Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 6:19

Αλλά σκουπίστε μου τα δάκρυα· διότι αισθάνομαι ότι, εξαιτίας του πόνου, εκδηλώνω αδυναμία περισσότερο από το πρέπον. Δεν αφαιρέθηκε από εμάς ο νυμφίος, στέκεται ανάμεσά μας, έστω κι αν εμείς δεν τον βλέπουμε. Ο ιερέας βρίσκεται στα άδυτα· στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Χριστός. Εγκατέλειψε το παραπέτασμα της σάρκας. Δεν λατρεύει πλέον με το υπόδειγμα και τη σκιά των επουρανίων, αλλά βλέπει την ίδια την εικόνα των πραγμάτων. Όχι πια σαν μέσα από καθρέφτη και αινιγματικά, αλλά αυτοπροσώπως συναντά τον Θεό, και μεσιτεύει για εμάς και για τα αγνοήματα του λαού. Απέβαλε τους δερμάτινους χιτώνες· διότι δεν έχουν ανάγκη από τέτοιους χιτώνες όσοι ζουν στον παράδεισο, αλλά φέρει ενδύματα τα οποία πήρε μαζί του, αφού τα ύφανε ο ίδιος με την καθαρότητα του βίου του. Τίμιος είναι ενώπιον του Κυρίου ο θάνατος του οσίου του, ή μάλλον δεν πρόκειται για θάνατο, αλλά για ρήξη των δεσμών. Διότι λέει: «διέρρηξας τους δεσμούς μου». Ο Συμεών απολύθηκε, ελευθερώθηκε από τα δεσμά του σώματος. Η παγίδα συνετρίβη, και το στρουθίο πέταξε μακριά. Εγκατέλειψε την Αίγυπτο, τον βορβορώδη βίο. Πέρασε όχι εκείνη την Ερυθρά, αλλά τούτη τη μαύρη και ζοφερή θάλασσα της ζωής. Εισήλθε στη γη της επαγγελίας, και πάνω στο όρος βρίσκεται σε πνευματική θεωρία με τον Θεό. Έλυσε το υπόδημα της ψυχής, ώστε με καθαρό το βήμα της διανοίας να βαδίσει πάνω στην άγια γη, μέσα στην οποία καθοράται ο Θεός.

Και αφού διαίρεσε αυτόν τον ναό στα δύο και άφησε στη μέση ένα καταπέτασμα, επέτρεψε το μεν εξωτερικό μέρος του καταπετάσματος να είναι προσβάσιμο σε όλους, ενώ το εσωτερικό άβατο και αθέατο σε όλους, εκτός μόνο από τον αρχιερέα. Και για να βεβαιωθείς ότι αυτά δεν αποτελούν δικό μας στοχασμό, αλλά ότι ο ναός είχε κατασκευαστεί ως τύπος ολόκληρου του κόσμου, άκουσε τι λέει ο Παύλος, όταν μιλάει για τον Χριστό που ανέβηκε στον ουρανό: «Διότι ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα Άγια, αντίτυπα των αληθινών»· αποδεικνύοντας έτσι ότι τα επίγεια ήταν αντίτυπα των αληθινών. Ότι δε και το καταπέτασμα διαχώριζε τα Άγια των αγίων από τα εξωτερικά Άγια, ακριβώς όπως αυτός ο ουρανός αποτειχίζει τα όσα βρίσκονται πάνω από αυτόν από όλα αυτά τα δικά μας, άκουσε πώς υπαινίχθηκε και αυτό το γεγονός, αποκαλώντας τον ουρανό καταπέτασμα. Διότι, μιλώντας για την ελπίδα και λέγοντας ότι την έχουμε ως άγκυρα της ψυχής ασφαλή και βέβαιη, πρόσθεσε: «Και η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας ο Ιησούς», ψηλά, πάνω από τον ουρανό.

Από αυτά συμπεραίνουμε τα μελλοντικά, λέει· διότι αν αυτά πραγματοποιήθηκαν μετά από τόσο χρόνο, οπωσδήποτε θα πραγματοποιηθούν και εκείνα. Ώστε, όσα συνέβησαν στον Αβραάμ μας δίνουν τη βεβαιότητα και για τα μελλοντικά. Αυτήν την έχουμε ως άγκυρα της ψυχής, ασφαλή και βέβαιη, η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Ιησούς, ο οποίος έγινε αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Ενώ βρισκόμαστε ακόμη στον κόσμο και δεν έχουμε αναχωρήσει από αυτήν τη ζωή, μας παρουσιάζει να βρισκόμαστε ήδη μέσα σε όσα έχουν υποσχεθεί· διότι, μέσω της ελπίδας, βρισκόμαστε ήδη στον ουρανό. Είπε: «Αναμείνατε, διότι οπωσδήποτε θα γίνουν». Έπειτα, παρέχοντας πλήρη βεβαιότητα, λέει: «Μάλλον όμως, με την ελπίδα τα έχετε ήδη επιτύχει». Και δεν είπε: «Εμείς είμαστε μέσα», αλλά, «Αυτή εισήλθε μέσα»· το οποίο ήταν πιο αληθινό και πιο πειστικό. Διότι, όπως ακριβώς η άγκυρα που εξαρτάται από το πλοίο δεν το αφήνει να περιφέρεται, έστω κι αν το κλυδωνίζουν μύριοι άνεμοι, αλλά, καθώς είναι στερεωμένη, το καθιστά σταθερό· έτσι κάνει και η ελπίδα.

Και πρόσεξε πόσο εξαιρετικά ταιριαστή εικόνα βρήκε· διότι δεν είπε «θεμέλιο», το οποίο θα ήταν αταίριαστο, αλλά «άγκυρα». Επειδή αυτό που βρίσκεται σε θαλασσοταραχή, και δεν φαίνεται να έχει σταθεροποιηθεί πλήρως, στέκεται πάνω στο υγρό στοιχείο σαν να βρίσκεται σε στεριά, και κλυδωνίζεται, και ταυτόχρονα δεν κλυδωνίζεται. Διότι για εκείνους που είναι πολύ σταθεροί και φιλοσοφημένοι, εύλογα χρησιμοποίησε εκείνη την εικόνα ο Χριστός λέγοντας: «Αυτός που έχτισε την οικία του πάνω στην πέτρα»· για εκείνους όμως που αποθαρρύνονται και πρέπει να υποβαστάζονται από την ελπίδα, πολύ εύστοχα χρησιμοποίησε αυτήν την εικόνα ο Παύλος. Διότι η τρικυμία και η σφοδρή κακοκαιρία κλυδωνίζουν το σκάφος· η ελπίδα όμως δεν το αφήνει να περιφέρεται ακυβέρνητο, έστω κι αν αμέτρητοι άνεμοι το ταρακουνούν. Ώστε, αν δεν είχαμε αυτήν, προ πολλού θα είχαμε καταποντιστεί. Και όχι μόνο στα πνευματικά, αλλά και στα βιοτικά ζητήματα μπορεί να διαπιστώσει κανείς τη μεγάλη της δύναμη· όπως, για παράδειγμα, στο εμπόριο, στη γεωργία, στη στρατιωτική υπηρεσία. Διότι, αν κάποιος δεν την προτάξει ευθύς εξαρχής, δεν θα καταπιανόταν με κανένα έργο. Και δεν είπε απλώς «άγκυρα», αλλά «ασφαλή και βέβαιη»· για να φανερώσει το αδιάψευστο της σωτηρίας εκείνων που στηρίζονται πάνω της· γι' αυτό και προσθέτει: «Η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος».

