Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ 6:3

ΟΜΙΛΙΑ Θ΄. Γι' αυτό, αφού αφήσουμε τα αρχικά στοιχεία της διδασκαλίας για τον Χριστό, ας προχωρήσουμε προς την τελειότητα, χωρίς να θέτουμε πάλι ως θεμέλιο τη μετάνοια από τα νεκρά έργα και την πίστη στον Θεό, τη διδασκαλία περί βαπτισμών, την επίθεση των χειρών, την ανάσταση των νεκρών και την αιώνια κρίση. Και αυτό θα το πράξουμε, εάν βέβαια το επιτρέψει ο Θεός.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤʹ. «Γι' αυτό, αφήνοντας τον αρχικό λόγο για τον Χριστό, ας προχωρήσουμε προς την τελειότητα, χωρίς να βάζουμε πάλι θεμέλιο μετάνοιας από νεκρά έργα και πίστης στον Θεό, διδαχής περί βαπτισμών,» «Αρχή» ονομάζει το θεμέλιο της πίστης· «τελειότητα» δε, την εποικοδόμηση μέσω των αγαθών έργων. «και επιθέσεως των χειρών, αναστάσεως των νεκρών και αιώνιας κρίσης. Και αυτό θα το κάνουμε, εάν βέβαια το επιτρέπει ο Θεός. Διότι είναι αδύνατον αυτούς που άπαξ φωτίστηκαν,» Διότι με αυτόν τον τρόπο λάμβαναν το Πνεύμα. «και γεύθηκαν την επουράνια δωρεά.» Δηλαδή, την άφεση των αμαρτιών. «Και έγιναν μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος.» Το οποίο έχουμε μέσω του χαρίσματος. «Και γεύθηκαν τον καλό λόγο του Θεού.» Τη διδασκαλία της ομολογίας. «Καθώς και τις δυνάμεις του μέλλοντος αιώνος, και ύστερα παρέπεσαν πάλι.» Αυτό το λέει επειδή οι βαπτιζόμενοι επιτελούσαν θαύματα. Διότι τότε οι βαπτιζόμενοι λάμβαναν χαρίσματα, ώστε να ενεργούν δυνάμεις. «Να ανακαινίζονται σε μετάνοια.» Δηλαδή, διαμέσου της μετάνοιας. Και αυτό το λέει όχι με την έννοια ότι έχει απορριφθεί η μετάνοια· μη γένοιτο· αλλά επειδή δεν είναι δυνατή η ανακαίνιση μέσω του λουτρού (του Βαπτίσματος). Γι' αυτό δεν είπε «είναι αδύνατον να ανακαινισθούν σε μετάνοια» και σιώπησε, αλλά πρόσθεσε το πώς είναι αδύνατον: να ανακαινιστούν «ανασταυρώνοντας», δηλαδή να γίνουν καινούργιοι. Διότι το να κάνει κάποιον καινούργιο ανήκει αποκλειστικά στο λουτρό. Διότι, «θα ανακαινιστεί η νεότητά σου σαν του αετού». «

Όπως κι αν το εκλάβει κανείς —σε εμένα πάντως φαίνεται ότι ταιριάζει περισσότερο η δεύτερη έννοια— το χωρίο «καίτοι ήταν Υιός» δεν παρουσιάζει πλέον καμία ασάφεια. Εβρ. 6,1-3: Διότι, ενώ οφείλατε να είστε δάσκαλοι, όχι μόνο δεν είστε δάσκαλοι, αλλά ούτε καν να μαθαίνετε μπορείτε, παρά μόνο τα πιο στοιχειώδη και ταπεινά και απλούστερα, και αυτά όχι απλώς, αλλά αυτό που είναι ακόμη πιο αδύναμο, τα στοιχεία της «αρχής» των λογίων του Θεού. Δεν αναφέρει, λέει, τα στοιχεία των λογίων, αλλά της «αρχής» των λογίων. Στοιχεία μεν λοιπόν των λογίων του Θεού θα ήταν ευλόγως οι λόγοι περί της ενανθρωπήσεως, στοιχεία δε της «αρχής» των λογίων είναι αυτά που αναφέρει προχωρώντας, «μη βάζοντας πάλι θεμέλιο» και τα εξής.

Η συνέχεια της συντάξεως είναι η εξής: «Γι' αυτό, αφήνοντας τον αρχικό λόγο για τον Χριστό, ας προχωρήσουμε προς την τελειότητα, και αυτό θα το κάνουμε, εάν βέβαια το επιτρέψει ο Θεός». «Τον λόγο για τον Χριστό». Ποιον λόγο; Τον λόγο της διδασκαλίας ότι πρέπει να θέτουμε θεμέλιο μετάνοιας από τα νεκρά έργα, τον λόγο της διδασκαλίας ότι πρέπει να πιστεύουμε στον Θεό, τον λόγο της διδασκαλίας ότι πρέπει να βαπτιζόμαστε, τον λόγο της διδασκαλίας ότι πρέπει να αξιωνόμαστε το Άγιο Πνεύμα, τον λόγο της διδασκαλίας ότι υπάρχει ανάσταση, ότι θα υπάρξει κρίση· διότι και ο λόγος και η διδασκαλία εφαρμόζονται από κοινού σε όλα αυτά.

Αυτό λοιπόν δηλώνει το: «Γι' αυτό, αφήνοντας τον αρχικό λόγο περί του Θεού» και τα εξής. Το δε: «Και αυτό θα το κάνουμε, εάν το επιτρέψει ο Κύριος» συγκλίνει στο ίδιο νόημα, το να μην κάνουμε πλέον, λέει, αρχή με τη στοιχειώδη διδασκαλία σε εσάς, την οποία διδάσκονταν αρχικά όσοι προσέρχονταν στο βάπτισμα· αλλά ας προχωρήσουμε προς την τελειότητα. Διότι, ακόμη κι αν ολισθήσατε, δεν μπορείτε να δεχθείτε πάλι θεμέλιο πίστεως, ούτε δεύτερο βάπτισμα, ούτε επίθεση χειρών. Έτσι, λοιπόν, ο Παύλος αφήνει αυτή τη στοιχειώδη διδασκαλία και προχωρά στην τελειότητα, περιγράφοντας την ιερωσύνη του Σωτήρος, την οποία αναπτύσσει λεπτομερώς, καθώς και το πώς ο Κύριος είναι αρχιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ.