Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 6:20

Αυτά, λοιπόν, είναι τα ηθικά διδάγματα, όπως προείπαμε. Χαίρονται, επομένως, οι μαθητές με χαρά μεγάλη. Διότι στ' αλήθεια αξίζει μεγάλη χαρά για όλα αυτά με τα οποία ο Ιησούς, ερχόμενος στον κόσμο, ευεργέτησε την ανθρωπότητα. Ας φροντίσουμε, λοιπόν, και εμείς τα μάτια της διανοίας μας και ας γίνουμε μαθητές της σοφίας, ώστε να δούμε τις δυνάμεις που κάθε ώρα διακονούν τον Ιησού. Έχοντας, επομένως, αξιωθεί τέτοια μεγάλα αγαθά, ας χαρούμε και εμείς με μεγάλη χαρά, διότι ο Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός καταδέχθηκε να έλθει ανάμεσά μας και να πάθει για εμάς. Αναστήθηκε τριήμερος από τους νεκρούς, αφού σκύλευσε τον άδη, αφού καταπάτησε τον εχθρό και αφού διέρρηξε τα δεσμά της αμαρτίας που μας καταθλίβει. Γι' αυτό και «μας ανέστησε μαζί του και μας έβαλε να καθίσουμε μαζί του στα επουράνια», «στα δεξιά της μεγαλωσύνης» του Πατρός, «όπου ως πρόδρομος για χάρη μας ανήλθε ο ίδιος ο Χριστός» «εξασφαλίζοντας αιώνια λύτρωση». Ας αναφωνήσουμε, λοιπόν, και εμείς με μεγάλη φωνή: «Ωσαννά στα ύψιστα, ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου». Ας προσκυνήσουμε, λοιπόν, τον Πατέρα μαζί με τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, κηρύττοντας αφενός τρεις υποστάσεις, ομολογώντας αφετέρου μία θεότητα. Την αρετή ας προτιμήσουμε, αγαπητοί, και τους κόπους γι' αυτήν ας ασπαστούμε εκουσίως· ας ασκήσουμε την εγκράτεια, ας μεριμνήσουμε για τους φτωχούς.

Διότι αυτό είχε ανάγκη ο άνθρωπος εξαιτίας της ταπεινότητας της σάρκας και του θανάτου. Επειδή, λοιπόν, ο Λόγος, αν και είναι εικόνα του Πατρός και αθάνατος, έλαβε μορφή δούλου και υπέμεινε για εμάς τον θάνατο ως άνθρωπος στη δική του σάρκα, ώστε με αυτόν τον τρόπο να προσφέρει τον εαυτό του στον Πατέρα υπέρ ημών μέσω του θανάτου· γι' αυτόν τον λόγο, λέγεται ότι υπερυψώνεται ως άνθρωπος εξαιτίας μας και υπέρ ημών, ώστε, όπως ακριβώς με τον θάνατό του όλοι εμείς πεθάναμε εν Χριστώ, έτσι, εν τω ιδίω τω Χριστώ να υπερυψωθούμε πάλι και εμείς, ανασταινόμενοι από τους νεκρούς και ανερχόμενοι στους ουρανούς, όπου εισήλθε ως πρόδρομος υπέρ ημών ο Ιησούς, όχι σε αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα ενώπιον του Θεού για χάρη μας. Εάν δε τώρα εισήλθε υπέρ ημών στον ίδιο τον ουρανό ο Χριστός, καίτοι και πριν από αυτό και πάντοτε υπήρχε ως Κύριος και δημιουργός των ουρανών· άρα για χάρη μας έχει γραφτεί τώρα το ότι υψώθηκε.

Επειδή, λοιπόν, ο Λόγος, αν και είναι εικόνα του Πατέρα και αθάνατος, «έλαβε μορφή δούλου» και υπέμεινε για χάρη μας ως άνθρωπος τον θάνατο στη δική του σάρκα, ώστε με αυτόν τον τρόπο να προσφέρει τον εαυτό του μέσω του θανάτου υπέρ ημών στον Πατέρα, γι' αυτόν τον λόγο λέγεται ότι υπερυψώνεται ως άνθρωπος για εμάς και υπέρ ημών. Και τούτο, ώστε, όπως ακριβώς με τον θάνατό του «όλοι εμείς πεθάναμε» εν Χριστώ, έτσι πάλι στο πρόσωπο του ίδιου του Χριστού να υπερυψωθούμε και εμείς, εγειρόμενοι από τους νεκρούς και ανερχόμενοι στους ουρανούς, «όπου εισήλθε υπέρ ημών ως πρόδρομος ο Ιησούς», όχι «σε αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών». Εάν, όμως, τώρα ο Χριστός εισήλθε στον ίδιο τον ουρανό υπέρ ημών, αν και πριν από αυτό και πάντοτε ήταν Κύριος και δημιουργός των ουρανών, άρα υπέρ ημών έχει γραφεί τώρα και το ότι υπερυψώθηκε.

«Στον τόπο όπου σταυρώθηκε υπήρχε κήπος, και μέσα στον κήπο ένα καινούργιο μνήμα, στο οποίο δεν είχε τεθεί ακόμη κανείς». Συγκαταλέχθηκε μεταξύ των νεκρών Εκείνος που για χάρη μας βρέθηκε μεταξύ των νεκρών κατά σάρκα, ενώ ο Ίδιος νοείται και υπάρχει αληθινά ως ζωή, εξαιτίας του Εαυτού Του και Εκείνου που Τον γέννησε. Και για να εκπληρώσει κάθε δικαιοσύνη, δηλαδή αυτήν που αρμόζει στο ανθρώπινο σχήμα, δεν υπέβαλε τον δικό Του ναό μόνο στον θάνατο με την εκούσια θέλησή Του, αλλά και σε όσα ακολουθούν μετά από αυτόν, εννοώ βέβαια, στον ενταφιασμό και την κατάθεση στο μνήμα. Ο συγγραφέας αναφέρει ότι το μνήμα ήταν σε κήπο και ήταν καινούργιο, υποδηλώνοντας σε εμάς σαν σε τύπο και υπόδειγμα του γεγονότος, ότι ο θάνατος του Χριστού έγινε για εμάς πρόξενος και αρχή της εισόδου στον παράδεισο. Διότι ο Ίδιος «εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας». Τι άλλο θα μπορούσε να υποδηλώνει η μεταφορά του νεκρού Ιησού σε κήπο παρά ακριβώς αυτό; Μέσα δε από την καινότητα του μνήματος, σημαίνεται το απάτητο και πρωτόγνωρο της επιστροφής από τον θάνατο στη ζωή, καθώς και η καινοτομία που επινοήθηκε μέσω του Χριστού κατά της φθοράς. Διότι ο δικός μας θάνατος έγινε καινούργιος με τον θάνατο του Χριστού, έχοντας μεταβληθεί τρόπον τινά ως προς τη δύναμη και τη λειτουργία του σε ύπνο. Διότι ζούμε για τον Θεό, εφόσον πρόκειται να ζήσουμε, σύμφωνα με τις Γραφές. Γι' αυτό, άλλωστε, και ο μακάριος Παύλος αποκαλεί διαρκώς κοιμωμένους εκείνους που έχουν πεθάνει εν Χριστώ.

Και αυτό νομίζω ότι είναι εκείνο που ορθά ειπώθηκε μέσω της φωνής του Δαβίδ προς τον Δεσπότη των όλων: «Με χαλινάρι και καπίστρι να σφίξεις τα σαγόνια αυτών που δεν σε πλησιάζουν». Θα μπορούσε δε να λεχθεί και για τον Χριστό, και μάλιστα πολύ εύλογα: «Αυτός που οικοδομεί στον ουρανό την ανάβασή του». Διότι αυτός μεν είναι άνωθεν και από τον ουρανό, επειδή ως Θεός γεννήθηκε από Θεό κατά φύση· γι' αυτό και έλεγε: «Εγώ είμαι από τα άνω». Αλλά και ο σοφός Ιωάννης έχει μαρτυρήσει λέγοντας για αυτόν: «Εκείνος που έρχεται άνωθεν είναι πάνω από όλους»· αλλά, παρότι έχει ουσιωδώς την ανάβαση στους ουρανούς, διότι του ανήκε εκ των προτέρων, όπως είπα, επειδή είναι Θεός· την κατέστησε βατή για εκείνους που βρίσκονται πάνω στη γη. Διότι ως «πρόδρομος για χάρη μας» ανέβηκε προς τον Πατέρα, και όπως γράφει ο θεσπέσιος Παύλος «εγκαινίασε για εμάς μια νέα και ζωντανή οδό»· εμφανίστηκε ως άνθρωπος «για χάρη μας μπροστά στο πρόσωπο του Θεού» και Πατέρα, ο οποίος και «μας ανέστησε μαζί του και μας έβαλε να καθίσουμε μαζί του στα επουράνια».

Και αν βέβαια η λαμπρή ενδυμασία είναι το πλέον πρέπον για όσους εορτάζουν, τότε θα ήταν, νομίζω, καθόλου αταίριαστο το να πρέπει να λαμπρυνόμαστε με τα καυχήματα των αρετών. Μάλλον δε, είναι και πάρα πολύ ταιριαστό για όσους επιθυμούν να εισέλθουν στα Άγια των αγίων, όπου εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας ο Χριστός, σύμφωνα με τα λόγια του θεσπέσιου Παύλου. Ως Άγια των αγίων εννοούμε τους τρόπους της μυστικής τελείωσης. Σε αυτούς κανείς δεν θα μπορούσε να εισέλθει, ούτε θα μπορούσε να πλησιάσει τον Θεό, όσον αφορά βέβαια την εσωτερική διάθεση και τον αγιασμό, εάν δεν έχει προηγουμένως αποπλύνει πολύ καλά κάθε ρύπο που προέρχεται από την αμαρτία και τις σαρκικές επιθυμίες. Επειδή, όμως, όσα νομοθετήθηκαν παλαιότερα τυπικώς μέσω του πάνσοφου Μωυσή έχουν γραφτεί «προς νουθεσίαν ημών», και αποτελούν εικόνες πνευματικών πραγμάτων που κυοφορούν μεγάλη ωφέλεια, ας παραθέσουμε στους ακροατές, για επιβεβαίωση και σαφή απόδειξη όσων μόλις αναφέραμε, αυτό που είναι γραμμένο στο βιβλίο της Εξόδου.

ΓΛΑΦΥΡΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ ΒΙΒΛΙΟΝ Γ΄. Περί του Αβραάμ, και της επαγγελίας σχετικά με τον Ισαάκ, και ότι δι' αυτών προτυπωνόταν το μυστήριο της πίστεως. 1. Ότι ο Χριστός έγινε αρχιερέας και απόστολος της ομολογίας μας, το γράφει ο θεσπέσιος Παύλος· και βεβαίως διαβεβαίωσε σαφώς ότι, εισάγοντας σε εμάς την εντολή που είναι ασυγκρίτως καλύτερη και ανώτερη από την αρχαία και δοσμένη μέσω του Μωυσή (εννοώ δηλαδή την ευαγγελική), έγινε εγγυητής μιας καλύτερης διαθήκης. Και ο λόγος είναι αληθινός· διότι εάν βέβαια ο νόμος κατεργάζεται οργή και καταδεικνύει την αμαρτία, μας δικαιώνει όμως η χάρη που διακονείται μέσω της πραότητας του Σωτήρα μας. Διότι, όπως ο Ίδιος λέει κάπου, δεν ήλθε για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι' Αυτού. Ότι λοιπόν, ακόμη και αν δεν προήλθε κατά σάρκα από τη φυλή του Λευί, ονομάστηκε και είναι αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη της ιεροσύνης του Μελχισεδέκ, το έχει ήδη καταδείξει επαρκώς σε εμάς ο λόγος. Επίσης, ότι το μυστήριο της δικαιοσύνης διά της πίστεως έχει προαναγγελθεί νωρίτερα από την περιτομή του νόμου, και ότι προδιαγραφόταν στους απογόνους του Ισραήλ ο τύπος, ότι δηλαδή δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ να σωθούν με άλλον τρόπο, παρά μόνο διά του Χριστού, ο οποίος δικαιώνει τον ασεβή και συγχωρεί τα εγκλήματα.

Σημείο του ότι έγινε δεκτή η προσφορά από τον Θεό είναι το να καταναλωθούν οι τρίχες από τη φωτιά· διότι η Αγία Γραφή αποδίδει πάντοτε στη θεία φύση τη μορφή του πυρός. Και βέβαια ο θεσπέσιος Μωυσής είπε: «Ο Θεός μας είναι πυρ καταναλίσκον»· παρομοιάζοντας, νομίζω, το παντοδύναμο της θείας και άχραντης φύσης με φωτιά. Παρατήρησε δε πώς κοντά στις θύρες της σκηνής γίνεται το ξύρισμα της τελειώσεως, δηλαδή το τέλος όλης της δικής μας δικαιοσύνης και του εξαγνισμού. Διότι μόνες τους, η αγνεία και η δικαιοσύνη που θα μπορούσαμε να κατορθώσουμε, πώς θα μας εισήγαγαν στα Άγια των Αγίων, εφόσον δεν κατέχουν καθόλου το ακατηγόρητο και το αναμάρτητο; «Διότι κανείς δεν είναι εντελώς καθαρός από ρύπο»· μας εισάγει όμως ο Χριστός, ελευθερώνοντάς μας χωρίς μνησικακία και απαλλάσσοντάς μας από κάθε αμαρτία. Διότι εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας, όχι βέβαια για τον εαυτό Του, αλλά εξομαλύνοντας την είσοδο για εκείνους που βρίσκονται έξω από τις θύρες και έχουν ήδη φτάσει στο ίδιο το κατώφλι της αγίας σκηνής. ΠΑΛΛ. Αληθές. ΚΥΡ. Διότι Αυτός λέγεται ότι εγκαινίασε για εμάς οδό νέα και ζώσα.

Γι' αυτό, λοιπόν, φρόντισε να γίνεις άμωμο τέκνο του Θεού και να εισέλθεις σε εκείνη την κατάπαυση, όπου ως πρόδρομος για χάρη μας εισήλθε ο Χριστός. Φρόντισε να απογραφείς στην ουράνια εκκλησία μαζί με τους πρωτοτόκους, ώστε να βρεθείς στα δεξιά της μεγαλωσύνης του Υψίστου. Φρόντισε να εισέλθεις στην αγία πόλη, την άνω Ιερουσαλήμ, όπου βρίσκεται και ο παράδεισος της τρυφής. Διότι αυτά τα θαυμαστά και μακάρια πράγματα δεν θα τα αξιωθείς με άλλον τρόπο, παρά μόνο εάν χύνεις δάκρυα σαν χειμάρρους, ημέρα και νύχτα, σύμφωνα με τον Άγιο που λέει: κάθε νύχτα θα λούζω την κλίνη μου, με τα δάκρυά μου θα βρέχω το στρώμα μου· διότι δεν αγνοείς ότι εκείνοι που σπέρνουν με δάκρυα, θα θερίσουν με αγαλλίαση.

