Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 5:3

ΟΜΙΛΙΑ Η΄. Διότι κάθε αρχιερέας, επειδή επιλέγεται από τους ανθρώπους, καθίσταται υπέρ των ανθρώπων στα ζητήματα που αφορούν τον Θεό, για να προσφέρει δώρα και θυσίες υπέρ των αμαρτιών, έχοντας τη δυνατότητα να δείχνει επιείκεια σε όσους αγνοούν και πλανώνται, επειδή και ο ίδιος περιβάλλεται από αδυναμία· και εξαιτίας αυτής οφείλει, όπως ακριβώς για τον λαό, έτσι και για τον εαυτό του να προσφέρει υπέρ των αμαρτιών.

Διότι όλοι αμάρτησαν και στερούνται τη δόξα του Θεού, δικαιούμενοι δωρεάν με τη χάρη Του, ακόμη και οι ίδιοι οι ιερείς. Γι' αυτό και ο Παύλος λέει για τον ιερέα, ότι οφείλει, λέει, να προσφέρει για τον εαυτό του, όπως ακριβώς και για τον λαό, επειδή και ο ίδιος περιβάλλεται από αδυναμία. Και αυτό δηλώνεται με τη φράση: «Ο δούλος δεν μένει στην οικία». Εδώ δε δείχνει και την ομοτιμία Του προς τον Πατέρα, καθώς και τη διαφορά μεταξύ δούλου και ελεύθερου· διότι αυτό θέλει να υποδείξει η παραβολή, δηλαδή, ότι ο δούλος δεν έχει εξουσία· διότι αυτό σημαίνει το «δεν μένει».

Και ότι τα λεγόμενα δεν αποτελούν απλό στοχασμό, άκουσε τον Παύλο που γράφει αυτά και θεολογεί βαθιά· διότι στην επιστολή του προς τους Εβραίους είπε τα εξής: «Διότι κάθε αρχιερέας που προέρχεται από τους ανθρώπους, εγκαθίσταται για χάρη των ανθρώπων, ώστε να προσφέρει δώρα και θυσίες, έχοντας τη δυνατότητα να δείχνει επιείκεια σε όσους έχουν άγνοια και πλανώνται, επειδή και ο ίδιος περιβάλλεται από ανθρώπινη αδυναμία· και εξαιτίας αυτής οφείλει, όπως ακριβώς προσφέρει για τον λαό, έτσι να προσφέρει και για τον εαυτό του υπέρ των αμαρτιών». Είδες πόσο άριστα μας διατύπωσε την αιτία, για την οποία δεν έχουν τεθεί ως ποιμένες στις Εκκλησίες άγγελοι ούτε αρχάγγελοι, αλλά άνθρωποι, ώστε να μπορούν να συμπάσχουν με τους συνανθρώπους τους, έχοντας τη συναίσθηση των δικών τους αμαρτημάτων ως το μέγιστο δίδαγμα ταπεινοφροσύνης;

Διότι και ο ίδιος, λέει, περιβάλλεται από αδυναμία, και εξαιτίας αυτής οφείλει, όπως ακριβώς για τον λαό, έτσι και για τον εαυτό του να προσφέρει θυσίες για τις αμαρτίες. Αυτό άλλωστε συμβαίνει και τώρα· διότι παριστάμενοι στην ιερή αυτή τράπεζα και προσφέροντας τη φρικτή θυσία, όπως ακριβώς ζητούμε να δοθεί συγχώρηση για τα πλημμελήματα του λαού, έτσι και για τα δικά μας παρακαλούμε και δεόμαστε και ικετεύουμε, και προσφέρουμε τη θυσία υπέρ πάντων ......

