εἰ γὰρ αὐτοὺς Ἰησοῦς κατέπαυσεν, “οὐκ ἂν περὶ ἄλλης ἐλάλει μετὰ ταῦτα ἡμέρας.” ὁρᾷς ὅπως τὸ δοκοῦν ἀντιπίπτειν ἔλυσε γοργῶς; εἶπε γὰρ ἄν τις εὐθὺς πρὸς ἐκεῖνα τοῖς τῶν Ἰουδαίων ἐπαγωνιζόμενος λόγοις “Τί οὖν, ὦ βέλτιστε, φῄς; οὐκ εἰσκεκόμικεν ὁ Ἰησοῦς τὸν “λαὸν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας; οὐ κατέπαυσαν καὶ “ἐσαββάτισαν ἐν αὐτῇ;„ ναί φησιν, ἀλλ᾽ ὡς ἐν τύπῳ τῶν ἀληθινῶν καὶ μιμήματι. εἰ γὰρ ἐν τούτοις καὶ μόνοις ἡ τοῦ Θεοῦ χάρις, καὶ τῆς ἐπαγγελίας τῆς παρ᾽ αὐτοῦ τὸ μέτρον περιορίζεται, καὶ πεπλήρωται τῷ Ἰσραὴλ ἐν ἐκείνοις τὰ ἐν ἐλπίσι, δηλοῖ δὲ πρὸς τούτοις ἕτερον οὐδὲν τὸ γράμμα τὸ νομικὸν, κατὰ τίνα δὴ τρόπον, ὡς μή που καταπαύσαντος αὐτοὺς Ἰησοῦ, πάλιν ἕτερος διὰ τοῦ μακαρίου Δαυεὶδ ὁ τῆς καταπαύσεως ὁρίζεται καιρὸς, καίτοι τοσούτοις ὑστερίζοντος χρόνοις; σοφῶς οὖν ἄρα καὶ λίαν ἐμφρόνως τύπον ἐπιδείξας καὶ εἰκόνα πραγμάτων πνευματικῶν τὰ ἐν ταῖς ἱστορίαις κείμενα, τὸν κεκρυμμένον ἔτι καὶ διαλανθάνοντα λόγον ἐπὶ τῷ σαββάτῳ καταλαμπρύνει, προστιθείς “Ἄρα ἀπολείπεται ”σαββατισμὸς τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ. ὁ γὰρ εἰσελθὼν εἰς τὴν “κατάπαυσιν αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ”ἔργων αὐτοῦ, καθάπερ ἀπὸ τῶν ἰδίων ὁ Θεός.”
Μετάφραση
Διότι, αν τους είχε οδηγήσει σε κατάπαυση ο Ιησούς (του Ναυή), «δεν θα μιλούσε μετά από αυτά για άλλη ημέρα». Βλέπεις πώς έλυσε γρήγορα αυτό που φαινόταν να είναι αντιφατικό; Επειδή θα μπορούσε κάποιος αμέσως να πει απέναντι σε αυτά, υπερασπιζόμενος τα επιχειρήματα των Ιουδαίων: «Τι λοιπόν λες, άριστε; Δεν εισήγαγε ο Ιησούς τον λαό στη γη της επαγγελίας; Δεν αναπαύθηκαν και δεν εόρτασαν το Σάββατο σε αυτήν;» Ναι, απαντά, αλλά ως τύπος και μίμηση των αληθινών. Διότι, αν σε αυτά και μόνο περιορίζεται η χάρη του Θεού και το μέτρο της επαγγελίας Του, και αν έχουν εκπληρωθεί για τον Ισραήλ σε αυτά όσα ήλπιζαν, και επιπλέον το γράμμα του νόμου δεν φανερώνει τίποτε άλλο, με ποιον άραγε τρόπο, σαν να μην τους είχε οδηγήσει σε κατάπαυση ο Ιησούς, ορίζεται πάλι μέσω του μακαρίου Δαβίδ ένας άλλος καιρός καταπαύσεως, παρότι απέχει τόσα πολλά χρόνια; Σοφά λοιπόν και πολύ συνετά, αφού απέδειξε ότι τα κείμενα των ιστορικών αφηγήσεων αποτελούν τύπο και εικόνα πνευματικών πραγμάτων, διαφωτίζει το κρυμμένο ακόμη και λανθάνον νόημα σχετικά με το Σάββατο, προσθέτοντας: «Άρα απομένει σαββατισμός για τον λαό του Θεού. Διότι εκείνος που εισήλθε στην κατάπαυσή του, αναπαύθηκε και ο ίδιος από όλα τα έργα του, όπως ακριβώς ο Θεός από τα δικά Του.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες