Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 4:7

Επομένως, η αργία του Σαββάτου σημαίνει την εν αναπαύσει και αγιασμώ ζωή των αγίων, όταν πλέον, έχοντας αποβάλει κάθε τι που προκαλεί λύπη και έχοντας απαλλαγεί από κάθε πόνο, θα απολαύσουν τα αγαθά που προέρχονται από τον Θεό. Γι' αυτό άλλωστε και ο μακάριος Παύλος, όταν μας μιλούσε για αυτά και ερευνούσε πολύ σωστά τον τρόπο με τον οποίο ο λαός τηρούσε τον σαββατισμό, λέει τα εξής: «Σε ποιους ορκίστηκε ότι δεν θα εισέλθουν στην κατάπαυσή του, παρά μόνο σε εκείνους που απείθησαν; Και βλέπουμε ότι δεν μπόρεσαν να εισέλθουν εξαιτίας της απιστίας τους.» Επειδή δηλαδή κάποιοι νόμιζαν ότι η γη της καταπαύσεως ήταν εκείνη προς την οποία βάδιζαν όταν αναχώρησαν από τη χώρα των Αιγυπτίων, αν και αυτή είχε ληφθεί ως τύπος εκείνης που πρόκειται να δοθεί στους αγίους από τον Χριστό, την οποία και ο Δαβίδ ονόμασε γη ζώντων, ο σοφότατος Παύλος προσπαθεί να αποδείξει ότι εκείνη, που κληροδοτήθηκε τότε στους υιούς του Ισραήλ με τα προστάγματα του Ιησού, ήταν τύπος της προσδοκώμενης. Διότι το ότι εκείνα λαμβάνονται ως τύπος της αλήθειας, το αποδεικνύει γρήγορα, παραθέτοντας αποδεικτικό συλλογισμό για τα προλεχθέντα. Λέει, λοιπόν, τα εξής: «Επειδή, λοιπόν, απομένει να εισέλθουν σε αυτήν κάποιοι, και εκείνοι που πρώτοι άκουσαν το χαρμόσυνο μήνυμα δεν εισήλθαν εξαιτίας της απιστίας τους, πάλι ορίζει μια ημέρα, λέγοντας 'Σήμερα' μέσω του Δαβίδ, μετά από τόσο πολύ χρόνο, όπως έχει προειπωθεί: 'Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή του, μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, όπως κατά τον παραπικρασμό'».

Εκεί όπου θα βρεις τον Απόστολο να λέει στην προς Εβραίους επιστολή: Ορίζοντας κάποια ημέρα, λέγοντας μέσω του Δαβίδ μετά από τόσο χρόνο, όπως έχει προειπωθεί: Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή του, μη σκληρύνετε τις καρδιές σας όπως κατά τον παραπικρασμό. Και έτσι δήλωσε ολοκάθαρα ότι και αυτός ο ανεπίγραφος ψαλμός είναι του Δαβίδ και όχι κάποιου άλλου. Επομένως, και οι υπόλοιποι από τους ανεπίγραφους ψαλμούς ανήκουν σε αυτόν.

Βλέπεις πώς εκείνη δεν εμποδίζει αυτήν εδώ να είναι κατάπαυση; Επειδή, λοιπόν, απομένει, λέει, να εισέλθουν κάποιοι σε αυτήν, και εκείνοι που πρώτοι δέχθηκαν το ευαγγέλιο δεν εισήλθαν εξαιτίας της απείθειάς τους, πάλι ορίζει κάποια ημέρα, το «σήμερα», λέγοντας μέσω του Δαβίδ: Μετά από τόσο χρόνο, καθώς έχει προαναφερθεί. Τι είναι λοιπόν αυτό που λέει; Επειδή λοιπόν πρέπει οπωσδήποτε, λέει, κάποιοι να εισέλθουν, και εκείνοι δεν εισήλθαν, ορίζει πάλι μια άλλη, τρίτη κατάπαυση.