Αλλά σκουπίστε μου τα δάκρυα· διότι αισθάνομαι ότι, εξαιτίας του πόνου, εκδηλώνω αδυναμία περισσότερο από το πρέπον. Δεν αφαιρέθηκε από εμάς ο νυμφίος, στέκεται ανάμεσά μας, έστω κι αν εμείς δεν τον βλέπουμε. Ο ιερέας βρίσκεται στα άδυτα· στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Χριστός. Εγκατέλειψε το παραπέτασμα της σάρκας. Δεν λατρεύει πλέον με το υπόδειγμα και τη σκιά των επουρανίων, αλλά βλέπει την ίδια την εικόνα των πραγμάτων. Όχι πια σαν μέσα από καθρέφτη και αινιγματικά, αλλά αυτοπροσώπως συναντά τον Θεό, και μεσιτεύει για εμάς και για τα αγνοήματα του λαού. Απέβαλε τους δερμάτινους χιτώνες· διότι δεν έχουν ανάγκη από τέτοιους χιτώνες όσοι ζουν στον παράδεισο, αλλά φέρει ενδύματα τα οποία πήρε μαζί του, αφού τα ύφανε ο ίδιος με την καθαρότητα του βίου του. Τίμιος είναι ενώπιον του Κυρίου ο θάνατος του οσίου του, ή μάλλον δεν πρόκειται για θάνατο, αλλά για ρήξη των δεσμών. Διότι λέει: «διέρρηξας τους δεσμούς μου». Ο Συμεών απολύθηκε, ελευθερώθηκε από τα δεσμά του σώματος. Η παγίδα συνετρίβη, και το στρουθίο πέταξε μακριά. Εγκατέλειψε την Αίγυπτο, τον βορβορώδη βίο. Πέρασε όχι εκείνη την Ερυθρά, αλλά τούτη τη μαύρη και ζοφερή θάλασσα της ζωής. Εισήλθε στη γη της επαγγελίας, και πάνω στο όρος βρίσκεται σε πνευματική θεωρία με τον Θεό. Έλυσε το υπόδημα της ψυχής, ώστε με καθαρό το βήμα της διανοίας να βαδίσει πάνω στην άγια γη, μέσα στην οποία καθοράται ο Θεός.

Διότι «ιδού», λέει, «εγώ και τα παιδιά που μου έδωσε ο Θεός»· από εκεί, λοιπόν, που εσείς απομακρυνθήκατε, αφού γίνατε σάρκα και αίμα εξαιτίας της αμαρτίας, εκεί πάλι σας ανέλαβε και σας επανέφερε Εκείνος που για χάρη μας κοινώνησε σάρκα και αίμα. Και έτσι έγινε δικός μας Πατέρας και Θεός, από τον οποίο προηγουμένως είχαμε αποξενωθεί εξαιτίας της αποστασίας. Επομένως, ο Κύριος ευαγγελίζεται αυτή την αγαθή ευεργεσία μέσω των όσων ειπώθηκαν, και τα λόγια αυτά δεν αποτελούν απόδειξη της ταπεινότητας του Υιού, αλλά ευαγγέλιο της δικής μας καταλλαγής με τον Θεό. Διότι αυτό που συνέβη στον κατά Χριστόν άνθρωπο, αποτελεί κοινή χάρη για την ανθρώπινη φύση. Επειδή, όπως ακριβώς βλέποντας το σώμα, που ρέπει προς τα κάτω και βαραίνει προς τη γη, να ανυψώνεται μέσα από τον αέρα προς τους ουρανούς, πιστεύουμε σύμφωνα με τον λόγο του αποστόλου ότι και εμείς θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, έτσι και τώρα, έχοντας ακούσει ότι ο αληθινός Θεός και Πατέρας έγινε Πατέρας και Θεός της δικής μας απαρχής, δεν αμφιβάλλουμε πλέον ότι ο Ίδιος έγινε και δικός μας Πατέρας και Θεός, καθώς μάθαμε ότι θα εισέλθουμε στον ίδιο εκείνο τόπο, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Χριστός. Το ότι δε η χάρη αυτή μηνύεται μέσω μιας γυναίκας, είναι και αυτό σύμφωνο με το νόημα που έχει αποδοθεί.

Διότι του χαρίζει την εν Χριστώ αιώνια ζωή, την ανώδυνη, την άνοση, την άλυπη, την πραγματικά αθάνατη. Διότι, όπως ακριβώς τον θάνατο της ψυχής, δηλαδή την παράβαση και την αμαρτία, ακολούθησε αργότερα ο θάνατος και η αποσύνθεση στη γη και η μετατροπή σε χώμα, και με τον σωματικό θάνατο πάλι η καταδίκη της ψυχής στον άδη, έτσι και την ανάσταση της ψυχής, που είναι η επιστροφή προς Αυτόν μέσω της υπακοής στις θείες εντολές, θα την ακολουθήσει αργότερα η ανάσταση του σώματος, το οποίο θα ενωθεί και πάλι με την ψυχή. Και αυτήν την ανάσταση θα ακολουθήσει η πραγματική αφθαρσία και η αιώνια συμβίωση των αξιωθέντων με τον Θεό, οι οποίοι θα έχουν γίνει πνευματικοί αντί για σαρκικοί και θα ζουν στον ουρανό σαν άγγελοι του Θεού. Διότι, λέει, «θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο». Διότι, όπως ακριβώς ο Υιός του Θεού, αφού έγινε άνθρωπος από φιλανθρωπία, πέθανε κατά σάρκα, και ενώ η ψυχή Του χωρίστηκε από το σώμα, δεν χωρίστηκε από τη θεότητα, γι' αυτό και, αφού ανέστησε το σώμα Του, το ανέλαβε στον ουρανό μέσα σε δόξα, έτσι θα συμβεί και με όσους έζησαν εδώ σύμφωνα με το θέλημα του Θεού· διότι, όταν χωρίζονται από το σώμα, εφόσον δεν χωρίζονται από τον Θεό, κατά την ανάσταση θα αναλάβουν και το σώμα τους προς τον Θεό, εισερχόμενοι μαζί με ανείπωτη χαρά εκεί όπου εισήλθε ως πρόδρομος για εμάς ο Ιησούς και συναπολαμβάνοντας τη δόξα που πρόκειται να αποκαλυφθεί εν Χριστώ.

Ακριβώς αυτός είναι, με λίγα λόγια, ο τρόπος ζωής εκείνων που φέρουν το όνομα του Χριστού, αδελφοί: να εγκαρτερούν στις δεήσεις και στις προσευχές, να έχουν υψωμένο το βλέμμα της διανοίας τους σαν τους αγγέλους προς τον επουράνιο Δεσπότη, να τον αινούν και να τον ευλογούν με άμεμπτη βιοτή και έτσι να προσδοκούν τη μυστική του έλευση, σύμφωνα με εκείνον που του είπε: «Θα ψάλω και θα πορευτώ με σύνεση σε οδό άμωμη· πότε θα έρθεις σε εμένα;». Αυτό φανέρωνε και ο μέγας Παύλος λέγοντας: «Το δικό μας πολίτευμα υπάρχει στους ουρανούς, όπου εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας ο Ιησούς».

Και φαίνεται μεν ότι ο Παύλος μιλάει και αποφαίνεται αυστηρά· διότι εδώ αποκάλεσε πόρνο και ακάθαρτο τον ευτράπελο και αισχρολόγο, και τον απέκοψε από την εν Χριστώ κληρονομιά. Ο δε Κύριος, νομοθετώντας για εμάς, ξεπέρασε και αυτήν την απόφαση· διότι αποκάλεσε μοιχεία την επιθυμία που γεννάται στην ψυχή από την περίεργη ματιά, ώστε, καθαρίζοντας τους εαυτούς μας και από τους μολυσμούς της διανοίας, να πολιτευόμαστε στη γη αγγελικά. Γι' αυτόν άλλωστε τον λόγο κατέβηκε ο Ίδιος σε εμάς, ενώ ως Θεός παρέμενε στον ουρανό, προκειμένου εμάς, που παραμένουμε ακόμη επί της γης, να μας ανεβάσει στον ουρανό μέσω της αγγελικής πολιτείας. Γι' αυτό πάλι αναφέρει ο θείος Παύλος: «το δικό μας πολίτευμα υπάρχει στους ουρανούς, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Ιησούς». Είθε, ακολουθώντας Τον, να αξιωθούμε και εμείς, τώρα μεν μέσω ενός θεοφιλούς βίου, στο δε μέλλον μέσω της θέας των υπεσχημένων, απόρρητων και αιώνιων αγαθών, να είμαστε μαζί Του και να ζούμε αιώνια μαζί με τους αγίους αγγέλους και ανθρώπους, δοξάζοντάς Τον μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα, νυν και αεί και στους απέραντους αιώνες.

Εύλογα, λοιπόν, και ως φυσική ακολουθία, όταν ανέβηκε από το νερό, αμέσως του ανοίχτηκαν οι ουρανοί· επειδή και κατά την κάθοδό του στον άδη, όταν βρέθηκε κάτω από τη γη για χάρη μας, ανεβαίνοντας από εκεί άνοιξε τα πάντα και για τον εαυτό του και για εμάς, όχι μόνο τα επίγεια και τα περίγεια, αλλά και τον ίδιο τον ανώτατο ουρανό, στον οποίο έπειτα αναλήφθηκε σωματικά και «εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας»· διότι, όπως ακριβώς προέδειξε το σωτήριο πάθος του μέσω του μυστικού άρτου και του ποτηρίου και παρέδωσε έπειτα στους πιστούς να τελούν αυτό το μυστήριο για σωτηρία, έτσι και, αφού προέδειξε μυστικά την κάθοδό του στον άδη και την ανάβασή του μέσω αυτού του βαπτίσματος, το παρέδωσε έπειτα στους πιστούς να το τελούν για σωτηρία, κρατώντας για τον εαυτό του τα επώδυνα και τα δυσχερή, ενώ σε εμάς χάρισε την κοινωνία των παθημάτων του ευθύς εξαρχής μέσω αυτών των ανώδυνων μέσων, καθιστώντας μας, σύμφωνα με τον απόστολο, σύμφυτους με την ομοιότητα του θανάτου του, ώστε να μας αξιώσει στον κατάλληλο καιρό και της υποσχεμένης ανάστασης.

Και αφού διαίρεσε αυτόν τον ναό στα δύο και άφησε στη μέση ένα καταπέτασμα, επέτρεψε το μεν εξωτερικό μέρος του καταπετάσματος να είναι προσβάσιμο σε όλους, ενώ το εσωτερικό άβατο και αθέατο σε όλους, εκτός μόνο από τον αρχιερέα. Και για να βεβαιωθείς ότι αυτά δεν αποτελούν δικό μας στοχασμό, αλλά ότι ο ναός είχε κατασκευαστεί ως τύπος ολόκληρου του κόσμου, άκουσε τι λέει ο Παύλος, όταν μιλάει για τον Χριστό που ανέβηκε στον ουρανό: «Διότι ο Χριστός δεν εισήλθε σε χειροποίητα Άγια, αντίτυπα των αληθινών»· αποδεικνύοντας έτσι ότι τα επίγεια ήταν αντίτυπα των αληθινών. Ότι δε και το καταπέτασμα διαχώριζε τα Άγια των αγίων από τα εξωτερικά Άγια, ακριβώς όπως αυτός ο ουρανός αποτειχίζει τα όσα βρίσκονται πάνω από αυτόν από όλα αυτά τα δικά μας, άκουσε πώς υπαινίχθηκε και αυτό το γεγονός, αποκαλώντας τον ουρανό καταπέτασμα. Διότι, μιλώντας για την ελπίδα και λέγοντας ότι την έχουμε ως άγκυρα της ψυχής ασφαλή και βέβαιη, πρόσθεσε: «Και η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας ο Ιησούς», ψηλά, πάνω από τον ουρανό.

Από αυτά συμπεραίνουμε τα μελλοντικά, λέει· διότι αν αυτά πραγματοποιήθηκαν μετά από τόσο χρόνο, οπωσδήποτε θα πραγματοποιηθούν και εκείνα. Ώστε, όσα συνέβησαν στον Αβραάμ μας δίνουν τη βεβαιότητα και για τα μελλοντικά. Αυτήν την έχουμε ως άγκυρα της ψυχής, ασφαλή και βέβαιη, η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Ιησούς, ο οποίος έγινε αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Ενώ βρισκόμαστε ακόμη στον κόσμο και δεν έχουμε αναχωρήσει από αυτήν τη ζωή, μας παρουσιάζει να βρισκόμαστε ήδη μέσα σε όσα έχουν υποσχεθεί· διότι, μέσω της ελπίδας, βρισκόμαστε ήδη στον ουρανό. Είπε: «Αναμείνατε, διότι οπωσδήποτε θα γίνουν». Έπειτα, παρέχοντας πλήρη βεβαιότητα, λέει: «Μάλλον όμως, με την ελπίδα τα έχετε ήδη επιτύχει». Και δεν είπε: «Εμείς είμαστε μέσα», αλλά, «Αυτή εισήλθε μέσα»· το οποίο ήταν πιο αληθινό και πιο πειστικό. Διότι, όπως ακριβώς η άγκυρα που εξαρτάται από το πλοίο δεν το αφήνει να περιφέρεται, έστω κι αν το κλυδωνίζουν μύριοι άνεμοι, αλλά, καθώς είναι στερεωμένη, το καθιστά σταθερό· έτσι κάνει και η ελπίδα.

«Κατά την τάξη του Μελχισεδέκ», λέει, «έχοντας γίνει αρχιερέας εις τον αιώνα». Ιδού και άλλη μία παρηγοριά, εφόσον ο δικός μας αρχιερέας βρίσκεται στους ουρανούς και είναι πολύ ανώτερος από εκείνους των Ιουδαίων, όχι μόνο ως προς τον τρόπο, αλλά και ως προς τον τόπο, τη σκηνή, τη διαθήκη και το πρόσωπο. Και αυτό, εξάλλου, έχει ειπωθεί αναφορικά με την κατά σάρκα φύση του.

Διότι, για να μην νομίσεις, ακούγοντας για άγκυρα, ότι έλκεσαι προς τα κάτω, δείχνει ότι η φύση αυτής της άγκυρας είναι καινοφανής, καθώς δεν πιέζει προς τα κάτω, αλλά ανυψώνει τη διάνοια προς τα άνω, και τη μεταθέτει προς τον ουρανό, και την καθοδηγεί στο εσωτερικό του καταπετάσματος· διότι εδώ ονόμασε καταπέτασμα τον ουρανό. Για ποιον λόγο και γιατί; Επειδή, όπως ακριβώς το καταπέτασμα διαχώριζε από την εξωτερική σκηνή τα Άγια των Αγίων, έτσι και αυτός ο ουρανός, ως καταπέτασμα παρεμβαλλόμενο στο μέσον της κτίσεως, διαχωρίζει από την εξωτερική σκηνή, δηλαδή από τον ορατό αυτόν κόσμο, τα Άγια των Αγίων, εννοώντας τα άνω και όσα βρίσκονται υπεράνω αυτών, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Χριστός.

Επομένως, όσα έγιναν στον Αβραάμ μας βεβαιώνουν και για τα μελλοντικά. «Και η οποία εισέρχεται.» Ενώ βρισκόμαστε ακόμη στον κόσμο, μας δείχνει ότι βρισκόμαστε μέσα στα υποσχεθέντα μέσω της ελπίδας· και δεν είπε «εμείς βρισκόμαστε μέσα», αλλά ότι αυτή (η ελπίδα) εισήλθε μέσα, πράγμα που ήταν πιο αληθινό και πιο πειστικό. «Στο εσωτερικό του καταπετάσματος.» Αντί να πει, στον ουρανό. «Όπου ως πρόδρομος εισήλθε για χάρη μας ο Ιησούς, κατά την τάξη του Μελχισεδέκ.» Πολύ εύστοχη είναι η ονομασία του προδρόμου, εφόσον και εμείς πρόκειται να τον ακολουθήσουμε. Διότι δεν είναι μεγάλη η απόσταση μεταξύ του προδρόμου και εκείνων που ακολουθούν. «Αφού έγινε Αρχιερέας εις τον αιώνα.» Ιδού και άλλη μια παρηγοριά, εφόσον ο ιερέας μας βρίσκεται ψηλά (στον ουρανό), και είναι πολύ ανώτερος από εκείνον των Ιουδαίων.

Και όπως ακριβώς ο βασιλιάς Σολομών, κατά την τοποθέτηση της κιβωτού για ανάπαυση στον ναό του Κυρίου, τον οποίο ο ίδιος έκτισε, συγκάλεσε όλους τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ στη Σιών για να ανεβάσουν την κιβωτό της διαθήκης του Κυρίου από την πόλη του Δαβίδ, η οποία είναι η Σιών, και οι ιερείς σήκωσαν την κιβωτό και τη σκηνή του μαρτυρίου, και τα ανέβασαν οι ιερείς και οι Λευίτες, ενώ ο βασιλιάς και όλος ο λαός βρίσκονταν μπροστά από την κιβωτό θυσιάζοντας αναρίθμητα βόδια και πρόβατα, και οι ιερείς εισάγουν την κιβωτό της διαθήκης του Κυρίου στον τόπο της, στο δαβήρ του οίκου, στα άγια των αγίων, κάτω από τις πτέρυγες των Χερουβείμ· έτσι ακριβώς και τότε, κατά την ανάπαυση της νοητής κιβωτού, όχι της διαθήκης του Κυρίου, αλλά της ίδιας της υποστάσεως του Θεού Λόγου, ο ίδιος ο νέος Σολομών, ο άρχοντας της ειρήνης και ο αριστοτέχνης των πάντων, συγκέντρωσε σήμερα τα υπερκόσμια τάγματα των ουρανίων νοών και τους προεξάρχοντες της νέας διαθήκης, δηλαδή τους αποστόλους, μαζί με όλο τον λαό των αγίων στην Ιερουσαλήμ, και την μεν ψυχή της, μέσω των αγγέλων, την εγκαθιστά στα άγια των αγίων, τα αρχέτυπα, τα αληθινά και ουράνια, πάνω στις ίδιες τις πτέρυγες των τετραμόρφων ζώων, και την παρέστησε στον δικό του θρόνο, στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε σωματικά ως πρόδρομος ο ίδιος ο Χριστός, ενώ το σώμα της μεταφέρεται από τα χέρια των αποστόλων, καθώς ο Βασιλιάς των βασιλευόντων το σκεπάζει με την αίγλη της αόρατης θεότητάς του, και όλο το πλήθος των αγίων προπορεύεται και αναπέμπει ιερές ιαχές και προσφέρει θυσία αινέσεως, έως ότου εναποτέθηκε στον τάφο σαν σε νυμφικό θάλαμο, και μέσω αυτού στην τρυφή της Εδέμ και στα ουράνια σκηνώματα.

Αυτά μας εντέλλεται ο πνευματικός νόμος του Κυρίου, και όσοι τον τηρούν έχουν καταστεί ανώτεροι του Μωσαϊκού νόμου· διότι, με την έλευση του τέλειου, καταργήθηκε το μερικό, και εφόσον το κάλυμμα του νόμου, δηλαδή το καταπέτασμα, σχίστηκε μέσω της σταύρωσης του Σωτήρος και το Πνεύμα εξέλαμψε με πύρινες γλώσσες, το γράμμα καταργήθηκε, τα σωματικά έπαυσαν και ο νόμος της δουλείας έχει εκπληρωθεί και μας δωρήθηκε ο νόμος της ελευθερίας. Και εορτάζουμε την τέλεια κατάπαυση της ανθρώπινης φύσης, εννοώ δηλαδή την ημέρα της Αναστάσεως, κατά την οποία ο Κύριος Ιησούς, ο αρχηγός της ζωής και Σωτήρας, μας εισήγαγε στην κληρονομιά που έχει υποσχεθεί σε όσους λατρεύουν πνευματικά τον Θεό, στην οποία εισήλθε ο ίδιος ως πρόδρομός μας, αφού αναστήθηκε εκ νεκρών και, όταν του ανοίχθηκαν οι ουράνιες πύλες, κάθισε σωματικώς εκ δεξιών του Πατρός, εκεί όπου θα εισέλθουν και όσοι τηρούν τον πνευματικό νόμο.

Έχει δε και ο ναός αυτός το εσώτερο του καταπετάσματος, όπου εισήλθε ως πρόδρομος για εμάς ο Ιησούς, και κατοικεί μέσα μας, σύμφωνα με τον Απόστολο που λέει: «Ή μήπως δεν επιγινώσκετε ότι ο Χριστός κατοικεί μέσα σας, εκτός πια αν είστε αδόκιμοι;». Αυτό είναι ο πιο εσωτερικός, απόκρυφος και καθαρός χώρος της καρδιάς, ο οποίος αν δεν ανοιχθεί μέσω της καθολικής και νοερής ελπίδας προς τον Θεό, δεν είναι δυνατόν να επιγνώσουμε με βεβαιότητα αυτόν που ενοικεί, ούτε να γνωρίζουμε αν έγιναν δεκτές οι λογικές μας θυσίες ή όχι. Διότι, όπως αρχικά στον Ισραήλ το πυρ κατανάλωνε τα υπολείμματα των θυσιών, έτσι συμβαίνει και εδώ: διότι, όταν ανοιχθεί η πιστή καρδιά μέσω της προαναφερθείσας ελπίδας, ο επουράνιος αρχιερέας δέχεται τους πρωτότοκους λογισμούς του νου και τους καταναλώνει με το θείο πυρ, για το οποίο είπε: «Πυρ ήλθα να βάλω στον κόσμο, και πόσο θα ήθελα να είχε ήδη ανάψει». Πρωτότοκους δε λογισμούς ονομάσαμε αυτούς που δεν δημιουργούνται από δεύτερη σκέψη της καρδιάς, αλλά από την πρώτη προσβολή και ανάδυση προσφέρονται αμέσως στον Χριστό. Διότι αυτούς που του προσφέρονται έπειτα από πολλούς συλλογισμούς, η θεία Γραφή τους ονόμασε χωλούς και τυφλούς και τερατώδεις, και γι' αυτόν τον λόγο δεν γίνονται δεκτοί από τον Δεσπότη Θεό.

Απάντηση. Γνωρίζουμε ότι όχι μόνο η Ιερουσαλήμ, αλλά και όλα τα υπόλοιπα αγαθά που πρόκειται να λάβουν οι δίκαιοι κατά την ανάσταση, βρίσκονται άνω. Οι αρραβώνες όμως και οι απαρχές αυτών ακριβώς των αγαθών ενεργούν πνευματικά από τώρα μέσα στις καρδιές όσων έχουν σταθερή πίστη, ώστε, έχοντας πλήρη βεβαιότητα για τα μελλοντικά, να περιφρονήσουμε όλα τα παρόντα και να αγαπήσουμε τον Θεό μέχρι θανάτου. Γι' αυτό δεν είπε: «πρόκειται να προσέλθετε», αλλά: «έχετε προσέλθει στο όρος Σιών και στην πόλη του ζώντος Θεού, την επουράνια Ιερουσαλήμ». Όλοι λοιπόν έχουμε γίνει δεκτικοί αυτών των δωρεών από το βάπτισμα, αλλά αξιώνονται να τα επιτύχουν μόνο όσοι πιστεύουν σταθερά, εκείνοι που καθημερινά πεθαίνουν για την αγάπη του Χριστού, δηλαδή όσοι υπερβαίνουν κάθε έννοια της παρούσας ζωής και δεν σκέφτονται τίποτε άλλο παρά μόνο πότε θα φτάσουν στην τέλεια αγάπη του Χριστού, η οποία αποτελεί το εσώτερο άνοιγμα της καρδιάς όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Ιησούς.

Γίνεται δε Άγγελος της Μεγάλης Βουλής του Θεού εκείνος που γνώρισε τον λόγο του μυστηρίου και υψώνεται τόσο πολύ, με έργο και με λόγο, μέσα από όλα ακατάπαυστα, μέχρι να φθάσει Εκείνον που κατήλθε τόσο πολύ προς αυτόν. κδ. Εάν για εμάς ο Λόγος του Θεού κατήλθε κατ' οικονομίαν στα κατώτερα μέρη της γης και ανήλθε υπεράνω όλων των ουρανών, Εκείνος που είναι απολύτως ακίνητος κατά τη φύση Του μέσα στον εαυτό Του, προενεργώντας κατ' οικονομίαν ως άνθρωπος τα όσα πρόκειται να συμβούν, ας αναλογιστεί με μυστική χαρά εκείνος που αγαπά τη φιλία της γνώσης, ποιο είναι το, σύμφωνα με την επαγγελία, τέλος εκείνων που αγαπούν τον Κύριο. κε. Εάν γι' αυτόν τον λόγο ο Θεός Λόγος του Θεού και Πατρός έγινε Υιός ανθρώπου και άνθρωπος, για να κάνει τους ανθρώπους θεούς και υιούς του Θεού, ας πιστέψουμε ότι θα βρεθούμε εκεί όπου είναι τώρα ο ίδιος ο Χριστός ως κεφαλή ολόκληρου του σώματος, ο οποίος έγινε για εμάς πρόδρομος προς τον Πατέρα αναλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση μας. Διότι μέσα στη σύναξη των θεών που σώζονται θα ίσταται στο μέσο ο Θεός, διανέμοντας τα αξιώματα της εκεί μακαριότητας, χωρίς να τον χωρίζει καμία τοπική απόσταση από τους αξίους.

Μακάριος είναι εκείνος που, κατά το παράδειγμα του Ιησού του Ναυή, κρατά άδυτο μέσα του τον ήλιο της δικαιοσύνης σε όλη τη διάρκεια της ημέρας της παρούσας ζωής, χωρίς αυτός να περιορίζεται από την εσπέρα της κακίας και της άγνοιας, ώστε να μπορέσει να κατατροπώσει ορθά τους πονηρούς δαίμονες που εγείρονται εναντίον του. ΛΒ΄. Όταν ο Λόγος του Θεού υψώνεται μέσα μας διά της πράξεως και της θεωρίας, ελκύει τα πάντα προς τον εαυτό του, αγιάζοντας σύμφωνα με την αρετή και τη γνώση τόσο τους λογισμούς και τους λόγους μας που αφορούν τη σάρκα, την ψυχή και τη φύση των όντων, όσο και αυτά τα ίδια τα μέλη του σώματος και τις αισθήσεις, θέτοντάς τα υπό τον δικό του ζυγό. Εκείνος, λοιπόν, που έχει τη θεωρία των θείων, ας αναβαίνει με σπουδή ακολουθώντας τον Λόγο, μέχρις ότου φθάσει στον τόπο όπου Εκείνος βρίσκεται. Διότι εκεί ελκύει, καθώς λέγει ο Εκκλησιαστής, και προς τον τόπο του ελκύει, δηλαδή αυτούς που τον ακολουθούν ως μέγα αρχιερέα ο οποίος τους εισάγει στα Άγια των Αγίων, όπου ο ίδιος, φέροντας τη δική μας ανθρώπινη φύση, εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας. ΛΓ΄. Εκείνος που μετέρχεται την ευσεβή φιλοσοφία και παρατάσσεται εναντίον των αοράτων δυνάμεων, ας προσεύχεται να παραμείνει μαζί του η φυσική διάκριση εφοδιασμένη με το σύμμετρο φως, καθώς και η φωτιστική χάρη του Πνεύματος.

Αυτό το υπέδειξες εν Αγίω Πνεύματι, με τα οποία εσύ ο ίδιος συναγωνιζόμενος μέσα από την επιμέλεια των ιερών τρόπων και των ιερότερων πράξεων, θεοτίμητε Πατέρα, υπερβαίνεις κάθε έπαινο τόσο πολύ, όσο είσαι ικανός να επιδείξεις την πνευματική σου δύναμη, θέτοντας ως τέρμα του δρόμου τη διαρκή επέκταση, και ως σκοπό του λόγου την αεικίνητη άνοδο προς τον Λόγο, ώστε και τη φύση να υπερβείς, και όλους τους τύπους να διαρρήξεις, και να συνομιλήσεις καθαρά με τον Καθαρότατο, σύμφωνα με την απόσυρση του εαυτού σου από τα πάντα και απέναντι στα πάντα, και την τέλεια υπέρβαση ως προς τη σχέση. Η οποία προξενεί κατά χάριν την απεριόριστη ροή που και περικλείει κάθε τι ορισμένο και το υπερβαίνει, και προετοιμάζει να εισχωρήσει σταθερά στα Άγια των αγίων –όπου εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας ο υπέρ ημάς Ιησούς, λαμβάνοντας τη δική μας φύση– εκείνον που συνανυψώνεται πρακτικά μαζί Του μέσω της αρετής από δόξα σε δόξα, και που διασχίζει τους ουρανούς με πνευματική γνώση από γνώση σε γνώση, και που συναντά αγνώστως τον Πατέρα των πνευμάτων, μέσα στην κρυφιομύστη και πολυφωνότατη σιγή, κατά την παύση κάθε νοερής ενέργειας. Προς Αυτόν, αφού ανυψώθηκες υπερφυώς διά της χάριτος και της μακάριας σπουδής σου γύρω από τα ιερά έργα, ανυψώνεις και εκείνους που κείνται κάτω όπως εγώ, τείνοντας το χέρι με συμπάθεια μέσω του γράμματος και τον λόγο μέσω του νοήματος που κρύβεται σε αυτό, και πείθοντας με την προθυμία σου να εγκαταλείπουμε όσα μας απομακρύνουν από τον Θεό, και να τιμούμε, να ασκούμε και να προτιμούμε με όλη μας την καρδιά, αποδεσμευμένοι από καθετί άλλο, μόνο την ενωτική αγάπη Του και προς Αυτόν. Σύμφωνα με την οποία αγάπη, επειδή είναι απλή και ανείδεη, προτρέπεις να αποβάλουμε κάθε διπλότητα και απατηλή επικάλυψη τόσο της ίδιας της διάνοιας όσο και του φαινομένου, και να κατορθώσουμε την όντως μακάρια αρετή που φανερώνει τα μακάρια· την οποία αρετή είθε να μπορέσω να επιτύχω, στηριζόμενος στις ιερότατες προσευχές σου, εγκαταλείποντας την ευπερίστατη αμαρτία.

Επομένως, ο νόμος έγινε παιδαγωγός μας προς τον Χριστό, ώστε να δικαιωθούμε εκ πίστεως. Με την έλευση όμως της πίστεως, δεν βρισκόμαστε πλέον υπό παιδαγωγό. Διότι όλοι είστε υιοί του Θεού διά της πίστεως στον Ιησού Χριστό, την οποία έχουμε ως άγκυρα της ψυχής ασφαλή και βέβαιη, και η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για εμάς ως πρόδρομος ο Χριστός.

Ο Χριστός όμως, ο οποίος με μία προσφορά τελειοποίησε για πάντα αυτούς που αγιάζονται (διότι αυτός είναι ο τελειωτής της πίστεώς μας, στον οποίο αποβλέπουμε), τι; Ας τον σταυρώσουν ξανά οι νεοφανείς Ιουδαίοι. Ας εξετάσουμε ποια είναι τα επόμενα. Αλλά πρέπει να στραφούμε και πάλι στα λόγια του Παύλου, και να παρατηρήσουμε όσο πιο προσεκτικά γίνεται πόσο ανώτερη και εξοχότερη είναι η δική μας λατρεία σε σχέση με τους ιερείς του νόμου και τα όσα θυσιάζονταν από αυτούς. Οι ιερείς που εγκαθίσταντο σύμφωνα με τον νόμο, επειδή και οι ίδιοι περιβάλλονταν από αδυναμία ως άνθρωποι, προσέφεραν τις νομικές θυσίες όχι μόνο για τον λαό, αλλά και για τον εαυτό τους. Ο δικός μας όμως αρχιερέας και απόστολος της ομολογίας μας, δεν έχει ανάγκη, όπως εκείνοι, να το κάνει αυτό καθημερινά, πρώτα για τις δικές του αμαρτίες και έπειτα για του λαού. Διότι αυτό το έπραξε μία φορά για πάντα, προσφέροντας τον εαυτό του, και κάθισε στα δεξιά της μεγαλοσύνης στους ουρανούς, εισερχόμενος ως πρόδρομος για χάρη μας στο εσωτερικό του καταπετάσματος, γινόμενος αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ. Και εκείνοι μεν υπήρξαν πολλοί, επειδή εξαιτίας του θανάτου που τους διέκοπτε εμποδίζονταν να παραμένουν. Αυτός όμως, επειδή μένει εις τον αιώνα, έχει την ιεροσύνη αμετάβλητη, γι' αυτό και μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά εκείνους που προσέρχονται μέσω αυτού στον Θεό.

Αλλά και ο θείος Παύλος έτσι διδάσκει την Εκκλησία του Χριστού: «Για να σας δώσει ο Θεός του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Πατέρας της δόξας, πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως για την επίγνωσή Του», και λίγο μετά: «Σύμφωνα με την ενέργεια της κραταιάς ισχύος του, την οποία ενήργησε στον Χριστό ανασταίνοντάς τον από τους νεκρούς, και τον κάθισε στα δεξιά του στα επουράνια υπεράνω κάθε αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος και κάθε ονόματος που ονομάζεται», και πάλι: «Εάν λοιπόν συναναστηθήκατε με τον Χριστό, να ζητάτε τα άνω, όπου ο Χριστός κάθεται στα δεξιά του Θεού, να φρονείτε τα άνω, όχι τα επί της γης· διότι πεθάνατε και η ζωή σας έχει κρυφτεί μαζί με τον Χριστό στον Θεό», και πάλι: «Ο οποίος, όντας απαύγασμα της δόξας και χαρακτήρας της υποστάσεώς του, και φέροντας τα πάντα με τον λόγο της δυνάμεώς του, αφού έκανε δι' εαυτού καθαρισμό των αμαρτιών μας, κάθισε στα δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης στα ύψη», και πάλι: «Έχοντας λοιπόν μέγαν αρχιερέα που έχει διασχίσει τους ουρανούς, τον Ιησού τον Υιό του Θεού, ας κρατάμε σταθερά την ομολογία», και λίγο μετά: «Την οποία έχουμε ως άγκυρα της ψυχής ασφαλή και βεβαία και η οποία εισέρχεται στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε ως πρόδρομος για εμάς ο Ιησούς, γενόμενος αρχιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ», και πάλι: «Τέτοιον αρχιερέα έχουμε, ο οποίος κάθισε στα δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης στους ουρανούς», και πάλι: «Διότι δεν εισήλθε ο Χριστός σε χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα στο πρόσωπο του Θεού υπέρ ημών», και πάλι: «Αυτός δε, αφού πρόσφερε μία θυσία υπέρ των αμαρτιών, κάθισε στο διηνεκές στα δεξιά του Θεού, περιμένοντας στο εξής έως ότου τεθούν οι εχθροί του υποπόδιο των ποδών του.»

Επειδή δε, μετά την αρπαγή του στον τρίτο ουρανό, προσθέτει λέγοντας: «Και γνωρίζω για τον άνθρωπο αυτόν ότι αρπάχτηκε στον παράδεισο», έδειξε ότι, αφού διήλθε και τον ίδιο τον τρίτο ουρανό, αρπάχτηκε σε ύψος ακόμη μεγαλύτερο, στο οποίο βρίσκεται ο ίδιος ο Θεός καθήμενος στον θρόνο της μεγαλωσύνης στα ύψη, καθώς, λόγω του μεγέθους της αρετής του, ξεπέρασε, θα λέγαμε, και την αξία των ίδιων των Χερουβίμ, και παραστάθηκε στον θρόνο της αγίας και ακατάληπτης Τριάδας, εκεί όπου ο Χριστός ανήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας, προσφέροντας τον εαυτό του ως θυσία, και όπου υπάρχει το νοερό και θείο και υπερουράνιο θυσιαστήριο του Θεού.

Και επειδή ο θάνατος του Χριστού ήταν η αιτία όλων αυτών, γι' αυτό, καθώς ο Σωτήρας σφαγιαζόταν πάνω στον σταυρό, ολόκληρη η κτίση σείστηκε και μεταβλήθηκε, υπαινισσόμενη την τελική μεταβολή. Και ο ήλιος, αφού απέσυρε τις ακτίνες του, τις έστειλε πάλι λάμποντας μετά από τρεις ώρες, ώστε να προαναγγείλει και τη δύση του ήλιου της δικαιοσύνης και την ανατολή του, καθώς θα ανασταινόταν μετά από τρεις ημέρες. Και η γη σείεται, επειγόμενη να περάσει από τη φθορά στην αφθαρσία, και οι πέτρες σχίζονται, αναζητώντας μια ανώτερη σύσταση, και οι νεκροί εξέρχονται από τους τάφους, αφού ο θάνατος έχει πλέον καταλυθεί, και «το καταπέτασμα του ναού σχίστηκε στα δύο από πάνω έως κάτω», ανοίγοντας τα Άγια, «όπου ως πρόδρομος εισήλθε για χάρη μας ο Χριστός», έτσι ώστε η μέλλουσα ζωή να δει και εμάς να τον ακολουθούμε.

19. Και το πρώτο δείγμα της ασέβειάς τους είναι τέτοιο. Βλασφημώντας δε την υπεραγία Δέσποινά μας Θεοτόκο με πράγματα που δεν επιτρέπεται να παραδοθούν ούτε μέσω γραφής ούτε μέσω ακοής, δεν φρίττουν αυτοί, που αξίζουν να καταστραφούν τρεις φορές και όχι μόνο μία, λέγοντας: «Πιστεύουμε στην παναγία Θεοτόκο, στην οποία εισήλθε και εξήλθε ο Κύριος». Και με τα λόγια αυτά υπονοούν την άνω Ιερουσαλήμ, και ισχυρίζονται ότι σε αυτήν εισήλθε ο Χριστός ως πρόδρομος για χάρη μας, όπως ακριβώς ανέφερε και ο θείος Απόστολος. 20. Μερικές φορές, όταν πιέζονται να ομολογήσουν ότι ο Χριστός προήλθε από την Παρθένο, και εφόσον εξαναγκαστούν πλήρως, τερατολογούν λέγοντας ότι έφερε μαζί Του το σώμα από τον ουρανό, και ότι πέρασε μέσα από αυτήν σαν μέσα από σωλήνα, και ότι αυτή η άσπιλη και καθαρή Παρθένος, μετά τη σωτήρια γέννηση, απέκτησε και άλλους γιους από τον Ιωσήφ.