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε΄. «Διότι κάθε αρχιερέας, εφόσον προέρχεται από ανθρώπους, εγκαθίσταται για χάρη των ανθρώπων στα ζητήματα που αφορούν τον Θεό, προκειμένου να προσφέρει δώρα και θυσίες για τις αμαρτίες, δυνάμενος να δείχνει επιείκεια σε όσους αγνοούν και πλανώνται· επειδή και ο ίδιος περιβάλλεται από αδυναμία, και εξαιτίας αυτής οφείλει, όπως ακριβώς προσφέρει για τον λαό, έτσι να προσφέρει και για τον εαυτό του θυσίες για τις αμαρτίες. Και κανείς δεν αναλαμβάνει από μόνος του αυτή την τιμή, παρά μόνο εφόσον καλείται από τον Θεό.» Κάνοντας σύγκριση των διαθηκών, ξεκινά από τους ιερείς. Και την αναπτύσσει ως εξής: ότι οι μεν της Παλαιάς προέρχονταν από ανθρώπους, ενώ ο ιερέας της Καινής από το Άγιο Πνεύμα, έστω κι αν έγινε άνθρωπος. Και ο μεν πρώτος περιβάλλεται από αδυναμία, ενώ ο δεύτερος παρέμεινε αναμάρτητος· διότι δεν βρέθηκε δόλος στο στόμα του.

Μάθε λοιπόν, εάν είσαι πρόθυμος να αποδεχθείς κάτι, από τον θείο Παύλο, ο οποίος αναλήφθηκε έως τον τρίτο ουρανό, αρπάχθηκε στον παράδεισο και από εκεί μυήθηκε και είδε με τα μάτια του τα απόρρητα, ότι κάθε αρχιερέας, ο οποίος λαμβάνεται από τους ανθρώπους, εγκαθίσταται υπέρ των ανθρώπων για τα όσα αφορούν τον Θεό, έχοντας τη δύναμη να δείχνει συγκατάβαση και κατανόηση προς όσους αγνοούν και πλανώνται, επειδή και ο ίδιος περιβάλλεται από ανθρώπινη αδυναμία· και εξαιτίας αυτής οφείλει, όπως ακριβώς προσφέρει για τον λαό, έτσι και για τον εαυτό του να προσφέρει θυσίες υπέρ των αμαρτιών. Αυτά, λοιπόν, τα λέει ο θείος Παύλος για τους πολλούς αρχιερείς που προέρχονται από τους ανθρώπους, και δεν ταιριάζει λιγότερο να λέγονται για τους δικούς μας, παρά για εκείνους που υπάγονταν στον παλαιό νόμο. Γι' αυτό και σε όλους τους ιερομύστες, μέσα στις ευχές, συνυφαίνονται και λόγια υπέρ των εαυτών τους. Και ενώ, λοιπόν, αυτοί είναι πολλοί και λέγονται πολλοί, εφόσον διαφέρουν μεταξύ τους και κατά τον χρόνο και κατά τον τόπο και κατά τον αριθμό και υπόκεινται σε πλήθος άλλων διαφορών, ο ίδιος Απόστολος γνωρίζει πώς να τους συγκεντρώνει, ή μάλλον να τους ανάγει, όλους στον έναν μεγάλο αρχιερέα, «ο οποίος έχει διέλθει τους ουρανούς, τον Ιησού τον Υιό του Θεού», στον οποίο δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ Ιουδαίου και Έλληνα. Και πάλι λέει: «Δεν υπάρχει Έλληνας και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και σε όλους είναι ο Χριστός». Και αλλού, αντιστρέφοντας τον λόγο, λέει: «Όλοι εμείς ένα είμαστε εν Χριστώ».

Διότι κάθε ιερέας καθίσταται μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων στα όσα αφορούν τον Θεό, όπως λέει ο Παύλος, και οφείλει να προσφέρει θυσία, όπως ακριβώς υπέρ του λαού, έτσι και υπέρ του εαυτού του. Αλλά ας αρχίσουμε τον λόγο από πιο παλιά και ας δούμε από πού, πώς και σε ποιους δόθηκε εξαρχής αυτή η εξουσία να ιερουργούν, να δεσμεύουν και να λύνουν, και ακολουθώντας αυτή τη σειρά, σχετικά με αυτό που ρώτησας, η απάντηση θα γίνει έτσι σαφής, όχι μόνο σε εσένα αλλά και σε όλους τους άλλους ανθρώπους.