Σύμφωνα με αυτό, λοιπόν, λέγει: «Διότι ο νόμος δεν έφερε τίποτε στην τελειότητα», επειδή τα πάντα ήταν τύποι, τα πάντα σκιά: η περιτομή, η θυσία, το Σάββατο, τα οποία δεν μπόρεσαν να εισχωρήσουν στην ψυχή. Γι' αυτόν τον λόγο παραχωρεί τη θέση του και αποσύρεται. «Εισάγεται δε μια ανώτερη ελπίδα, μέσω της οποίας πλησιάζουμε τον Θεό· και καθόσον δεν έγινε χωρίς ορκωμοσία». Βλέπεις ότι έτσι κατέστη αναγκαίο το θέμα του όρκου εδώ; Γι' αυτόν τον λόγο ανέπτυξε προηγουμένως πολλούς θεολογικούς συλλογισμούς, ότι δηλαδή ο Θεός ορκίστηκε, και μάλιστα ορκίστηκε για μεγαλύτερη βεβαιότητα. «Εισαγωγή δε ανώτερης ελπίδας». Τι σημαίνει αυτό; Είχε και ο νόμος ελπίδα, λέγει, αλλά όχι τέτοια. Διότι ήλπιζαν, εάν γίνονταν ευάρεστοι, ότι θα κατέχουν τη γη και δεν θα πάθουν τίποτε το κακό. Εδώ όμως ελπίζουμε, εάν γίνουμε ευάρεστοι, ότι δεν θα κατέχουμε τη γη, αλλά τον ουρανό. Ή μάλλον, κάτι που είναι πολύ ανώτερο από τούτο, ελπίζουμε ότι θα σταθούμε κοντά στον Θεό, ότι θα φθάσουμε δίπλα στον ίδιο τον πατρικό θρόνο, ότι θα τον υπηρετούμε μαζί με τους αγγέλους. Και πρόσεξε πώς τα τοποθετεί αυτά σταδιακά. Διότι εκεί μεν λέγει: «Η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος»· εδώ όμως: «Μέσω της οποίας πλησιάζουμε τον Θεό· και καθόσον δεν έγινε χωρίς ορκωμοσία». Τι σημαίνει το: «Και καθόσον δεν έγινε χωρίς ορκωμοσία»; Δηλαδή, όχι χωρίς όρκο. Ιδού και άλλη διαφορά. Και δεν υποσχέθηκε απλώς αυτά τα πράγματα, λέγει.

Εδώ εννοεί τη σάρκα. Ορθά μάλιστα την ονόμασε μεγαλύτερη και τελειότερη, εφόσον ο Θεός Λόγος και όλη η ενέργεια του Πνεύματος κατοικεί σε αυτήν. Διότι ο Θεός δεν δίνει το Πνεύμα με το μέτρο. Ή την ονομάζει τελειότερη επειδή είναι και ασύλληπτη, και επειδή κατορθώνει μεγαλύτερα έργα. «Δηλαδή, που δεν ανήκει σε αυτήν την κτίση». Δες πώς είναι μεγαλύτερη: διότι δεν θα προερχόταν από το Πνεύμα, εάν την είχε κατασκευάσει άνθρωπος. «Όχι από αυτήν την κτίση», λέει, δηλαδή όχι από αυτά τα κτίσματα, αλλά από πνευματική κτίση· διότι κατασκευάστηκε από το Άγιο Πνεύμα. Βλέπεις πώς ονομάζει το σώμα και σκηνή και καταπέτασμα και ουρανό; «Μέσα από τη μεγαλύτερη και τελειότερη», λέει, «σκηνή»· έπειτα, «μέσα από το καταπέτασμα, δηλαδή τη σάρκα του»· και πάλι, «στο εσωτερικό του καταπετάσματος»· και πάλι: «εισερχόμενη στα Άγια των αγίων, για να εμφανιστεί ενώπιον του προσώπου του Θεού». Για ποιον λόγο λοιπόν το κάνει αυτό; Επειδή θέλει να μας διδάξει ότι, σύμφωνα με τη μία και την άλλη σημασία, πρόκειται για το ίδιο νόημα. Τι εννοώ με αυτό; Καταπέτασμα είναι ο ουρανός· διότι, όπως ακριβώς το καταπέτασμα διαχωρίζει τα άγια, έτσι και η σάρκα κρύβει τη θεότητα· και παρομοίως σκηνή είναι η σάρκα, η οποία φέρει μέσα της τη θεότητα· και πάλι σκηνή είναι ο ουρανός· διότι εκεί μέσα βρίσκεται ο ιερέας.

Έπειτα, εκθέτοντας την απόδειξη του σκότους και της μωρίας, πρόσθεσε: «Αντάλλαξαν τη δόξα του άφθαρτου Θεού με ομοίωμα εικόνας φθαρτού ανθρώπου, και πτηνών, και τετράποδων, και ερπετών». Αλλά όλο αυτό το σκότος η πίστη, όταν εισήλθε, το διέλυσε από την ψυχή εκείνου που την υποδέχθηκε. Και όπως ακριβώς ένα πλοίο, που κλυδωνίζεται από την ορμή των ανέμων και κατακλύζεται από την έγερση των κυμάτων, μία άγκυρα που ρίχνεται το σταθεροποιεί από παντού και το ριζώνει στη μέση του πελάγους, έτσι ακριβώς και τον δικό μας νου, όταν τον κλυδωνίζουν οι λογισμοί που προσπίπτουν από έξω, η πίστη, εισερχόμενη πιο ασφαλής από άγκυρα, τον απαλλάσσει από το ναυάγιο, αγκυροβολώντας το σκάφος με την πλήρη βεβαιότητα της συνειδήσεως σαν σε γαλήνιο λιμάνι. Και αυτό ακριβώς δηλώνοντας πάλι ο Παύλος έλεγε, ότι για αυτόν τον λόγο έδωσε ο Θεός αποστόλους προς καταρτισμό των αγίων, μέχρι να φτάσουμε όλοι στην ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού· ώστε να μην είμαστε πλέον νήπια, που κλυδωνίζονται και παρασύρονται από κάθε άνεμο. Βλέπεις το κατόρθωμα της πίστεως, ότι όπως μία ασφαλής άγκυρα, έτσι διώχνει την τρικυμία; Αυτό λοιπόν γράφει και ο ίδιος πάλι σε επιστολή του προς τους Εβραίους, λέγοντας τα εξής για την πίστη: «Αυτήν την έχουμε ως άγκυρα της ψυχής, ασφαλή και βεβαία, η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος».

Διότι, για να μην νομίσεις, ακούγοντας για άγκυρα, ότι έλκεσαι προς τα κάτω, δείχνει ότι η φύση αυτής της άγκυρας είναι καινοφανής, καθώς δεν πιέζει προς τα κάτω, αλλά ανυψώνει τη διάνοια προς τα άνω, και τη μεταθέτει προς τον ουρανό, και την καθοδηγεί στο εσωτερικό του καταπετάσματος· διότι εδώ ονόμασε καταπέτασμα τον ουρανό. Για ποιον λόγο και γιατί; Επειδή, όπως ακριβώς το καταπέτασμα διαχώριζε από την εξωτερική σκηνή τα Άγια των Αγίων, έτσι και αυτός ο ουρανός, ως καταπέτασμα παρεμβαλλόμενο στο μέσον της κτίσεως, διαχωρίζει από την εξωτερική σκηνή, δηλαδή από τον ορατό αυτόν κόσμο, τα Άγια των Αγίων, εννοώντας τα άνω και όσα βρίσκονται υπεράνω αυτών, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Χριστός.

Δηλαδή, το να διανύει κανείς τον βίο του μέσα από δοκιμασίες. Πρέπει δε, λέει, να τα υπομένει όλα με μακροθυμία και πίστη. Διότι, εάν πει ότι δίνει, και εσύ το λάβεις αμέσως, τότε τι ακριβώς πίστεψες; «Να κρατήσουμε την προκείμενη ελπίδα, την οποία έχουμε ως άγκυρα της ψυχής, ασφαλή και βέβαιη». Από αυτά, λέει, συμπεραίνουμε για τα μελλοντικά. Διότι, εάν αυτά πραγματοποιήθηκαν μετά από τόσο χρόνο, οπωσδήποτε θα πραγματοποιηθούν και εκείνα.

Επομένως, όσα έγιναν στον Αβραάμ μας βεβαιώνουν και για τα μελλοντικά. «Και η οποία εισέρχεται.» Ενώ βρισκόμαστε ακόμη στον κόσμο, μας δείχνει ότι βρισκόμαστε μέσα στα υποσχεθέντα μέσω της ελπίδας· και δεν είπε «εμείς βρισκόμαστε μέσα», αλλά ότι αυτή (η ελπίδα) εισήλθε μέσα, πράγμα που ήταν πιο αληθινό και πιο πειστικό. «Στο εσωτερικό του καταπετάσματος.» Αντί να πει, στον ουρανό. «Όπου ως πρόδρομος εισήλθε για χάρη μας ο Ιησούς, κατά την τάξη του Μελχισεδέκ.» Πολύ εύστοχη είναι η ονομασία του προδρόμου, εφόσον και εμείς πρόκειται να τον ακολουθήσουμε. Διότι δεν είναι μεγάλη η απόσταση μεταξύ του προδρόμου και εκείνων που ακολουθούν. «Αφού έγινε Αρχιερέας εις τον αιώνα.» Ιδού και άλλη μια παρηγοριά, εφόσον ο ιερέας μας βρίσκεται ψηλά (στον ουρανό), και είναι πολύ ανώτερος από εκείνον των Ιουδαίων.

