή τους φιλοξένησε χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν άγγελοι.

Αλλά επειδή έργο του φίλου είναι και το να υπενθυμίζει σε αυτόν που αγαπά εκείνα που πρέπει, υπενθυμίζουμε και παρακαλούμε τη μεγαλειότητά σου να ενεργεί με φειδώ και προσοχή στη διακονία που της εμπιστεύθηκαν οι μεγάλοι βασιλείς. Και ας μην μου πει ότι αναγκάζεται από φόβο να πράττει έτσι· διότι τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από τον φόβο του Θεού και τίποτα πιο αναγκαίο από τη σωτηρία της ψυχής. Διότι τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, λέει, εάν κερδίσει όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του; Και ο ιατρός στις δύσκολες περιστάσεις πρέπει να αναζητείται και ο κυβερνήτης στην τρικυμία· ή δεν βλέπεις ότι επικρατεί μεγάλη τρικυμία και πληγή θεομηνίας; Θεράπευσε, δέσποτα, κυβέρνησε, ώστε και τον εαυτό σου να σώσεις και τους υπαιτίους να θεραπεύσεις και να τους επαναφέρεις σε ευστάθεια, δείχνοντας ανοχή στην απειλή επειδή και εσύ ο ίδιος βρίσκεσαι σε σώμα και υπόκεισαι σε σφάλματα· διότι έτσι θα καταστήσεις και τον Θεό ίλεω, και όταν ο Θεός προστατεύει, ποιος θα μπορέσει να κάνει κακό; Θυμήσου, κύριέ μου, ότι σάρκα είσαι και εσύ και, όπως φοβάσαι τις πληγές, δείξε φειδώ στην επιβολή πληγών· διότι, με όποιο μέτρο μετράμε, με το ίδιο θα μας αντιμετρηθεί. Θυμήσου, καλέ αδελφέ, ότι σήμερα υπάρχουμε και τι θα φέρει η αυριανή ημέρα δεν γνωρίζουμε, ώστε να μην βρεθούμε διαπομπευόμενοι και καταραμένοι και στον τωρινό αιώνα και στον μελλοντικό. Θυμήσου εκείνη τη φοβερή και αδέκαστη απόφαση, εξαιτίας της οποίας οι ανελεήμονες θα σταλούν στο άσβεστο πυρ.