Σημαίνει τοιγαροῦν ἡ κατὰ τὸ σάββατον ἀργία τὴν ἐν ἀναπαύσει καὶ ἁγιασμῷ τῶν ἁγίων ζωὴν, ὅτε δὴ σύμπαν ἀποδυσάμενοι τὸ λυποῦν, καὶ πόνου παντὸς καταλήξαντες, τοῖς θεόθεν ἐντρυφήσουσιν ἀγαθοῖς. καὶ γοῦν ὁ μακάριος Παῦλος, ὅτε τοὺς περὶ τούτων ἡμῖν ἐποιεῖτο λόγους, καὶ τὸν ἐπὶ τῷ σαββατισμῷ τοῦ λαοῦ διερευνήσασθαι τρόπον ἄριστά τε ποιῶν ἐδοκίμαζεν, οὕτω φησί “Τίσι δὲ ὤμοσε ”μὴ εἰσελεύσεσθαι εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτοῦ, εἰ μὴ τοῖς “ἀπειθήσασι; καὶ βλέπομεν, ὅτι οὐκ ἠδυνήθησαν εἰσελθεῖν ”διὰ ἀπιστίαν.” ἐπειδὴ γὰρ ᾤοντό τινες ἐκείνην εἶναι τῆς καταπαύσεως τὴν γῆν, εἰς ἣν ἐβάδιζον τῆς τῶν Αἰγυπτίων ἐκκεχωρηκότες, καίτοι ληφθεῖσαν εἰς τύπον τῆς τοῖς ἁγίοις δοθησομένης παρὰ Χριστοῦ, ἣν καὶ γῆν ζώντων ἀπεκάλεσεν ὁ Δαυεὶδ, πειρᾶται δεικνύειν ὁ σοφώτατος Παῦλος, ὅτι τύπος ἦν ἐκείνη τῆς προσδοκωμένης κατακληροδοτηθεῖσα τότε τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ τοῖς Ἰησοῦ διατάγμασιν. ὅτι γὰρ εἰς τύπον τῆς ἀληθείας ἐκεῖνα λαμβάνεται, διελέγχει γοργῶς, ἀποδεικτικὸν τοῖς εἰρημένοις ἐπάγων συλλογισμόν. λέγει δὲ οὕτως “Ἐπεὶ οὖν ἀπολείπεταί τινας εἰσελθεῖν εἰς αὐτὴν, καὶ οἱ ”πρότερον εὐαγγελισθέντες οὐκ εἰσῆλθον δι᾽ ἀπιστίαν, πάλιν “ὁρίζει τινὰ ἡμέραν Σήμερον ἐν Δαυεὶδ λέγων, μετὰ τοσοῦ- ”τον χρόνον, καθὼς προείρηται Σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς “αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν, ὡς ἐν ”τῷ παραπικρασμῷ.
Μετάφραση
Επομένως, η αργία του Σαββάτου σημαίνει την εν αναπαύσει και αγιασμώ ζωή των αγίων, όταν πλέον, έχοντας αποβάλει κάθε τι που προκαλεί λύπη και έχοντας απαλλαγεί από κάθε πόνο, θα απολαύσουν τα αγαθά που προέρχονται από τον Θεό. Γι' αυτό άλλωστε και ο μακάριος Παύλος, όταν μας μιλούσε για αυτά και ερευνούσε πολύ σωστά τον τρόπο με τον οποίο ο λαός τηρούσε τον σαββατισμό, λέει τα εξής: «Σε ποιους ορκίστηκε ότι δεν θα εισέλθουν στην κατάπαυσή του, παρά μόνο σε εκείνους που απείθησαν; Και βλέπουμε ότι δεν μπόρεσαν να εισέλθουν εξαιτίας της απιστίας τους.» Επειδή δηλαδή κάποιοι νόμιζαν ότι η γη της καταπαύσεως ήταν εκείνη προς την οποία βάδιζαν όταν αναχώρησαν από τη χώρα των Αιγυπτίων, αν και αυτή είχε ληφθεί ως τύπος εκείνης που πρόκειται να δοθεί στους αγίους από τον Χριστό, την οποία και ο Δαβίδ ονόμασε γη ζώντων, ο σοφότατος Παύλος προσπαθεί να αποδείξει ότι εκείνη, που κληροδοτήθηκε τότε στους υιούς του Ισραήλ με τα προστάγματα του Ιησού, ήταν τύπος της προσδοκώμενης. Διότι το ότι εκείνα λαμβάνονται ως τύπος της αλήθειας, το αποδεικνύει γρήγορα, παραθέτοντας αποδεικτικό συλλογισμό για τα προλεχθέντα. Λέει, λοιπόν, τα εξής: «Επειδή, λοιπόν, απομένει να εισέλθουν σε αυτήν κάποιοι, και εκείνοι που πρώτοι άκουσαν το χαρμόσυνο μήνυμα δεν εισήλθαν εξαιτίας της απιστίας τους, πάλι ορίζει μια ημέρα, λέγοντας 'Σήμερα' μέσω του Δαβίδ, μετά από τόσο πολύ χρόνο, όπως έχει προειπωθεί: 'Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή του, μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, όπως κατά τον παραπικρασμό'».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες