Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 3:16

Διότι έχουμε γίνει μέτοχοι του Χριστού, εάν βέβαια κρατήσουμε σταθερή μέχρι τέλους την αρχική μας πεποίθηση, σύμφωνα με το λεγόμενο: «Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή του, μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, όπως κατά τον παραπικρασμό». Διότι κάποιοι, αφού άκουσαν, παραπίκραναν τον Θεό, αλλά όχι όλοι όσοι εξήλθαν από την Αίγυπτο διά του Μωυσή. Με ποιους δε αγανάκτησε επί σαράντα έτη; Όχι με αυτούς που αμάρτησαν, των οποίων τα σώματα έπεσαν στην έρημο; Σε ποιους δε ορκίστηκε ότι δεν θα εισέλθουν στην κατάπαυσή του, παρά σε εκείνους που απείθησαν; Και βλέπουμε ότι δεν μπόρεσαν να εισέλθουν εξαιτίας της απείθειας.» Διότι η ατίθαση συμπεριφορά και η μη υποταγή στα θεία προστάγματα τους προξένησε την απεμπόληση της ελπίδας, ενώ ήθελαν να την επιδιώξουν. Απεναντίας, το αντίθετο θα μας ωφελήσει τα μέγιστα, και εξίσου μας πείθει ο Απόστολος λέγοντας: «Ας φοβηθούμε, λοιπόν, μήπως τυχόν, ενώ εξακολουθεί να ισχύει η υπόσχεση για να εισέλθουμε στην ανάπαυσή του, φανεί ότι κάποιος από εσάς έχει υστερήσει. Διότι και σε εμάς έχει κηρυχθεί το χαρμόσυνο άγγελμα, όπως ακριβώς και σε εκείνους. Αλλά ο λόγος που άκουσαν δεν τους ωφέλησε, επειδή δεν ενώθηκε με την πίστη σε αυτούς που τον άκουσαν. Διότι εμείς που πιστέψαμε εισερχόμαστε στην κατάπαυσή του», στον Σωτήρα και Λυτρωτή όλων μας· εννοώ στον Χριστό, διά του οποίου και μετά του οποίου ανήκει η δόξα στον Θεό και Πατέρα, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες. Αμήν.

Διότι και σε εμάς έχει ευαγγελισθεί η σωτηρία, όπως ακριβώς και σε εκείνους, με το να λέγεται: «Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή του». Διότι το «Σήμερα» είναι παντοτινό. Έπειτα προσθέτει: «Αλλά ο λόγος που άκουσαν δεν τους ωφέλησε, επειδή δεν συνενώθηκε με την πίστη σε εκείνους που τον άκουσαν»· δείχνοντας έτσι πώς ο λόγος δεν τους ωφέλησε· διότι εξαιτίας του ότι δεν συνενώθηκε με την πίστη, δεν ωφελήθηκαν. Έπειτα, θέλοντας να τους φοβίσει, δείχνει ακριβώς αυτό με όσα λέει: «Διότι μερικοί, αφού άκουσαν, παραπίκραναν τον Θεό, αλλά όχι όλοι όσοι εξήλθαν από την Αίγυπτο διά του Μωυσή. Και με ποιους οργίστηκε επί σαράντα έτη; Όχι με εκείνους που αμάρτησαν, των οποίων τα σώματα έπεσαν νεκρά στην έρημο; Σε ποιους ορκίστηκε ότι δεν πρόκειται να εισέλθουν στην κατάπαυσή του, παρά σε εκείνους που απείθησαν; Και βλέπουμε ότι δεν μπόρεσαν να εισέλθουν εξαιτίας της απιστίας».

«Διότι έχουμε γίνει μέτοχοι του Χριστού.» Γίναμε, λέει, εμείς αυτό που είναι κι Εκείνος. Και Αυτός μεν είναι η κεφαλή, ενώ εμείς το σώμα. «Εάν βεβαίως κρατήσουμε σταθερή μέχρι τέλους την αρχή της υποστάσεώς μας, σύμφωνα με το ρητό: Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή του, μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, όπως συνέβη κατά την εξέγερση.» Τι σημαίνει «αρχή της υποστάσεως»; Εννοεί την πίστη, δια της οποίας αποκτήσαμε υπόσταση, και γίναμε (ό,τι είμαστε), και σωθήκαμε, θα μπορούσε να πει κανείς. «Διότι ποιοι, ενώ άκουσαν, τον πίκραναν;» Αφού παρέθεσε τη μαρτυρία, θέτει και ερώτηση, πράγμα που καθιστά τον λόγο σαφή. Και αυτό που λέει είναι το εξής: Άκουσαν και εκείνοι, λέει, όπως ακούμε κι εμείς, αλλά κανένα όφελος δεν προέκυψε για αυτούς. Μην νομίσετε, λοιπόν, ότι θα ωφεληθείτε μόνο με το να ακούτε το κήρυγμα, διότι και εκείνοι άκουσαν, αλλά δεν ωφελήθηκαν καθόλου, επειδή δεν πίστεψαν. «Αλλά δεν ήταν όλοι όσοι εξήλθαν από την Αίγυπτο δια του Μωυσή.» Αναφέρεται σε αυτούς γύρω από τον Χάλεβ και τον Ιησού του Ναυή. «Και με ποιους οργίστηκε επί σαράντα χρόνια; Όχι με αυτούς που αμάρτησαν, των οποίων τα σώματα έπεσαν νεκρά στην έρημο;»