Και όπως ακριβώς ο βασιλιάς Σολομών, κατά την τοποθέτηση της κιβωτού για ανάπαυση στον ναό του Κυρίου, τον οποίο ο ίδιος έκτισε, συγκάλεσε όλους τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ στη Σιών για να ανεβάσουν την κιβωτό της διαθήκης του Κυρίου από την πόλη του Δαβίδ, η οποία είναι η Σιών, και οι ιερείς σήκωσαν την κιβωτό και τη σκηνή του μαρτυρίου, και τα ανέβασαν οι ιερείς και οι Λευίτες, ενώ ο βασιλιάς και όλος ο λαός βρίσκονταν μπροστά από την κιβωτό θυσιάζοντας αναρίθμητα βόδια και πρόβατα, και οι ιερείς εισάγουν την κιβωτό της διαθήκης του Κυρίου στον τόπο της, στο δαβήρ του οίκου, στα άγια των αγίων, κάτω από τις πτέρυγες των Χερουβείμ· έτσι ακριβώς και τότε, κατά την ανάπαυση της νοητής κιβωτού, όχι της διαθήκης του Κυρίου, αλλά της ίδιας της υποστάσεως του Θεού Λόγου, ο ίδιος ο νέος Σολομών, ο άρχοντας της ειρήνης και ο αριστοτέχνης των πάντων, συγκέντρωσε σήμερα τα υπερκόσμια τάγματα των ουρανίων νοών και τους προεξάρχοντες της νέας διαθήκης, δηλαδή τους αποστόλους, μαζί με όλο τον λαό των αγίων στην Ιερουσαλήμ, και την μεν ψυχή της, μέσω των αγγέλων, την εγκαθιστά στα άγια των αγίων, τα αρχέτυπα, τα αληθινά και ουράνια, πάνω στις ίδιες τις πτέρυγες των τετραμόρφων ζώων, και την παρέστησε στον δικό του θρόνο, στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε σωματικά ως πρόδρομος ο ίδιος ο Χριστός, ενώ το σώμα της μεταφέρεται από τα χέρια των αποστόλων, καθώς ο Βασιλιάς των βασιλευόντων το σκεπάζει με την αίγλη της αόρατης θεότητάς του, και όλο το πλήθος των αγίων προπορεύεται και αναπέμπει ιερές ιαχές και προσφέρει θυσία αινέσεως, έως ότου εναποτέθηκε στον τάφο σαν σε νυμφικό θάλαμο, και μέσω αυτού στην τρυφή της Εδέμ και στα ουράνια σκηνώματα.

Έχει δε και ο ναός αυτός το εσώτερο του καταπετάσματος, όπου εισήλθε ως πρόδρομος για εμάς ο Ιησούς, και κατοικεί μέσα μας, σύμφωνα με τον Απόστολο που λέει: «Ή μήπως δεν επιγινώσκετε ότι ο Χριστός κατοικεί μέσα σας, εκτός πια αν είστε αδόκιμοι;». Αυτό είναι ο πιο εσωτερικός, απόκρυφος και καθαρός χώρος της καρδιάς, ο οποίος αν δεν ανοιχθεί μέσω της καθολικής και νοερής ελπίδας προς τον Θεό, δεν είναι δυνατόν να επιγνώσουμε με βεβαιότητα αυτόν που ενοικεί, ούτε να γνωρίζουμε αν έγιναν δεκτές οι λογικές μας θυσίες ή όχι. Διότι, όπως αρχικά στον Ισραήλ το πυρ κατανάλωνε τα υπολείμματα των θυσιών, έτσι συμβαίνει και εδώ: διότι, όταν ανοιχθεί η πιστή καρδιά μέσω της προαναφερθείσας ελπίδας, ο επουράνιος αρχιερέας δέχεται τους πρωτότοκους λογισμούς του νου και τους καταναλώνει με το θείο πυρ, για το οποίο είπε: «Πυρ ήλθα να βάλω στον κόσμο, και πόσο θα ήθελα να είχε ήδη ανάψει». Πρωτότοκους δε λογισμούς ονομάσαμε αυτούς που δεν δημιουργούνται από δεύτερη σκέψη της καρδιάς, αλλά από την πρώτη προσβολή και ανάδυση προσφέρονται αμέσως στον Χριστό. Διότι αυτούς που του προσφέρονται έπειτα από πολλούς συλλογισμούς, η θεία Γραφή τους ονόμασε χωλούς και τυφλούς και τερατώδεις, και γι' αυτόν τον λόγο δεν γίνονται δεκτοί από τον Δεσπότη Θεό.