77. Επί τούτοις ρωτήθηκε, για ποιο λόγο δεν αποδίδει στην Παναγία Θεοτόκο την οφειλόμενη τιμή και προσκύνηση. Εκείνος δε, σύμφωνα με τη συνήθειά του, από την οποία ποτέ δεν απέκλινε, εκτόξευσε ανάθεμα εναντίον όσων δεν προσκυνούν την Παναγία Θεοτόκο, προσθέτοντας ότι ασπάζεται και σέβεται αυτήν στην οποία εισήλθε και από την οποία εξήλθε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, τη μητέρα όλων μας. Λέγοντας δε αυτά ο δόλιος με το στόμα, σύμφωνα με τη μυσαρή του τελετή και αντίληψη, επινοούσε και έπλαθε ως Θεοτόκο την άνω Ιερουσαλήμ, στην οποία, όπως κηρύσσουν τα διδάγματα του Αποστόλου, εισήλθε ο Χριστός ως πρόδρομος για χάρη μας.

Και «όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Χριστός». Αυτήν λοιπόν την οδό μάς αποκάλυψε, και το να γίνει οδηγός μας σε αυτήν αποτελούσε απόδειξη δικαιοσύνης, έτσι ώστε, αφού μάθουμε, να ποθήσουμε διακαώς, και αφού ποθήσουμε, να προετοιμαστούμε για αυτό που ποθούμε.

Εκεί υπήρχε εσωτερική και εξωτερική σκηνή· και στην μεν πρώτη εισέρχονταν διαρκώς οι ιερείς επιτελώντας τις λατρείες, ενώ στη δεύτερη μία φορά τον χρόνο εισερχόταν μόνο ο αρχιερέας με αίμα, με το οποίο το Άγιο Πνεύμα φανέρωνε ότι δεν είχε ακόμη αποκαλυφθεί η οδός των αγίων. Εδώ όμως όσοι αξιώνονται εισέρχονται στην αχειροποίητη σκηνή, όπου εισήλθε ως πρόδρομος για χάρη μας ο Χριστός. Είναι γραμμένο στον νόμο να παίρνει ο ιερέας δύο περιστέρια, και το μεν ένα να το θυσιάζει, ενώ το ζωντανό να το ραντίζει με το αίμα εκείνου και να το αφήνει ελεύθερο να πετάξει. Αυτό όμως που γινόταν ήταν τύπος και σκιά της αλήθειας. Διότι και ο Χριστός θυσιάστηκε, και το αίμα Του, ραντίζοντάς μας, μας έκανε να αποκτήσουμε φτερά· διότι μας έδωσε πτέρυγες Αγίου Πνεύματος για να πετάμε ανεμπόδιστα στον αέρα της θεότητας.

Εκεί υπήρχε εξωτερική και εσωτερική σκηνή· και «στην μεν πρώτη εισέρχονται αδιαλείπτως οι ιερείς επιτελώντας τις λατρευτικές πράξεις, στη δε δεύτερη άπαξ του έτους μόνο ο αρχιερέας», «με το οποίο το Άγιο Πνεύμα δήλωνε ότι δεν είχε ακόμη φανερωθεί η οδός των αγίων». Εδώ όμως όσοι αξιώνονται εισέρχονται στην αχειροποίητη σκηνή, «όπου ως πρόδρομος για εμάς εισήλθε» ο Χριστός. Διότι είναι γραμμένο στον νόμο να παίρνει ο ιερέας δύο περιστέρια και να θυσιάζει το ένα και από το αίμα του να ραντίζει το ζωντανό και να το αφήνει ελεύθερο να πετάξει. Αυτό που γινόταν όμως, ήταν τύπος και σκιά της αλήθειας. Διότι πράγματι ο Χριστός θυσιάστηκε, και το αίμα που μας ράντισε μας έκανε να βγάλουμε φτερά· διότι μας έδωσε τα φτερά του Αγίου Πνεύματος, για να πετάμε ανεμπόδιστα στον αέρα της θεότητας.

Σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή, ο Ααρών, αφού έπαιρνε την άγια στολή και τον ποδήρη χιτώνα με τους δώδεκα κώδωνες, και έχοντας τα ονόματα των δώδεκα φυλών των υιών του Ισραήλ γραμμένα πάνω σε δώδεκα λίθους, καθώς και άλλους δύο πολύτιμους λίθους πάνω στους ώμους του, εισερχόταν στα Άγια των Αγίων, επιτελώντας όλη την ιερατεία και λατρεία που όριζε ο νόμος, προτυπώνοντας μέσω αυτής της εικόνας την αληθινή ιερωσύνη του Χριστού. Διότι έτσι και ο Κύριος, παίρνοντας μαζί Του τα τέκνα Του, τους Αποστόλους, άλλους από εδώ και άλλους από εκεί, βαστάζοντας τα ονόματά τους, εισήλθε στο επουράνιο θυσιαστήριο, στα Άγια των Αγίων, «στο εσωτερικό του καταπετάσματος», γινόμενος «πρόδρομος για χάρη μας». Ο δε ποικιλμένος ποδήρης χιτώνας με τους δώδεκα κώδωνες συμβολίζει το Παράκλητο Πνεύμα, το οποίο έντυσε τις ψυχές των αποστόλων, οι οποίοι και ήχησαν σε όλο τον κόσμο το ευαγγέλιο της βασιλείας του Χριστού. Σε Αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Διότι, καθώς αυτοί υπέμεναν και διατηρούσαν τη νοερά πραότητα, ο Κύριος, βλέποντας την υπομονή της καρδιάς που πολεμούνταν αλλά δεν απομακρυνόταν από την αγάπη, διέρρηξε «το μεσότοιχο του φραγμού», και απομάκρυνε πλέον την έχθρα, και δεν είχαν πια την αγάπη με βία, αλλά με βοήθεια. Ο Κύριος λοιπόν καταργούσε την περιστρεφόμενη ρομφαία, που κινούσε τους λογισμούς, και εισέρχονταν «στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Κύριος», και εντρυφούσαν στους καρπούς του Πνεύματος, και αφού αντίκρισαν τα μέλλοντα με βεβαιότητα καρδιάς, κατά τον απόστολο, σαν σε καθρέφτη αινιγματικά, έλεγαν: «όσα μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν, αυτά που ετοίμασε ο Θεός για εκείνους που τον αγαπούν».

Πόσο χρόνο άραγε θα ζήσουμε; Πολύ ή λίγο; Και ποιος ξέρει «τι θα φέρει η αυριανή ημέρα;» Αρκετό λοιπόν μέσο διαπαιδαγώγησης είναι ο θάνατος· διότι αυτό που είδαμε στον αδελφό, αυτό δεν θα αργήσει να συμβεί και σε εμάς τους ίδιους· επειδή δεν υπάρχει κανείς που θα υπερβεί το όριο του θανάτου. Ας μην ξεχάσουμε λοιπόν ποτέ τον θάνατο, αδελφοί, για να μην μας βρει ο αιώνιος θάνατος· και ας μην αγαπήσουμε τον παρόντα αιώνα, για να μην γίνουμε εχθροί με τον Θεό· διότι έχει γραφτεί: «Όποιος θελήσει να είναι φίλος του κόσμου, καθίσταται εχθρός του Θεού.» Ή αγνοείτε ότι η φιλία αυτού του κόσμου δεν επιτρέπει στην ψυχή να επιθυμεί την έξοδό της από το σώμα; Διότι, όπως ακριβώς ο Ισραήλ επειγόταν να απαλλαγεί από την αιγυπτιακή δουλεία και να εισέλθει στη γη της επαγγελίας, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αρμόζει και σε εμάς να προσπαθούμε με ζήλο να εξέλθουμε από τη φθαρτή δουλεία αυτού του σώματος, και να εισέλθουμε «στο εσωτερικό του καταπετάσματος, όπου εισήλθε για χάρη μας ως πρόδρομος ο Ιησούς·» δηλαδή στα αγαθά της άνω Ιερουσαλήμ.