Διότι, στηρίζοντας και προφυλάσσοντας ο μακάριος Παύλος τους μαθητές του, ώστε να μη βρεθεί κανείς από αυτούς σε τέτοιο φρόνημα, λέει: Προσέχετε, αδελφοί, μήπως υπάρξει σε κάποιον από εσάς πονηρή καρδιά απιστίας, με το να απομακρυνθεί από τον ζωντανό Θεό. Και το να απομακρυνθεί δεν σήμαινε το να αρνηθεί το όνομα, αλλά απέδειξε ότι σημαίνει το να μην πιστέψει στις υποσχέσεις Του, γι' αυτό, αλληγορώντας προς την αλήθεια των Χριστιανών τα τυπικά των Ιουδαίων και υποδεικνύοντας τη δική τους απείθεια για τη δική μας ασφάλεια, προσθέτει λέγοντας: Διότι μερικοί, αφού άκουσαν, τον παραπίκραναν, αλλά όχι όλοι όσοι βγήκαν από την Αίγυπτο μέσω του Μωυσή. Και με ποιους οργίστηκε επί σαράντα χρόνια; Όχι με εκείνους που αμάρτησαν, των οποίων τα σώματα έπεσαν στην έρημο; Και σε ποιους ορκίστηκε ότι δεν θα εισέλθουν στην κατάπαυσή του, παρά σε εκείνους που απείθησαν; Και βλέπουμε ότι δεν εισήλθαν εξαιτίας της απιστίας. Και προσθέτει: Προσέχετε μήπως, ενώ παραμένει η υπόσχεση να εισέλθετε στην κατάπαυσή του, φανεί κάποιος από εσάς ότι έχει υστερήσει. Διότι και σε εμάς έχει κηρυχθεί το ευαγγέλιο όπως και σε εκείνους. Αλλά δεν ωφέλησε ο λόγος που άκουσαν εκείνοι, επειδή δεν ενώθηκε με την πίστη σε αυτούς που τον άκουσαν. Διότι εμείς που πιστέψαμε εισερχόμαστε στην κατάπαυση. Διότι η κατάπαυση των αληθινών Χριστιανών είναι η λύτρωση από τα πάθη της αμαρτίας και η πληρέστατη και ενεργός ενοίκηση του Αγίου Πνεύματος σε καθαρή καρδιά.

Γι' αυτό και ο θεσπέσιος Παύλος, εξασφαλίζοντας τα των μαθητών, ώστε να μη συμβεί να κυριευθεί κανείς από φρόνημα απιστίας, λέει: «Προσέχετε, αδελφοί μου, μήπως υπάρξει σε κάποιον από εσάς πονηρή καρδιά απιστίας, με το να αποστατήσει από τον ζωντανό Θεό». Έχει θέσει δε την αποστασία, όχι με την έννοια της άρνησης του Θεού, αλλά με την έννοια της απιστίας προς τις υποσχέσεις Του. Για αυτό, αλληγορώντας τα τυπικά των Ιουδαίων και παραβάλλοντάς τα προς την αλήθεια, προσθέτει λέγοντας: «Διότι μερικοί που άκουσαν, Τον παραπίκραναν, αλλά όχι όλοι όσοι εξήλθαν από την Αίγυπτο μέσω του Μωυσή. Και με ποιους αγανάκτησε επί σαράντα χρόνια; Όχι με εκείνους που αμάρτησαν, των οποίων τα σώματα έπεσαν στην έρημο; Και σε ποιους ορκίστηκε ότι δεν θα εισέλθουν στην κατάπαυσή Του, παρά σε αυτούς που απείθησαν;» Και βλέπουμε ότι δεν μπόρεσαν να εισέλθουν εξαιτίας της απιστίας τους. Και συνεχίζει: «Ας φοβηθούμε, λοιπόν, μήπως, ενώ παραμένει η υπόσχεση να εισέλθουμε στην κατάπαυσή Του, φανεί ότι κάποιος από εσάς έχει υστερήσει. Διότι και σε εμάς έχει κηρυχθεί το χαρμόσυνο μήνυμα, όπως ακριβώς και σε εκείνους· αλλά ο λόγος που άκουσαν δεν τους ωφέλησε, επειδή δεν ενώθηκε με την πίστη σε εκείνους που τον άκουσαν. Διότι στην κατάπαυση εισερχόμαστε όσοι πιστέψαμε». Και μετά από λίγα, πάλι προσθέτει: