Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 6:12

Κάνει δε εκτενή λόγο και για την Καινή και για την Παλαιά Διαθήκη· διότι αυτό του χρησίμευε πάρα πολύ για την πίστη στην ανάσταση. Διότι, για να μη δυσπιστήσουν στο ότι αναστήθηκε εξαιτίας των παθών που υπέμεινε, το τεκμηριώνει από τους προφήτες· και αποδεικνύει ότι δεν είναι σεμνά και μεγαλοπρεπή τα ιουδαϊκά, αλλά τα δικά μας. Επειδή τότε ακόμη στεκόταν ο ναός και γίνονταν οι θυσίες, γι' αυτό και έλεγε: «Ας εξερχόμαστε λοιπόν έξω, φέροντας τον ονειδισμό του». Όμως αποτελούσε εμπόδιο σε αυτόν και το εξής· επειδή ήταν φυσικό να πουν μερικοί: «Αν αυτά είναι σκιά, αν είναι εικόνα, πώς δεν παραχώρησαν τη θέση τους, ούτε αποσύρθηκαν όταν φανερώθηκε η αλήθεια, αλλά ακόμη ακμάζουν;» Και αυτό όμως το υπαινίχθηκε ήπια, ότι δηλαδή θα συμβεί στον κατάλληλο καιρό. Το ότι δε είχαν περάσει πολύ χρόνο μέσα στην πίστη και στις θλίψεις, το φανέρωσε λέγοντας: «Διότι, ενώ οφείλατε να είστε διδάσκαλοι λόγω του χρόνου που έχει περάσει»· και, «Προσέχετε μήπως υπάρξει σε κάποιον από εσάς πονηρή καρδιά απιστίας»· και, «Να γίνετε μιμητές εκείνων που με τη μακροθυμία κληρονομούν τις επαγγελίες».

Βλέπεις τον έπαινο που κρύβεται μέσα στην κατηγορία και την επίκριση; Και δεν το λέει αυτό μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλους· διότι δεν είπε: «Έχω πεισθεί», αλλά: «Έχουμε πεισθεί για εσάς για τα καλύτερα»· δηλαδή, για τα καλά. Αυτά τα λέει αναφερόμενος είτε στον τρόπο ζωής είτε στην ανταπόδοση. Έπειτα, αφού είπε πιο πάνω ότι «είναι αδόκιμος και κοντά σε κατάρα» και ότι «το τέλος του είναι η καύση», για να μη φανεί ότι τα λέει αυτά για εκείνους, πρόσθεσε αμέσως το: «Διότι δεν είναι άδικος ο Θεός ώστε να λησμονήσει το έργο σας και τον κόπο της αγάπης»· φανερώνοντας ότι: «Αν και μιλάμε με αυτόν τον τρόπο, σε καμία περίπτωση δεν τα λέμε αυτά για εσάς». «Και αν δεν τα λες για εμάς, γιατί μας επιπλήττεις αποκαλώντας μας νωθρούς, και μας εκφοβίζεις κάνοντας μνεία για αγκάθια;». «Επειδή επιθυμούμε», λέει, «ο καθένας από εσάς να επιδεικνύει την ίδια προθυμία προς την πλήρη βεβαιότητα της ελπίδας μέχρι το τέλος· ώστε να μη γίνετε νωθροί, αλλά μιμητές εκείνων οι οποίοι μέσω της πίστεως και της μακροθυμίας κληρονομούν τις επαγγελίες».

«Για να μη γίνετε νωθροί», λέει ακόμη. Και όμως, πιο πάνω έλεγε: «Επειδή γίνατε νωθροί στις ακοές». Αλλά πρόσεξε πώς εκεί περιόρισε τη νωθρότητα μόνο μέχρι την ακοή· εδώ, αν και εκφράζει ακριβώς το ίδιο, υπονοεί κάτι άλλο· διότι, αντί να πει: «Μην παραμένετε στη ραθυμία», είπε: «Μη γίνετε νωθροί».

Πάλι τους μεταφέρει στον μελλοντικό χρόνο, για τον οποίο δεν υπάρχει ευθύνη, λέγοντας: «Για να μη γίνετε πιο νωθροί»· διότι για εκείνο που δεν είναι ακόμη παρόν, δεν θα μπορούσαμε να είμαστε υπόλογοι. Επειδή εκείνος που παρακινείται να δείξει επιμέλεια στο παρόν, θεωρούμενος ως ράθυμος, ίσως γίνει και πιο οκνηρός· ενώ εκείνος που παρακινείται για το μέλλον, δεν αντιδρά έτσι. «Επιθυμούμε δε», λέει, «ο καθένας από εσάς». Πολλή είναι η φιλοστοργία του· νοιάζεται εξίσου για μεγάλους και μικρούς, γνωρίζει τους πάντες και δεν παραβλέπει κανέναν, αλλά επιδεικνύει την ίδια φροντίδα για τον καθένα, καθώς και ίση μεταχείριση προς όλους· γι' αυτό και τους έπειθε περισσότερο να αποδεχθούν το βάρος των λόγων του. «Για να μη γίνετε νωθροί», λέει. Διότι, όπως ακριβώς η αδράνεια βλάπτει το σώμα, έτσι και την ψυχή η απουσία των αγαθών έργων την καθιστά πιο αδιάφορη και ασθενική. «Να γίνετε δε μιμητές», λέει, «εκείνων που μέσω της πίστεως και της μακροθυμίας κληρονομούν τις επαγγελίες». Και το ποιοι είναι αυτοί, το εξηγεί στη συνέχεια. Προηγουμένως είχε πει να μιμηθούν τα παλαιότερα δικά τους κατορθώματα· έπειτα, για να μην πουν: «Ποια;», τους ανάγει στον Πατριάρχη, φέρνοντάς τους τα παραδείγματα για μεν τα κατορθώματα από το δικό τους περιβάλλον, για δε την ιδέα ότι έχουν εγκαταλειφθεί, από τον Πατριάρχη. Και το κάνει αυτό, για να μην πουν ότι εγκαταλείφθηκαν επειδή καταφρονήθηκαν ως ανάξιοι λόγου, αλλά για να γνωρίζουν ότι αυτό είναι το γνώρισμα των κατεξοχήν γενναίων ανδρών, δηλαδή το να διανύουν τον βίο τους μέσα από πειρασμούς, και ότι έτσι μεταχειρίζεται ο Θεός τους θαυμαστούς και μεγάλους άνδρες.

Διότι το να πει «επιθυμούμε», είναι σαν να έλεγε κανείς: «Θέλω να επιδεικνύεις πάντοτε ζήλο, και όπως ήσουν πρωτύτερα, τέτοιος να είσαι και στο μέλλον»· διότι αυτό καθιστούσε τον έλεγχο ευπρόσδεκτο. Και δεν είπε «θέλω», το οποίο θα ήταν δείγμα διδασκαλικής αυθεντίας, αλλά, ως δείγμα πατρικής φιλοστοργίας, χρησιμοποίησε το «επιθυμούμε», το οποίο είναι κάτι ισχυρότερο από το να θέλει. «Για να μη γίνετε νωθροί». Όπως ακριβώς, λέει, η αργία βλάπτει το σώμα, έτσι και την ψυχή η αποχή από τα αγαθά έργα την καθιστά πιο ράθυμη και ασθενή. «Αλλά να γίνετε μιμητές εκείνων που διά της πίστεως και της μακροθυμίας κληρονομούν τις υποσχέσεις». Για να μη νομίσουν ότι καταφρονήθηκαν και εγκαταλείφθηκαν ως ανάξιοι λόγου, αλλά να γνωρίζουν ότι αυτό είναι γνώρισμα των πλέον γενναίων ανδρών. «Διότι, όταν ο Θεός έδωσε την υπόσχεση στον Αβραάμ, επειδή δεν είχε να ορκιστεί σε κανέναν ανώτερο, ορκίστηκε στον εαυτό Του, λέγοντας». Αφού τους έλεγξε, τους επαναφέρει γενναία στην ελπίδα, ότι θα επιτύχουν όλα όσα ελπίζουν.