Επομένως, ο νόμος έγινε παιδαγωγός μας προς τον Χριστό, ώστε να δικαιωθούμε εκ πίστεως. Με την έλευση όμως της πίστεως, δεν βρισκόμαστε πλέον υπό παιδαγωγό. Διότι όλοι είστε υιοί του Θεού διά της πίστεως στον Ιησού Χριστό, την οποία έχουμε ως άγκυρα της ψυχής ασφαλή και βέβαιη, και η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για εμάς ως πρόδρομος ο Χριστός.

Ο Χριστός όμως, ο οποίος με μία προσφορά τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται (διότι αυτός είναι ο τελειωτής της πίστεώς μας, στον οποίο αποβλέπουμε), τι; Ας τον σταυρώσουν ξανά οι νεοφανείς Ιουδαίοι. Ας εξετάσουμε ποια είναι τα επόμενα. Αλλά πρέπει να στραφούμε και πάλι στα λόγια του Παύλου, και να παρατηρήσουμε όσο πιο προσεκτικά γίνεται πόσο ανώτερη και εξοχότερη είναι η δική μας λατρεία σε σχέση με τους ιερείς του νόμου και τα όσα θυσιάζονταν από αυτούς. Οι ιερείς που εγκαθίσταντο σύμφωνα με τον νόμο, επειδή και οι ίδιοι περιβάλλονταν από αδυναμία ως άνθρωποι, προσέφεραν τις νομικές θυσίες όχι μόνο για τον λαό, αλλά και για τον εαυτό τους. Ο δικός μας όμως αρχιερέας και απόστολος της ομολογίας μας, δεν έχει ανάγκη, όπως εκείνοι, να το κάνει αυτό καθημερινά, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για του λαού. Διότι αυτό το έπραξε μία φορά για πάντα, προσφέροντας τον εαυτό του, και κάθισε στα δεξιά της μεγαλοσύνης στους ουρανούς, εισερχόμενος ως πρόδρομος για χάρη μας στο εσωτερικό του καταπετάσματος, γινόμενος αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Και εκείνοι μεν υπήρξαν πολλοί, επειδή εξαιτίας του θανάτου που τους διέκοπτε εμποδίζονταν να παραμένουν. Αυτός όμως, επειδή μένει εις τον αιώνα, έχει την ιεροσύνη αμετάβλητη, γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό.

Αλλά και ο θείος Παύλος έτσι διδάσκει την Εκκλησία του Χριστού: «Για να σας δώσει ο Θεός του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Πατέρας της δόξας, πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως για την επίγνωσή Του», και λίγο μετά: «Σύμφωνα με την ενέργεια της κραταιάς ισχύος του, την οποία ενήργησε στον Χριστό ανασταίνοντάς τον από τους νεκρούς, και τον κάθισε στα δεξιά του στα επουράνια υπεράνω κάθε αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος και κάθε ονόματος που ονομάζεται», και πάλι: «Εάν λοιπόν συναναστηθήκατε με τον Χριστό, να ζητάτε τα άνω, όπου ο Χριστός κάθεται στα δεξιά του Θεού, να φρονείτε τα άνω, όχι τα επί της γης· διότι πεθάνατε και η ζωή σας έχει κρυφτεί μαζί με τον Χριστό στον Θεό», και πάλι: «Ο οποίος, όντας απαύγασμα της δόξας και χαρακτήρας της υποστάσεώς του, και φέροντας τα πάντα με τον λόγο της δυνάμεώς του, αφού έκανε δι' εαυτού καθαρισμό των αμαρτιών μας, κάθισε στα δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης στα ύψη», και πάλι: «Έχοντας λοιπόν μέγαν αρχιερέα που έχει διασχίσει τους ουρανούς, τον Ιησού τον Υιό του Θεού, ας κρατάμε σταθερά την ομολογία», και λίγο μετά: «Την οποία έχουμε ως άγκυρα της ψυχής ασφαλή και βεβαία και η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε ως πρόδρομος για εμάς ο Ιησούς, γενόμενος αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ», και πάλι: «Τέτοιον αρχιερέα έχουμε, ο οποίος κάθισε στα δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης στους ουρανούς», και πάλι: «Διότι δεν εισήλθε ο Χριστός σε χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα στο πρόσωπο του Θεού υπέρ ημών», και πάλι: «Αυτός δε, αφού πρόσφερε μία θυσία υπέρ των αμαρτιών, κάθισε στο διηνεκές στα δεξιά του Θεού, περιμένοντας στο εξής έως ότου τεθούν οι εχθροί του υποπόδιο των ποδών του.»

Σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή, ο Ααρών, αφού έπαιρνε την άγια στολή και τον ποδήρη χιτώνα με τους δώδεκα κώδωνες, και έχοντας τα ονόματα των δώδεκα φυλών των υιών του Ισραήλ γραμμένα πάνω σε δώδεκα λίθους, καθώς και άλλους δύο πολύτιμους λίθους πάνω στους ώμους του, εισερχόταν στα Άγια των Αγίων, επιτελώντας όλη την ιερατεία και λατρεία που όριζε ο νόμος, προτυπώνοντας μέσω αυτής της εικόνας την αληθινή ιερωσύνη του Χριστού. Διότι έτσι και ο Κύριος, παίρνοντας μαζί Του τα τέκνα Του, τους Αποστόλους, άλλους από εδώ και άλλους από εκεί, βαστάζοντας τα ονόματά τους, εισήλθε στο επουράνιο θυσιαστήριο, στα Άγια των Αγίων, «στο εσωτερικό του καταπετάσματος», γινόμενος «πρόδρομος για χάρη μας». Ο δε ποικιλμένος ποδήρης χιτώνας με τους δώδεκα κώδωνες συμβολίζει το Παράκλητο Πνεύμα, το οποίο έντυσε τις ψυχές των αποστόλων, οι οποίοι και ήχησαν σε όλο τον κόσμο το ευαγγέλιο της βασιλείας του Χριστού. Σε Αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Διότι, καθώς αυτοί υπέμεναν και διατηρούσαν τη νοερά πραότητα, ο Κύριος, βλέποντας την υπομονή της καρδιάς που πολεμούνταν αλλά δεν απομακρυνόταν από την αγάπη, διέρρηξε «το μεσότοιχο του φραγμού», και απομάκρυνε πλέον την έχθρα, και δεν είχαν πια την αγάπη με βία, αλλά με βοήθεια. Ο Κύριος λοιπόν καταργούσε την περιστρεφόμενη ρομφαία, που κινούσε τους λογισμούς, και εισέρχονταν «στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Κύριος», και εντρυφούσαν στους καρπούς του Πνεύματος, και αφού αντίκρισαν τα μέλλοντα με βεβαιότητα καρδιάς, κατά τον απόστολο, σαν σε καθρέφτη αινιγματικά, έλεγαν: «όσα μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν, αυτά που ετοίμασε ο Θεός για εκείνους που τον αγαπούν».

Πόσο χρόνο άραγε θα ζήσουμε; Πολύ ή λίγο; Και ποιος ξέρει «τι θα φέρει η αυριανή ημέρα;» Αρκετό λοιπόν μέσο διαπαιδαγώγησης είναι ο θάνατος· διότι αυτό που είδαμε στον αδελφό, αυτό δεν θα αργήσει να συμβεί και σε εμάς τους ίδιους· επειδή δεν υπάρχει κανείς που θα υπερβεί το όριο του θανάτου. Ας μην ξεχάσουμε λοιπόν ποτέ τον θάνατο, αδελφοί, για να μην μας βρει ο αιώνιος θάνατος· και ας μην αγαπήσουμε τον παρόντα αιώνα, για να μην γίνουμε εχθροί με τον Θεό· διότι έχει γραφτεί: «Όποιος θελήσει να είναι φίλος του κόσμου, καθίσταται εχθρός του Θεού.» Ή αγνοείτε ότι η φιλία αυτού του κόσμου δεν επιτρέπει στην ψυχή να επιθυμεί την έξοδό της από το σώμα; Διότι, όπως ακριβώς ο Ισραήλ επειγόταν να απαλλαγεί από την αιγυπτιακή δουλεία και να εισέλθει στη γη της επαγγελίας, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αρμόζει και σε εμάς να προσπαθούμε με ζήλο να εξέλθουμε από τη φθαρτή δουλεία αυτού του σώματος, και να εισέλθουμε «στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Ιησούς·» δηλαδή στα αγαθά της άνω Ιερουσαλήμ.