Το ότι είναι ανάγκη να εισέλθουμε, και ότι κάποιοι πρέπει να εισέλθουν, ας ακούσουμε από πού το αποδεικνύει. Διότι, λέγει, μετά από τόσα χρόνια αναφέρει πάλι ο Δαβίδ: «Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή του, μην σκληρύνετε τις καρδιές σας, όπως κατά τον παραπικρασμό»· διότι, εάν ο Ιησούς του Ναυή τούς είχε εξασφαλίσει την κατάπαυση, δεν θα μιλούσε αργότερα για άλλη ημέρα. Είναι προφανές, λοιπόν, ότι τα λέει αυτά επειδή κάποιοι πρόκειται να επιτύχουν κάποια αμοιβή. Άρα, απομένει σαββατισμός για τον λαό του Θεού. Από πού προκύπτει αυτό; Από την παραγγελία: «Μην σκληρύνετε τις καρδιές σας». Διότι δεν θα δίνονταν αυτές οι παραγγελίες εάν δεν υπήρχε σαββατισμός, ούτε θα λάμβαναν την εντολή να μην πράξουν τα ίδια για να μην πάθουν τα ίδια, εάν δεν επρόκειτο να υποστούν τις ίδιες συνέπειες. Και πώς επρόκειτο να υποστούν τα ίδια εκείνοι που ήδη κατείχαν την Παλαιστίνη, εάν δεν υπήρχε κάποια άλλη κατάπαυση;

«Σε ποιους δε ορκίστηκε ότι δεν θα εισέλθουν στην κατάπαυσή του, παρά σε εκείνους που απείθησαν; Και βλέπουμε ότι δεν μπόρεσαν να εισέλθουν, εξαιτίας της απιστίας.» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δʹ. «Ας φοβηθούμε, λοιπόν, μήπως τυχόν, ενώ παραμένει η υπόσχεση να εισέλθουμε στην κατάπαυσή του, φανεί ότι κάποιος από εσάς έχει υστερήσει. Διότι και σε εμάς έχει κηρυχθεί το Ευαγγέλιο, όπως ακριβώς και σε εκείνους, αλλά ο λόγος που άκουσαν δεν ωφέλησε εκείνους, επειδή δεν είχε συγκεραστεί με την πίστη σε αυτούς που τον άκουσαν.» «Εισερχόμαστε γάρ στην κατάπαυση εμείς που πιστέψαμε, καθώς έχει πει: Ως ορκίστηκα στην οργή μου, δεν θα εισέλθουν στην κατάπαυσή μου· μολονότι τα έργα είχαν γίνει από την καταβολή του κόσμου. Διότι έχει πει κάπου για την έβδομη ημέρα το εξής: Και κατέπαυσε ο Θεός την έβδομη ημέρα από όλα τα έργα του· και σε αυτό το σημείο πάλι: Δεν θα εισέλθουν στην κατάπαυσή μου. Επειδή λοιπόν απομένει να εισέλθουν κάποιοι σε αυτήν, και εκείνοι στους οποίους κηρύχθηκε προηγουμένως το Ευαγγέλιο δεν εισήλθαν εξαιτίας της απείθειάς τους, πάλι καθορίζει κάποια ημέρα, Σήμερα, λέγοντας μέσω του Δαβίδ μετά από τόσο πολύ χρόνο, καθώς έχει λεχθεί: Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή του, μην σκληρύνετε τις καρδιές σας.» Από πού είναι αυτό φανερό; Επειδή οφείλουν κάποιοι, λέει, να εισέλθουν, αλλά όλοι εκείνοι δεν εισήλθαν. Το ότι όμως πρέπει να εισέλθουμε, και ότι πρέπει κάποιοι να εισέλθουν, ας ακούσουμε από πού είναι αυτό φανερό. Μετά από τόσα έτη, λέει, λέει πάλι ο Δαβίδ: Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή του. «

Διότι δεν εισήλθαν στην κατάπαυσή του, επειδή δεν αποδέχθηκαν την πίστη. «Άρα απομένει σαββατισμός για τον λαό του Θεού». Και από πού είναι φανερό αυτό; Από την παραγγελία: «Μη σκληρύνετε τις καρδιές σας». Διότι, αν δεν υπήρχε σαββατισμός, δεν θα δίνονταν αυτές οι παραγγελίες. Πολύ σωστά μάλιστα δεν είπε «κατάπαυση», αλλά «σαββατισμό», χρησιμοποιώντας το οικείο τους όνομα, το οποίο και επιδίωκαν. Και «σαββατισμό» ονομάζει τη Βασιλεία.